ถึงจะพยายามเร่งมือกันช่วยกันแยกข้าวของ และจัดเก็บข้าวของต่างๆ แต่ก็ดูแล้วจะไม่ลดจำนวนลงเลยด้วยข้าวของที่มีมากมายจริงๆ
“เยอะแยะมากมายแบบนี้ พวกเราจะแยกและเก็บหมดวันนี้ไปไหมนะ??”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“นั่นสินะ..”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน
“ถ้าเก็บไม่หมดก็วางกองเอาไว้ตรงนี้ก่อนก็ได้นี่หน่า อย่างไรเสียตรงนี้ก็บริเวณบ้านของพวกเรานะพี่ๆ ไม่ต้องกังวลไปหรอก”เสี่ยวจื่อน้อย
“จริงด้วย..”พวกพี่ๆ
“ก็จริงอย่างที่น้องเล็กพูดนะ ตรงนี้นี่ก็บริเวณบ้านเราจริงๆ”พี่รองสือจื่อ
“แม่คะ ถ้าพวกเราเอาข้าวของพวกนี้ไปแจกให้คนในหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราด้วยจะได้ไหมคะแม่??”เสี่ยวจื่อน้อย ที่อยู่ไม่ไกลจากแม่นัก เพราะั้แ่ได้ยินลูกสาวคนเล็กบอกว่าโดนท่านตาที่น่าจะเป็ท่านเทพ ท่านเซียนบน์ส่งกลับมา ก็ไม่อยู่ห่างจากลูกน้อยเลยด้วยความเป็ห่วงมากจริงๆ
“นำไปแจกคนในหมู่บ้านอย่างนั้นเหรอจ้ะ???”แม่
“ใช่ค่ะแม่ เพราะเสี่ยวจื่อทำตามที่ท่านตาชุดขาวที่มีแสงนวลๆเปล่งประกายรอบตัวบอกให้ช่วยเหลือคนอื่นๆที่ลำบากด้วยน่ะค่ะ แต่ว่าพวกเราจะนำข้าวของพวกนี้ไปแจกแบบไหนเท่านั้นเอง”เสี่ยวจื่อน้อย
พวกผู้ใหญ่ทุกๆคนเองก็ได้ยินเสี่ยวจื่อน้อยพูดคุยกับแม่ของเธอ ต่างก็ฟังอย่างตั้งใจและพยักหน้าแบบนึกเห็นด้วยจริงๆ เพราะมองไปที่ข้าวของที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นขนาดนี้ รับรองเลยว่าแจกได้ทั้งหมู่บ้าน และทุกครัวเรือนจริงๆ
“จริงด้วยสิ เสี่ยวจื่อน้อยจะต้องทำความดีตามที่ท่านเทพเซียนบอก เพราะฉะนั้นแล้วข้าวของพวกนี้พวกเรานำไปแจกจ่ายให้กับคนในหมู่บ้านของเราย่อมเป็เื่ที่ดี”พ่อ
“ใช่ๆ พวกเราจะลืมไม่ได้ว่าที่เสี่ยวจื่อน้อยสามารถทำสิ่งวิเศษพวกนี้ได้เพราะอะไรกัน??”ลุงเฮยเซ่อ
“เอาล่ะถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มีความเห็นตรงกันหมดแบบเสี่ยวจื่อน้อย ที่จะนำข้าวของพวกนี้ไปแจกจ่ายให้กับคนในหมู่บ้านของพวกเรากัน”ปู่
“ค่ะ” “ครับ” ทุกๆคนในครอบครัวสองตระกูลต่างก็เห็นด้วยเหมือนกันหมด
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราแบ่งในส่วนของสองบ้านของพวกเราเอาไว้ก่อนเลย ที่เหลือเป็ของคนในหมู่บ้านเรา”ตา
“ได้ครับ” “ได้ค่ะ” ทุกๆคน
เสี่ยวจื่อน้อยมองข้าวของที่เธอนำออกมาจากห้างสรรพสินค้าExpress และทำให้นึกถึงไม่ได้ว่าตอนนี้เหมือนกับกำลังแพ็คถุงช่วยเหลือชาวบ้านที่ประสบภัยต่างๆเลย
