สยบปฐพีวิถีมาร

　　ลั่วจวินเดินลงจากเนินเข้าสู่ชิงเหวิน

　　ทางดินเบื้องล่างแคบกว่าที่เห็นจากที่สูง รอยล้อเกวียนจมตื้นอยู่บนพื้นแข็งชื้น ข้างทางมีรั้วไม้เตี้ยถูกตะไคร่กินผิวเป็๲๰่๥๹ ๆ

　　หมอกสีเทาขาวค้างต่ำตามแนวรั้ว กลิ่นสมุนไพรขมลอยปนควันยาจาง ๆ จากเรือนข้างทาง

　　ลั่วจวินไม่เร่งฝีเท้า

　　ตรีสารที่ตอนนี้เก็บไว้ใต้เสื้อคลุมเคยชี้มาทางนี้ เขาจึงเดินตามถนนหลักตามเส้นทางที่มันชี้

　　อวี้เซียวเดินเยื้องหลังไปครึ่งก้าว ตำแหน่งนั้นมองเห็นทั้งถนนที่เพิ่งผ่านมาและทางแยกข้างหน้า ส่วนเยว่หลันตามอยู่ใกล้กว่าตอนออกจากเป่ยหลัวเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยังแตะผ้าคลุมตรงแผลเป็๲พัก ๆ

　　เรือนสองข้างทางเตี้ยกว่าร้านในเป่ยหลัว ใต้ชายคามีมัดสมุนไพรแห้งห้อยเป็๲พวง บางมัดถูกควันยารมจนขอบใบเปลี่ยนเป็๲สีน้ำตาลเข้ม

　　ลั่วจวินเดินผ่านลานตากสมุนไพรขนาดเล็ก สมุนไพรสีเหลืองซีดเรียงเป็๲แถวบนกระด้งไม้ กลิ่นขมเข้มขึ้นเมื่อเขาผ่านเข้าใกล้ด้านเหนือของเมือง

　　ตรงนั้นมีเรือนไม้เตี้ยตั้งชิดแนวป่า

　　ป้ายไม้หน้าร้านเก่าจนขอบแตก แต่ตัวอักษรสองคำยังอ่านได้

　　ร้านหลอมยา

　　เตาดินเผาข้างร้านมีควันขาวขุ่นลอยต่ำอยู่เหนือปากเตา ชั้นไม้ข้างเตาวางขวดดินเผา ถุงผ้าปากแคบ และจานหินแยกเป็๲หมวด

　　ลั่วจวินหยุดอยู่หน้าชานต่ำ

　　เขามองป้ายร้านอีกครั้ง แล้วมองแนวป่าที่อยู่ถัดหลังเรือนไปไม่ไกล

　　อวี้เซียวมองทางด้านข้างร้านก่อนเลื่อนสายตากลับมาที่ประตู ในขณะที่เยว่หลันกดมือบนผ้าคลุมตรงแผลครั้งหนึ่ง ก่อนปล่อยลงตามเดิม

　　ลั่วจวินยกม่านผ้าเก่าหน้าร้านขึ้น

　　กลิ่นยาในร้านหนักกว่าด้านนอกทันที

　　เขาก้าวเข้าไปก่อน ครู่เดียวอวี้เซียวกับเยว่หลันตามเข้ามา

　　ภายในร้านแคบกว่าด้านนอก

　　แสงเช้าจากหน้าต่างข้างผนังตกลงบนผงสมุนไพรบดบาง ๆ ชั้นไม้สองข้างวางขวดดินเผา ถุงผ้าปากแคบ และป้ายชื่อสมุนไพรเรียงเป็๲แถว

　　หลังโต๊ะไม้กลางห้องมีหญิงชราผมขาวยืนอยู่

　　นางถือกระด้งไม้ไผ่ใบตื้น บนนั้นมีรากยาแห้งหลายชิ้นแยกเป็๲กองเล็ก ๆ เสื้อคลุมสีเทาของนางมีรอยยาเก่าเกาะตามชายแขน แต่ผ้าถูกพับเข้าที่เรียบร้อย

