หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

เมื่อตกลงกันได้เเล้ว หยางจื่อก็กล่าวลากับหัวหน้าหมู่บ้านและชายชรา หยางจื่อออกเดินทางไปพร้อมกับหยุนจี๋โดยหยางจื่อขึ้นไปบนหลังของอินทรีย์หิมะของหยุนจี๋ หยางจื่ออดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่หยางจื่อนั้นปกติมีเสียวหงคอยเป็นพาหะให้ขี่ด้วยความเร็วของเสี่ยวหงนั้นใช้เวลาก็ถึง แต่ตอนนี้เสี่ยวหงได้กลับไปยังเผ่ามังกร ทำให้หยางจื่อไม่มีสัตว์อสูรตัวอื่นอีกเลยใช้เวลา 2 วันพวกเขาก็มาถึงอานาเขตของเมืองหลวง หยางจื่อหันไปมองเมืองหลวงที่งดงามอย่างยิ่ง อาคารบ้านเรือนต่างก็ถูกตกแต่งมากจากน้ำแข็ง หยางจื่อรู้สึกขมขื่นเมื่อจำคำกล่าวของชายชรา ชายชราได้บอกหยางจื่อว่าต้องใช้เวลาหลายเดือนในการมาถึงเมืองหลวง นี่ทำให้หยางจื่อรู้สึกดีที่เลือกจะเดินทางมาพร้อมกับหยุนจี๋ เพราะถ้าเดินทางด้วยเท้าหยางจื่อจะต้องเดินอ้อมไปอีกใกลอย่างมาก และต่อให้หยางจื่อบินมาเองก็จะเจอกับพายุหิมะที่รุนแรงและอาจจะทำให้ได้รับบาดเจ็บแต่โชคดีที่กลุ่มของหยุนจี๋ชำนาญเส้นทางพวกทางพาหยางจื่อหลบพายุหิมะได้อย่างง่ายดาย ตลอดทางหยุนจี๋มักจะหันมาคุยกับหยางจื่อและถามถึงการใช้ชีวิตของหยางจื่อ หยางจื่อจึงจำเป็นต้องโกหกไปต่าง ๆนาๆ ภายในใจของหยางจื่อก็รู้สึกผิดที่ต้องโกหกนาง แต่หยางจื่อไม่มีทางเลือกมากนัก"พวกเรามาถึงเมืองหลวงเเล้ว" หยุนจี๋กล่าวหยางจื่อรับรู้ได้ถึงความหนาวเย็นยิ่งขึ้น ใจกลางของเมืองหลวงซึ่งเป็นที่ตั้งของวิหารที่งดงามนั้นได้ปลดปล่อยพลังของความเย็นที่รุนแรงจนทำให้หยางจื่อรู้สึกสั่นสะท้าน เปลวเพลิงเทวะในตัวหยางจื่อส่ายไปมาราวกับมันกำลังตื่นเต้น หยางจื่อรีบควบคุมเปลวเพลิงเทวะให้มันสงบลงไม่อย่างงั้นกลุ่มของหยุนจี๋จะมองเขาเป็นสายลับของดินแดนเปลวเพลิงได้"ข้าจะไปรายงานภาระกิจให้ทางวิหารเยือกเเข็งรู้ก่อน เจ้ารอข้าอยู่ตรงทางเข้าวิหารเยือกแข็งได้หรือไม่" หยุนจี๋กล่าว"ได้ ไม่มีปัญหา" หยางจื่อกล่าวหยุนจี๋ได้มาส่งหยางจื่อที่หน้าประตูของวิหารเยือกเเข็งก่อนที่นางและคนอื่น ๆจะเดินเข้าประตูไป หยางจื่อมองกลุ่มของหยุนจี๋จากไปได้สักพัก ก่อนที่จะหันหลังและเดินจากไป หยางจื่อไม่มีความคิดที่จะเข้าไปพักในตระกูลของหยุนจี๋ ด้วยตัวเขามีความลับมากมายทำให้เขาไม่ไว้ใจคนของตระกูลหยุนจี๋หยางจื่อเดินจามถนนของเมืองหลวงและพบกับร้านค้าหลากหลาย ทั้งแผงรอยและร้านใหญ่ แต่วัตถุดินส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่หยางจื่อไม่ต้องการ หยางจื่อได้เดินถามเส้นทางจากผู้คนพร้อมกับหาซื้อแผนที่ของเมืองหลวงหยางจื่อได้ใช้ศิลาพลังหยินที่ผู้ใหญ่บ้านให้มาจำนวนน้อยนิดในการซื้อแผนที่ของเมืองหลวงจนไม่เหลือศิลาพลังหยินอีกเลย หยางจื่อได้มุ่งหน้าไปที่โรงเตี้ยมระดับกลางที่ีไม่ค่อยมีคนมากนัก"ยินดีต้อนรับคุณชายไม่ทราบว่าท่านจะจองห้องพักหรืออาหารดี" เสี่ยวเอ่อกล่าว"ข้าอยากจะจองห้องพักสัก 30 วันและอาหารด้วย" หยางจื่อกล่าว"ได้เลย ราคาทั้งหมด 200 ศิลาพลังหยิน" เสี่ยวเอ่อกล่าวหยางจื่อพลันนึกได้ว่าตนใช้ศิลาพลังหยินไปหมดเเล้ว เขาไม่คิดว่าในดินแดนแห่งนี้จะใช้ศิลาพลังหยินแทนเงินตรา ในตัวเขานั้นมีแต่ศิลาพลังหยางนับล้าน แต่เขาไม่มีศิลาพลังหยินเลยสักก้อน"ตัวข้าไม่มีศิลาพลังหยินใช้สมุนไรนี้เป็นการเเลกเปลี่ยนได้หรือไม่" หยางจื่อหยิบสมุนไพรล้ำค่าออกมา"หญ้าหางมังกร!!!!!" เสี่ยวเอ่อกล่าวด้วยน้ำเสียงตกตะลึงผู้คนที่กำลังรับประทานอาหารต่างก็มองมาที่หยางจื่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภ สมุนไพรที่หยางจื่อนำออกมาค่อนข้างหายากในดินแดนเหมันต์"น้องชายช่วยขายสมุนไพรต้นนั้นให้ข้าได้หรือไม่" ชายวัยกลางคนกล่าว"หืม แล้วท่านจะให้ราคาแก่ข้าเท่าไหร่" หยางจื่อกล่าวอย่างใจเย็น"ข้าให้เจ้า 500 ศิลาพลังหยิน" ชายวัยกลางคนกล่าว"บ้าไปเเล้ว ราคาอย่างต่ำก็ต้อง 1000 ศิลาพลังหยิน แบบนี้มันปล้นกันชัดๆ" กลุ่มคนในร้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย"งั้นข้าคงไม่ขายดีกว่า ถ้าใครอยากได้ก็จงไปที่โรงประมูลเเละสู้ราคากับคนอื่นเอาเเล้วกัน" หยางจื่อกล่าว"เจ้าจะไปใหน ข้าบอกว่าจะซื้อด้วยราคา 500 ศิลาพลังหยินเจ้าก็ต้องขายให้ข้า ไม่อย่างงั้นข้าก็คงต้องใช้ไม้แข็ง"ชายวัยกลางคนกล่าวข่มขู่ชายวัยกลาปลดปล่อยพลังปราณราชันสวรรค์ขั้นที่ 1 ข่มขู่หยางจื่อ หยางจื่อยิ้มเยาะก่อนจะปลดปล่อยพลังปราณราชันสวรรค์ขั้นที่ 5 ออกมา ทำให้ใบหน้าของคนที่อยู่ในโรงเตี้ยมรู้สึกตกตะลึงและหวาดกลัว"เจ้ายังต้องการที่จะซื้อ หญ้าหางมังกรจากข้าอีกหรือไม่" หยางจื่อกล่าวพร้อมกับเผยจิตสังหาร"ไม่ ไม่เเล้ว