“ทำความดีในครั้งแรกที่ฟื้นคืนมีชีวิตใหม่ที่โลกแห่งนี้ล่ะนะเรา”เสี่ยวจื่อน้อย มองข้าวของต่างๆอย่างมีความสุขที่ของเหล่านี้จะไปถึงมือของคนที่้าความช่วยเหลือจริงๆ
เพราะหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราไม่ใช่หมู่บ้านที่มีคนร่ำรวยอะไร แค่พออยู่พอกินมีอาชีพหลักคือการทำการเกษตรทั้งหมด แต่ละปีอาจจะมีรายได้เสริมจากของในป่า บนูเาเพื่อหารายได้อื่นๆเพิ่มเข้ามานอกจากทำไร่ทำนาแล้ว
“เฮ้อ…ไม่ว่ายุคไหนโลกไหนคนทำไร่ทำนาทำสวนมักจะต้องลำบากอยู่เสมอเหรอยังไงนะ?? ไม่เป็ไรค่อยหาทางช่วยเหลือเอาตอนนี้ก็ถือเสียว่านำพวกอาหารแห้งพวกนี้ไปจ่ายเพื่อลดค่าใช้จ่ายการซื้อหาของกินในชีวิตประจำวันเป็หลักไปก่อนละกัน อย่างน้อยๆก็อยู่ได้ถึง 1-2เดือนเห็นจะได้ล่ะนะ ประหยัดส่วนนี้ไปน่าจะช่วยเหลือเื่การเงินได้พอสมควรล่ะ
ต่อจากนี้ไปครอบครัวของเราจะต้องไม่ลำบากอีกต่อไปแล้ว เราจะหาทางให้พวกเขาได้มีชีวิตที่สุขสบายมากขึ้นกว่าเดิม ใช้พรที่ได้มาแบบไม่รู้ตัวนี้แหละสร้างโอกาสให้กับครอบครัวของเราเอง และนำไปช่วยเหลือคนอื่นๆพร้อมกันไปด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย
เธออดไม่ได้จริงๆที่จะมองเปรียบเทียบในโลกยุคแต่ละยุคแต่ละปีที่ผ่านไป ฐานะ สภาพความเป็อยู่ ความเท่าเทียมกันของมนุษย์ยังคงมีให้เห็นอยู่เสมอๆไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย คนที่มีโอกาสมากกว่าก็อยู่สุขสบายมากมายจริงๆ ส่วนคนที่ด้อยโอกาสในทุกๆด้านก็ยังคงมืดมนลำบากเหมือนเดิม
“ทางด้านนี้เรียบร้อยแล้วค่ะ”แม่
“ของพวกผมทางด้านนี้ก็แยกออกมาหมดแล้วเช่นกันครับพ่อ พ่อตา”พ่อ
“ของพวกผมก็เสร็จเหมือนกันครับ”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน
“หง่ำ….หง่ำ……”
มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่ไม่ตอบรับใดๆ แต่ได้ยินเสียงเคี้ยวดังหมุบหมับ ก้มหน้าก้มตาอยู่กับซองขนมหัวชนกันอยู่สองคน
“อะแฮ่ม…..”ทุกๆคนแกล้งส่งเสียงทางอ้อมเพื่อให้สองสาวน้อยได้รู้สึกตัวกัน แต่พวกเธอจะสนใจสิ่งรอบด้านในตอนนี้หรือเปล่าล่ะ?? แน่นอนว่าไม่เพราะกำลังเพลิดเพลินอยู่กับห่อขนมอย่างไรล่ะ
“สงสัยว่ากองของตรงนั้นจะยังไม่สำเร็จอย่างแน่นอนล่ะ”แม่
“นั่นน่ะสิ เล่นมองแต่ซองขนมกันในมือแบบนั้น”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ส่งเสียงเรียกไปก็ไม่สนใจด้วยนะ ตอนนี้ขนมน่าจะดึงดูดสาวน้อยทั้งสองไว้อย่างเหนียวแน่นเลยทีเดียว”ป้าถัวผัน