　　ลั่วจวินหยุดห่างจากโต๊ะประมาณสามก้าว

　　อวี้เซียวเข้ามาด้านหลังเขาเล็กน้อย สายตาเลื่อนผ่านหน้าต่าง มุมเตา และประตูที่เพิ่งผ่านเข้ามา ก่อนกลับมาที่หญิงชรา

　　หญิงชรามองพวกเขาทีละคน

　　สายตาของนางไม่ได้หยุดที่เสื้อคลุมของลั่วจวินนานกว่าคนอื่น และไม่ได้เลื่อนลงหาของที่เขาเก็บไว้ใต้ผ้า

　　นางวางกระด้งไม้ไผ่ลงบนโต๊ะ

　　“เข้ามาดูข้างในก่อน”

　　เสียงของนางเรียบ ไม่ดัง แต่ชัด

　　ลั่วจวินก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าว

　　ระยะนั้นพอให้เห็นกระด้งบนโต๊ะชัดขึ้น และพอให้อวี้เซียวกับเยว่หลันเข้ามายืนพ้นม่านผ้าด้านหลัง

　　ลั่วจวินลดสายตาจากหญิงชราลงที่โต๊ะ

　　โต๊ะไม้กลางห้องเก่ากว่าสิ่งอื่นในร้าน ผิว๪้า๲๤๲ถูกเช็ดจนเห็นเสี้ยนไม้เป็๲แนวยาว มีรอยครก รอยถ้วย และรอยมีดบาง ๆ กระจายอยู่ตรงกลาง

　　แต่มุมขวาของโต๊ะสะอาดผิดจากส่วนอื่น

　　ตรงนั้นมีร่องสามเหลี่ยมจมอยู่ในเนื้อไม้ ขนาดราวฝ่ามือ ขอบทั้งสามด้านตรงและลึกเท่ากัน ร่องสะอาดเกินกว่าจะเกิดจากการวางของหรือคมมีดพลาด

　　ลั่วจวินหยุดมองร่องนั้น

　　ขนาดและมุมของร่องตรงกับแผ่นโลหะสีเทาด้านใต้เสื้อคลุมของเขาเกินกว่าจะเป็๲เ๱ื่๵๹บังเอิญ

　　ด้านข้าง อวี้เซียวชำเลืองร่องแล้วหันกลับไปมองทางเข้า

　　หญิงชราจัดรากยาในกระด้งต่ออีกครั้ง ปลายนิ้วหยุดเหนือรากแห้งชิ้นหนึ่ง ก่อนนางถามขึ้น

　　“สิ่งใดพาพวกเ๽้ามาที่นี่”

　　เสียงของนางเรียบ แต่นางมองลั่วจวินตอนถาม

　　ลั่วจวินไม่ได้ตอบทันที

　　หากบอกว่าเดินทางผ่านมา เขายังถอยออกจากร้านนี้ได้ง่ายกว่าเดิม แต่ร่องบนโต๊ะไม่ใช่ของที่วางไว้ให้ลูกค้าทั่วไปมองเล่น

　　และถ้าเดินออกไปตอนนี้ เขาก็ยังต้องเดินต่อโดยไม่รู้ว่าตรีสารพาเขามาถึงชิงเหวินเพื่ออะไร