เป็นข้ามีตาหามีเเววไม่ที่ไปรบกวนคุณชาย คุณชายเชิญ" ชายวัยกลางคนที่รู้สึกหวาดกลัวก็ทำตัวสุภาพในทันทีหยางจื่อเดินออกจากโรงเตี้ยม และตรงไปยังโรงประมูลในทันที"คุณชายต้องมาประมูลหรือนำสินค้ามาประมูลหรือเจ้าคะ" พนักงานหญิงสาวที่งดงามกล่าว"ข้าต้องการนำสมุนไพรเหล่านี้มาประมูล" หยางจื่อยื่นสมุนไพรจำนวน 2 ชิ้นให้หญิงสาวไป"หญ้าหางมังกร หญ้าขนวิหคเพลิง" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก"แม่นางพอจะนำสมุนไพรสองอย่างนี้ไปประมูลได้หรือไม่" หยางจื่อกล่าว"ได้ ได้แน่นอน เชิญคุณชายเข้าไปรอในห้องข้างในผู้อาวุโสของเราจะเป็นคนคุยกับกับท่านเอง" หญิงสาวกล่าวหยางจื่อพยักหน้าอย่างเข้าใจและเดินเข้าไปในห้องที่หญิงสาวนำทางมา เมื่อหยางจื่อเข้ามาในห้องก็มีชายชราที่มีเส้นลมขาวล้วนแต่กลับปลดปล่อยกลิ่นอายที่หนาวเหน็บออกมา"เจ้าหนุ่มน้อย ข้าคือผู้ดูแลโรงประมูลแห่งนี้ กงซุนเห่อ หญ้าทั้งสองชนิดไม่มีทางเกิดในดินแดนเหมันต์ของเรา เจ้าไปเอามาจากใหน" ชายชรากล่าว"ข้าได้มันมาจากมิติลับบางแห่ง" หยางจื่อกล่าวอย่างใจเย็น"มิติลับงั้นรึ งั้นก็แสดงว่าเจ้าไม่ใช่คนของดินแดนเหมันต์และดินแดนเปลวเพลิงนะสิ" ชายชรากล่าว"ทำไมท่านถึงคิดเช่นนั้น" หยางจื่อกล่าว"กลิ่นอายบนตัวของเจ้าข้าสามารถรับรู้ได้ถึงเปลวเพลิงเทวะ ปกติผู้คนจะคิดว่าเจ้าคือสายลับของดนแดนเปลวเพลิง แต่ถ้าเจ้าเป็นคนของดินแดนเปลวเพลิงจริงพวกเขาไม่มีทางยอมให้เจ้าออกมาข้างนอกอย่างเด็ดขาด พวกเขาจะทำทุ่งอย่างเพื่อให้เจ้าปลอดภัยและเติบโตขึ้น" ชายชรากล่าว"คนที่มีเปลวเพลิงเทวะนั้นหายากมากเลยงั้นหรือ" หยางจื่อกล่าว"แน่นอน ภายในดินแดนเปลวเพลิงบุคคลที่มีเปลวเพลิงเทวะนั้นมีเพียงคนเดียวคือประมุขของตำหนักเปลงเพลิง" ชายชรากล่าวหยางจื่ออดที่จะรู้สึกประหลาดใจออกมาไม่ได้ เขาไม่คิดว่าในสถานที่แห่งนี้ เปลวเพลิงเทวะจะล้ำค่าขนาดนี้----------------------------------------------------------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หยางจื่อผู้ยากจน

คล้ายกับเรื่องหยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์ ที่คุณอ่าน

หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

หยางจื่อผู้ยากจน

คล้ายกับเรื่องหยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้