“พี่สาว น้องเล็ก….????”แม่ และป้าๆทั้งสองแกล้งเรียกชื่อพวกเธออยู่หลายรอบ และก็ไม่มีใครหันมาหาเลยเหมือนเดิม
“พี่สาว…กินห่อนี้สิรสชาติหวานๆเค็มๆล่ะหง่ำ…หง่ำ…”เสี่ยวจื่อน้อย
“อ้ำ…..อือ…จริงด้วยน้องเล็กรสชาติดีมากเลยนะ แล้วห่อนี้ล่ะทำไมมีรูปพวกผลไม้ด้วยล่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“น่าจะเป็ขนมรสผลไม้หรือเปล่าพี่สาว อ้า..ใช่จริงๆด้วยลองกินไหมพี่สาว??”เสี่ยวจื่อน้อย
“เอา เอาสิน้องเล็ก พี่สาวอยากลองกินล่ะ อยากกินหมดทุกแบบเลย”พี่สาวอู๋ิจื่อ มองไปที่กองขนมที่ไม่ซ้ำแบบกันเลยอยู่ตรงหน้าของพวกเธอ
ทางด้านแม่ และป้าๆทั้งสองคนที่ยังอยู่ใกล้ๆกับแม่สาวน้อยทั้งสองก็มองพวกเธอด้วยความรักและความเอ็นดู ประกอบกับความหมั่นเคี้ยวเล็กน้อยอีกด้วย เพราะท่าทางของสาวน้อยทั้งสองในตอนนี้ช่างน่ารักมากจริงๆ
“ให้แยกข้าวของออกมา ก็แยกจริงๆนะคะแต่ว่าแยกออกมาเพื่อให้สองสาวน้อยของเราได้กินกันเพลิดเพลินเสียมากกว่า ดูสิ ตรงหน้ามีแต่ห่อขนมทั้งนั้นเลยอย่างอื่นไม่มีปน”แม่
“ใช่ๆ พี่ก็เห็นว่าข้าวของอื่นๆไม่มีวางปนเลย นอกเสียจากขนมเพียงอย่างเดียวเท่านั้นเอง สาวน้อยของเราสองคนนี่ฉลาดจริงๆนะ”ป้าถัวผัน
“ทำท่าเหมือนขยันช่วยได้พักเดียวเองมั้ง นอกนั้นก็แยกเลือกแต่ขนมออกมาหมดเลย เฮ้อ….”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“จะเอาอะไรกับสองสาวน้อยนี่ได้นานกันละคะพี่สะใภ้ทั้งสอง นี่ถือว่านั่งได้นานสุดแล้วนะคะ ถ้าไม่มีขนมพวกนี้วางกองอยู่ตรงหน้าล่ะก็ คงจะหายตัวพากันไปซนที่อื่นกันแล้ว”แม่
“จริงๆ..”ป้าทั้งสองคน
“อิ….อิ….อิ…..”พวกท่านอดไม่ได้จริงๆที่จะพากันนินทาสาวน้อยทั้งสองคนของบ้าน เพราะพวกท่านมีแต่ลูกชายกันหมด สาวน้อยทั้งสองเปรียบเสมือนดวงใจของคนทั้งสองตระกูลจริงๆ
“เดี๋ยวพวกเราออกไปหาหัวหน้าหมู่บ้านเจาก่อนละกัน จะได้จัดการเื่ข้าวของต่างๆพวกนี้ให้เสร็จสิ้นภายในวันนี้ไป”ตา
“ใช่ๆ อย่างน้อยๆวันนี้คนในหมู่บ้านของพวกเราจะได้มีของกินดีๆกันล่ะนะ”ปู่
“จริงค่ะ ดูพวกเนื้อสัตว์ที่แปรรูปแล้วพวกนี้สิคะ มันดูน่ากินมากๆเลย ถึงแม้จะไม่ใช่เนื้อสัตว์สดๆ แต่ก็เป็เนื้อสัตว์ที่หาซื้อกินได้ยากสำหรับพวกเราและชาวบ้านทั่วๆไปที่จะยอมสละเงินหยวนซื้อกินกัน เพราะราคาของมันค่อนข้างแพงเลยทีเดียวนะ”ย่า
“ใช่ๆ ของพวกนี้มีตามร้านค้าใหญ่ๆขายราคาหลายสิบหยวนจนถึงหลักร้อยหยวนก็มี มันแพงมากจริงๆนั่นแหละ เพราะมันอยู่ได้นานของกินแบบนี้”ยาย
“วันนี้คงจะเห็นพวกเด็กๆในหมู่บ้านได้พากันมีความสุขกันถ้วนหน้าด้วยนะคะพ่อ แม่ ดูขนมพวกนี้สิคะ”แม่
“ใช่ๆ”ปู่ย่า ตายาย