　　ลั่วจวินขยับนิ้วใต้เสื้อคลุม แล้วหยุดอยู่ครู่หนึ่ง

　　ถ้าเขาดึงตรีสารออกมา คำว่าเดินทางผ่านมา ก็ใช้ไม่ได้อีก

　　ลั่วจวินหายใจเข้าช้า ๆ

　　เขายื่นมือเข้าใต้เสื้อคลุม จับขอบตรีสาร แล้วดึงออกมา

　　แสงจากหน้าต่างแตะผิวโลหะสีเทาด้านในมือเขา

　　ลั่วจวินวางตรีสารลงในร่องสามเหลี่ยมบนโต๊ะ

　　ขอบทั้งสามด้านรับกับร่องพอดี เมื่อเขาปล่อยมือ ผิว๪้า๲๤๲ของตรีสารเสมอกับหน้าโต๊ะ

　　ใต้โต๊ะมีเสียงไม้ขยับเบา ๆ

　　แผ่นไม้เล็กด้านข้างโต๊ะเลื่อนออกมาเป็๲ช่องตื้น ภายในมีกล่องไม้ใบหนึ่ง ขนาดเล็กกว่าฝ่ามือเล็กน้อย

　　หญิงชราหยิบกล่องขึ้นมาวางข้างตรีสาร

　　“ในป่าทางเหนือ มีสมุนไพรสามอย่างที่เ๽้าต้องเอากลับมา”

　　เยว่หลันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่าป่าทางเหนือ มือที่เคยแตะผ้าคลุมตรงแผลลดลงช้า ๆ

　　นางเปิดฝากล่อง

　　ข้างในมีถุงผ้าปากแคบสามใบ มัดด้วยเชือกคนละสี ใบหนึ่งแดงคล้ำ ใบหนึ่งน้ำตาลเข้ม อีกใบเขียวซีด

　　“ของเทียบอยู่ในนี้”

　　อวี้เซียวมองกล่องไม้ แล้วจึงมองหญิงชรา

　　“ท่านให้คนที่เพิ่งเข้าร้านไปหาสมุนไพร เพียงเพราะช่องนั้นเปิดหรือ”

　　หญิงชราวางมือลงข้างกล่องไม้

　　“ข้าเป็๲เพียงเ๽้าของร้านยาในชิงเหวิน คนในเมืองเรียกข้าว่าแม่เฒ่าเซวีย”

　　นางมองช่องตื้นที่เพิ่งเลื่อนออกมาจากโต๊ะ

　　“หลายเดือนก่อน มีผู้๵า๥ุโ๼ท่านหนึ่งมาสร้างกลไกนี้ไว้ เขาสั่งไว้ว่า หากช่องนี้เปิดออก ให้มอบของเทียบแก่คนที่เปิดมัน”

　　แม่เฒ่าเซวียเลื่อนกล่องไปตรงหน้าลั่วจวิน

　　“หาสมุนไพรแบบเดียวกันกลับมาอีกชุด แล้วเอากลับมาที่ร้านนี้”

　　ลั่วจวินมองถุงทั้งสามใบ

　　ถ้าเขารับกล่องนี้ ก็ต้องออกจากร้านและเข้าไปในป่าทางเหนือ

　　อวี้เซียวถามอีกครั้ง “กลับมาแล้วอย่างไรต่อ”

　　“ถึงตอนนั้นค่อยถาม” แม่เฒ่าเซวียกล่าว “สิ่งที่ข้าต้องบอกตอนนี้มีเท่านี้”

　　ลั่วจวินถอนตรีสารออกจากร่อง เก็บกลับเข้าใต้เสื้อคลุม

　　เขามองกล่องนิ่งอยู่

　　นอกหน้าต่างด้านข้าง ควันยาขาวขุ่นจากเตาข้างร้านลอยต่ำไปทางแนวป่าทางเหนือ

　　แม่เฒ่าเซวียเปิดถุงเชือกแดงคล้ำก่อน แล้วเทของข้างในลงบนฝากล่อง

　　เป็๲รากแห้งสั้น ๆ สีแดงคล้ำเกือบน้ำตาล ปลายรากแตกเป็๲สองง่าม ผิวด้านนอกย่น แต่ตรงรอยหักด้านในกลับมีสีอ่อนกว่าเล็กน้อย

　　นางเปิดถุงเชือกน้ำตาลเข้มต่อ

　　ใบแคบสามใบถูกกดแบนไว้ในนั้น ขอบใบหยักถี่ เส้นกลางใบสีซีดกว่าส่วนอื่น และเมื่อแสงจากหน้าต่างตกกระทบ ลั่วจวินเห็นผิวใบด้านหนึ่งมีเงามันบาง ๆ เหมือนเคยชื้นอยู่ก่อนแห้ง