“แล้วพ่อจะบอกกับท่านลุงเจาหัวหน้าหมู่บ้านว่าอย่างไรคะกับข้าวของมากมายเหล่านี้”แม่
“คงจะต้องบอกว่าเ้านายเก่าในเมืองแวะมาเพื่อจะทำการช่วยเหลือแจกจ่ายข้าวของพวกนี้ให้กับคนในหมู่บ้านของเราเพื่อทำเสริมสร้างบารมีสำหรับบรรพบุรุษของพวกเขานั่นแหละ คนในเมืองมักจะหาทำแบบนี้เสมอๆที่แจกจ่ายของกินของใช้ให้กับคนจนๆอย่างพวกเราน่ะ”ปู่
“ประจวบกับว่าบ้านของพวกเราอยู่ใกล้กับเส้นทางการเดินทางของรถยนต์ เกวียนวัว ต่างๆด้วยจึงไม่ยากที่จะบอกว่าพวกเขาวิ่งผ่านมาตรงที่บ้านของพวกเรา และเร่งรีบกลับจึงได้ฝากของทิ้งไว้ที่นี่เพื่อที่จะไปที่หมู่บ้านอื่นต่อ”ตา
“บอกไปแบบนี้ก็ดีค่ะพ่อ คนมีฐานะในเมืองเขาก็ทำแบบนี้กันจริงๆนั่นแหละค่ะ”แม่
“เดี๋ยวพวกเ้าเอาข้าวของที่แยกไว้สำหรับบ้านของเราสองบ้านไปเก็บเลยนะ”ปู่
“ได้ครับผม…”พ่อกับลุงทั้งสองคน
“พวกผมก็ช่วยขนไปเก็บด้วยครับ..”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“ได้ๆเด็กดี รีบไปเก็บก่อนเลย เดี๋ยวปู่กับตาจะรีบไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านก่อน”ปู่
“ครับปู่ ครับตา”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน
ปู่และตาก็พากันเดินแยกออกไปเพื่อตรงไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจากัน
“สาวน้อยทั้งสองจ๊ะ แม่ว่าพวกหนูแบ่งกองขนมพวกนี้ไปเก็บก่อนนะ เอาไว้ที่กินแค่คนละห่อก็พอนะลูกเดี๋ยวคนอื่นๆในหมู่บ้านจะมากันแล้วล่ะ”แม่
“ได้ค่ะแม่”สองสาวน้อยของบ้าน
เมื่อจัดการเก็บข้าวของในส่วนของสองตระกูลเรียบร้อยแล้ว ที่เหลือก็คือเป็ของส่วนกลางของหมู่บ้านไป รอให้ท่านผู้เฒ่าเจาที่เป็หัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านเป่าเฉิงของเรารับหน้าที่จัดการแจกจ่ายข้าวของพวกนี้ไปก็เพียงพอแล้ว
และไม่นานจากที่อยู่กันแค่สมาชิกในครอบครัวของสองตระกูล ก็เริ่มมีผู้คนหลั่งไหลพากันเดินบ้าง วิ่งบ้างเข้ามาสู่ลานด้านข้างบ้านของตระกูลเผิงของเสี่ยวจื่อน้อย ส่วนมากจะเป็พวกเด็กๆจากในหมู่บ้านเสียมากกว่าที่พากันวิ่งมาก่อนเลยเมื่อได้รับรู้ข่าวสารจากหัวหน้าหมู่บ้านเจาที่เรียกประชุมกันด่วน และพากันตรงมาที่บ้านเผิงกันหมด เพื่อที่จะดูข้าวของต่างๆที่คนในเมืองนำมาแจกจ่าย
“ว้าว……….ขนมเยอะแยะเลย”
“ห่อขนมน่ากินมากๆเลย”
“ห่อขนมสวยมากเลย”
เสียงเจื้อยแจ้วของพวกเด็กๆทีพากันมามองดูลุมล้อมที่ขนมวางอยู่ด้วยสายตาที่เป็ประกายแห่งความสุขมากมายจริงๆ