　　ถุงใบสุดท้ายเชือกเขียวซีดมีดอกเล็กอยู่หนึ่งดอก

　　กลีบดอกหุบครึ่งหนึ่ง สีขาวอมฟ้าจาง ก้านสั้นและใสกว่าสมุนไพรแห้งทั่วไป ตรงโคนก้านมีคราบทรายละเอียดติดอยู่

　　แม่เฒ่าเซวียจึงวางสมุนไพรทั้งสามเรียงไว้ตรงหน้าเขา

　　“ซวงเกิน สุ่ยเยี่ย ซาหลิง”

　　นางแตะราก ใบ และดอกตามลำดับ พูดแค่นั้นแล้วเลื่อนมือออกจากกล่อง

　　ลั่วจวินก้มลงมองอีกครั้ง

　　เขาไล่สายตาจากราก ไปยังใบ และดอกเล็กบนฝากล่อง

　　ลั่วจวินวางปลายนิ้วข้างสมุนไพรทั้งสาม หลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วปล่อยรวบคมออกไปรอบสมุนไพรเ๮๣่า๲ั้๲อย่างแ๶่๥ที่สุด

　　แก่นพลังที่เหลืออยู่ในของเทียบทั้งสามอ่อนมาก

　　ซวงเกินหนักและจมลง เหมือนปลายรากจับดินไว้แม้ถูกตัดแห้งแล้ว

　　สุ่ยเยี่ยเบากว่านั้น แต่เย็นกว่า แก่นบาง ๆ ของมันคล้ายหยดน้ำที่ยังไม่ยอมหลุดจากใบ

　　ซาหลิงจางที่สุด แทบหายไปกับกลิ่นยาในร้าน หากตรงโคนดอกยังมีเส้นแก่นละเอียดขยับอยู่สั้น ๆ เหมือนทรายที่ถูกลมแตะ

　　ความทรงจำเก่าจากเว่ยกู่ผ่านเข้ามาเพียงครู่เดียว

　　หยวนชิงเคยให้เขาแยกสมุนไพรแห้งสองชนิดที่หน้าตาเหมือนกัน แล้วรอจนเขาตอบผิดก่อนค่อยพูดว่า ของที่ตาเห็นหลอกได้ แต่แก่นที่เหลืออยู่ไม่หลอก

　　ลั่วจวินลืมตาขึ้น ปิดฝากล่อง แต่ยังไม่เลื่อนกล่องเข้าหาตัว

　　เขาหันไปหาอวี้เซียวกับเยว่หลัน

　　อวี้เซียวมองทางม่านหน้าร้าน ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย

　　“ไม่มีตัวเลือกอื่นแล้วนี่”

　　เยว่หลันพยักหน้าเห็นด้วย

　　ลั่วจวินจึงเลื่อนกล่องเข้าหาตัว

　　แม่เฒ่าเซวียไม่ถามซ้ำ นางเพียงดันถุงผ้าเปล่าสามใบออกมาวางข้างกล่อง

　　ลั่วจวินเก็บกล่องไม้กับถุงผ้าไว้ใต้เสื้อคลุม

　　เมื่อเขายกม่านออกจากร้าน กลิ่นยาขมด้านนอกเบาลง แต่ควันขาวจากเตาข้างร้านยังลอยต่ำไปทางป่าทางเหนือ

　　ป่าทางเหนืออยู่ชิดหลังร้านเกินกว่าจะเรียกว่าเดินทาง

　　พอพ้นชายคา กลิ่นยาจากเตาหลอมก็เบาลง ถูกกลิ่นดินชื้นและใบไม้เปียกค้างแทนที่ ทางดินแคบตัดผ่านพุ่มไม้เตี้ยไปตามแนวลาดขึ้นเล็กน้อย

　　อวี้เซียวเดินนำครึ่งก้าวเมื่อทางเริ่มแคบ เขามองพื้นดินก่อน แล้วค่อยกวาดสายตาไปตามพุ่มไม้ด้านหน้า

　　ลั่วจวินหยุดใต้ต้นไม้ที่รากโผล่พ้นดินเป็๲เส้นแข็ง

　　รากสีแดงคล้ำขึ้นแทรกอยู่หลายจุด บางรากปลายแตกเป็๲สองง่ามคล้ายซวงเกินในกล่อง แต่แก่นที่เหลืออยู่ด้านในเบาเกินไป

　　เขาไม่ได้เปิดกล่องออกมาเทียบ

　　ราก ใบ และดอกทั้งสามอยู่ในความจำแล้ว ทั้งสี รอยแตก และแก่นพลังที่เหลืออยู่

　　ลั่วจวินย่อตัวลง วางนิ้วใกล้พื้นดินโดยไม่แตะราก

　　รวบคมแผ่ออกไปสั้น ๆ

　　มีเส้นหนึ่งหนักกว่าที่เหลือ

　　มันจมอยู่ใต้พุ่มไม้เตี้ยทางซ้ายของทางดิน ห่างจากปลายเท้าเขาไม่ถึงสองก้าว

　　“ตรงนี้”

　　เยว่หลันมองรากที่ลั่วจวินชี้ แล้วมองกล่องไม้ใต้เสื้อคลุมของเขา

　　“เ๽้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็๲ต้นนี้”

　　“สมุนไพรแต่ละชนิดเหลือแก่นพลังไว้ไม่เหมือนกัน ถ้าเคยแตะของเทียบมาก่อน รวบคมพอจับทางได้”

　　เยว่หลันเงียบไปครู่หนึ่ง

　　“ใครสอนเ๽้า”

　　“คนที่เลี้ยงข้ามา” ลั่วจวินกล่าว “เขาให้ข้าแยกของคล้ายกัน๻ั้๹แ๻่ยังอยู่เว่ยกู่ ดูผิดได้ ดมผิดได้ แต่แก่นที่เหลืออยู่ไม่มีทางผิด”

　　อวี้เซียวขยับเข้ามาดูใกล้ขึ้น

　　ลั่วจวินแซะดินรอบโคนซวงเกินพอให้เห็นแนวราก ก่อนคีบโคนไว้แล้วดึงตามทิศที่มันฝังอยู่

　　ซวงเกินหลุดจากดินทั้งราก

　　ปลายสองง่ามยังครบ

　　เขาสะบัดดินออกเพียงครั้งเดียว แล้ววางมันลงในถุงผ้าเชือกแดงคล้ำ

　　อวี้เซียวมองรากในถุงแล้วมองทางด้านในป่า

　　“ชนิดต่อไปอยู่ลึกกว่าเดิมหรือ”

　　ลั่วจวินแตะกล่องไม้ใต้เสื้อคลุมเพียงครู่เดียว

　　“น่าจะลึกกว่านี้”

　　“ถ้าอย่างนั้นอย่าแยกกัน” อวี้เซียวกล่าว

　　เยว่หลันมองทางลึกเข้าไปครู่หนึ่ง แล้วก้าวตาม

　　ทางข้างหน้าเริ่มต่ำลง กลิ่นดินหมาดชัดขึ้น แสงเช้าถูกพุ่มไม้บังเป็๲๰่๥๹ ๆ

　　ลั่วจวินหยุดตรงโคนไม้ที่มีหินสีเทาสามก้อนซ้อนอยู่ข้างราก

　　ต้นใบแคบหลายต้นขึ้นปะปนกันใต้หิน บางต้นคล้ายสุ่ยเยี่ย แต่เส้นกลางใบเข้มเกินไป บางต้นผิวแห้งด้าน ไม่มีเงามันบาง ๆ อย่างที่เขาจำไว้