“เอาล่ะๆ ทุกๆคน เด็กๆด้วยนะ พากันเข้าแถวให้เรียบร้อยนะจะได้แจกจ่ายข้าวของตรงนี้กันเลย จะได้ไม่เสียเวลามากไปกว่านี้”หัวหน้าหมู่บ้านเจา เมื่อมาถึงบ้านเผิงแล้วก็จัดการจัดระเบียบให้คนในหมู่บ้านที่ทยอยพากันมารอรับของที่จะนำมาแจกเหล่านี้
“ได้ๆหัวหน้าหมู่บ้าน”คนในหมู่บ้านต่างพากันขานรับด้วยน้ำเสียงอันตื่นเต้น และมีความสุขอย่างปิดไม่มิดจริงๆ
พวกเด็กๆที่ได้ต่อแถวร่วมกับครอบครัวของพวกเขาเพื่อรับของแจกจ่ายนั้น พากันกอดห่อขนมกันแน่นเลยทีเดียวพากันเดิมยิ้มกลับบ้านกันไปอย่างมีความสุข และมีบ้างที่ทักทายเพื่อนๆด้วยกันและอวดขนมที่ได้รับมาเหมือนกันหรือไม่
“ดีจังเลย ที่ได้เห็นทุกๆคนในหมู่บ้านมีความสุขกันแบบนี้”เสี่ยวจื่อน้อย
“ใช่ๆพี่สาวก็ดีใจที่เห็นเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในหมู่บ้านได้มีขนมอร่อยๆแบบในเมืองกินล่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“พวกหนูไม่เสียดายกันใช่ไหมลูกที่จะต้องแบ่งขนมอร่อยๆพวกนั้นให้พวกเพื่อนๆในหมู่บ้านไปตั้งเยอะแยะเลยแบบนี้??”แม่
“ไม่ค่ะ” ไม่ครับ”พวกเด็กๆ
“ทำไมล่ะคะ???”แม่
“เพราะข้าวของมากมายพวกนี้เสี่ยวจื่อได้มาแบบฟรีๆด้วยไงคะแม่ และขนมของเสี่ยวจื่อกับพวกพี่ๆใช่ว่าจะไม่มีแบ่งเก็บไว้กิน เราก็มีขนมอีกเยอะแยะเลย เสี่ยวจื่ออยากเห็นพวกเด็กๆคนอื่นๆมีความสุขกับการได้กินของอร่อยๆแบบพวกเราด้วยค่ะแม่
และเสี่ยวจื่อคิดว่าตัวเองโชคดีมากมายแค่ไหนที่สามารถนำข้าวของพวกนี้ออกมาจากอนาคตได้ แต่คนอื่นๆไม่สามารถทำได้เหมือนกับเสี่ยวจื่อ เพียงแค่นี้ถือว่าเื่เล็กน้อยมากเลยนะคะแม่ ถ้าเป็คนอื่นๆเขาก็ต้องทำแบบเดียวกันกับเสี่ยวจื่อเหมือนกันค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“พวกเราก็เหมือนกันค่ะแม่ ไม่เสียดายเลยพี่สาวอยากแบ่งให้กับเพื่อนๆได้กินขนมอร่อยๆเหมือนกัน มันมีความสุขมากจริงๆนะคะแม่ ขนมพวกนี้อร่อยมากๆเลย”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“จ้ะ เด็กดีๆพวกหนูมีน้ำใจกับคนอื่นๆเป็เื่ที่ดีมาก แต่อย่าลืมว่าเื่พวกนี้ที่เกิดขึ้นกับเสี่ยวจื่อน้อย พวกเราจะบอกใครไม่ได้อย่างเด็ดขาดเลยนะเข้าใจหรือไม่??”แม่
“เข้าใจค่ะ” “เข้าใจครับ”พวกเด็กๆ
ต่างพากันรับคำและพยักหน้ากันอย่างเต็มที่ เพื่อปกป้องความลับนี้ของเสี่ยวจื่อน้อย ให้รู้กันเพียงแค่สองตระกูลเท่านั้น
***********
เสี่ยวจื่อน้อย ได้แบ่งข้าวของต่างๆที่นำออกมาจาก ณ สถานที่อนาคต ที่เป็ห้างสรรพสินค้าExpress แห่งหนึ่งใน่เวลาเกือบร้อยปีข้างหน้านี้ให้กับคนในหมู่บ้านเป่าเฉิงที่เธออาศัยอยู่ด้วย
6K