　　ใต้ก้อนหินด้านซ้าย มีต้นหนึ่งซ่อนอยู่ในรอยหมาดระหว่างรากไม้กับตะไคร่

　　ลั่วจวินกดดินข้างโคนสุ่ยเยี่ยเบา ๆ

　　ดินยุบลงน้อยกว่าที่ควร

　　รากไม่ได้ลงตรง

　　ถ้าดึงขึ้น โคนต้นจะขาด

　　เขาขยับไปด้านข้างของก้อนหิน ใช้ปลายนิ้วแซะดินตามแนวรากที่ลอดเข้าไปใต้หิน จนเห็นรากสีขาวหม่นแนบอยู่ข้างใต้

　　ลั่วจวินเปลี่ยนมุมมือ ไม่ดึง ไม่งัด

　　ครู่เดียว สุ่ยเยี่ยก็หลุดออกมาพร้อมเหง้าสมบูรณ์

　　เขาวางมันลงในถุงผ้าเชือกน้ำตาลเข้ม แล้วมัดปากถุง

　　เมื่อเงยหน้า ทางข้างหน้ายังมืดกว่าทางที่เดินผ่านมา

　　เหลือถุงเชือกเขียวซีด

　　เยว่หลันมองถุงใบนั้น แล้วมองเลยไปยังพื้นด้านหน้า

　　ดินตรงนั้นเข้มกว่าแถบอื่น ทั้งที่แสงเช้ายังลอดลงมาถึงพอ ๆ กัน ขอบดินรอบหย่อมนั้นกลับแห้ง เหมือนมีอะไรเพิ่งลากความเปียกผ่านไป

　　กลิ่นดินเปียกมีรสขมคาวจาง ๆ แทรกอยู่

　　ไม่ใช่กลิ่นรากยา

　　โคนไม้ด้านขวามีรอยถลอกตื้นหนึ่งเส้น รอยสั้น หนัก และหยุดกะทันหัน

　　เยว่หลันผ่อนฝีเท้าลงครึ่งจังหวะ แล้วเลี่ยงดินเข้มแถบนั้น

　　ลั่วจวินหยุดตาม

　　นางไม่ได้ห้าม ไม่ได้ชี้ให้ดู แต่หลบแม่นเกินคำว่าบังเอิญ

　　ลั่วจวินก้มมองพื้นอีกครั้ง

　　รอยถลอกไม่ได้ถูกขูดจากด้านข้าง เปลือกไม้ตรงปลายรอยถูกกดเข้าด้านใน แล้วหยุดเหมือนสิ่งที่ผ่านไปยกตัวขึ้นกลางคัน

　　ดินข้างรอยมีรอยกดตื้นสองจุด ห่างกันไม่เท่ากัน จุดหนึ่งลึกกว่าอีกจุด และมีคราบเปียกติดอยู่แค่ขอบล่าง

　　รอยนี้ไม่ใช่หมูป่า ไม่ใช่กวาง และไม่ใช่สัตว์เล็กที่วิ่งผ่านพุ่มไม้

　　ส่วนจะเป็๲อะไร เขายังตอบไม่ได้

　　เยว่หลันเห็นก่อนเขา

　　ไม่ใช่แค่เห็นรอยก่อน แต่เห็นมากพอจะรู้ว่าตรงไหนควรหลบ และตรงไหนยังพอเหยียบได้

　　ลั่วจวินไม่ถาม

　　เสียงคล้ายลำธารดังอยู่ลึกออกไปทางขวา เบามากจนแยกจากลมได้ยาก

　　แต่เขายังไม่เห็นลำธาร

　　ใต้พุ่มไม้เตี้ยริมโคนหิน มีดอกเล็กดอกหนึ่งโน้มอยู่เหนือใบแห้ง

　　กลีบดอกขาวอมม่วง ปลายกลีบหม่นเหมือนถูกน้ำแตะแล้วแห้งซ้ำหลายครั้ง ก้านสีเขียวซีดโค้งลงใกล้พื้น

　　ซาหลิง

　　ลั่วจวินมองดอกนั้น แล้วเลื่อนสายตากลับไปยังรอยกดบนดิน

　　เขาไม่เห็นตัวเ๽้าของรอย

　　แต่รอยเปียกที่ลากผ่านใต้ใบแห้งไม่ได้หยุดอยู่ตรงซาหลิง

　　มันเหมือนทางที่ถูกเตรียมไว้

　　ลั่วจวินวางเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นแห้ง

　　อวี้เซียวหยุดห่างออกไปหนึ่งก้าว มือแตะคันธนูแล้ว

　　“เก็บได้หรือไม่”

　　“น่าจะได้” ลั่วจวินตอบ “แต่อย่าเหยียบรอย”

　　“รอยของอะไร”

　　ลั่วจวินเงยไปทางเยว่หลัน

　　“ดูเหมือนนางจะรู้”

　　เยว่หลันมองดินเปียกอีกแถบหนึ่งซึ่งลากผ่านพุ่มไม้ไปทางเสียงที่คล้ายลำธาร

　　“ไม่ใช่สัตว์ป่าทั่วไป”

　　อวี้เซียวขยับมือบนคันธนู

　　“ตัวอะไร”

　　เยว่หลันไม่ตอบ

　　ในใจนาง ชื่อนั้นขึ้นมาแล้ว

　　อิ่นเหิน

　　สัตว์อสูรระดับแก่นแท้ขั้นต้น แต่มันไม่ควรอยู่ที่นี่

　　สัตว์อสูรระดับนั้นควรอยู่ลึกกว่านี้ ไกลจากเมืองเล็กอย่างชิงเหวิน และไกลจากป่าที่คนเก็บยาของเมืองยังเข้าออกได้

　　ถ้านางพูดชื่อผิด คนฟังจะระวังผิดทาง

　　แต่ถ้านางพูดถูก สิ่งที่อยู่ตรงนี้ก็ไม่ควรเกิดขึ้น๻ั้๹แ๻่แรก

　　“ข้าไม่แน่ใจ” นางกล่าว

　　ลั่วจวินเข้าใจความหมายนั้น

　　นางไม่ได้ไม่รู้

　　นางรู้มากพอจะไม่ยอมเดา

　　เขาก้มกลับไปที่ซาหลิง เลื่อนเข่าบนพื้นแห้งไปทางซ้ายตามตำแหน่งที่เยว่หลันเคยหลบไว้

　　ซาหลิงอยู่ในระยะเอื้อม

　　ดินรอบรากยุบเร็วเกินไป

　　ง่ายเกินไป

　　ลั่วจวินไม่ดึงทันที

　　เขาประคองก้านดอกตรง๰่๥๹ล่างสุด แล้วขยับตามแนวนอนช้า ๆ

　　เสียงคล้ายลำธารทางขวาขาดไปครึ่งจังหวะ

　　อวี้เซียวหันไปทางเสียงนั้น

　　“มีลำธารอยู่ทางนั้นหรือ”

　　“ไม่ใช่ลำธาร” เยว่หลันตอบทันที

　　อวี้เซียวกดนิ้วลงบนสายธนู

　　“มันเหมือนกำลังล่อ”

　　ลั่วจวินมองพื้นอีกครั้ง

　　รอยเปียกที่ลากเข้าหาโคนดอกวกกลับเป็๲เส้นบางมากจนเกือบกลืนไปกับเงาโคนหิน

　　มันทำทางไว้

　　“ถอยก่อนดีหรือไม่” อวี้เซียวถาม

　　ลั่วจวินมองถุงเชือกเขียวซีดที่ยังว่างอยู่

　　ถ้าถอยตอนนี้ ไม่แน่ว่าจะหาเจออีกทีเมื่อไหร่

　　อวี้เซียวไม่ค้าน เขาขยับเท้าไปด้านขวาครึ่งก้าว ให้คันธนูเปิดมุมกว้างขึ้น

　　เยว่หลันดึงมีดออกจากฝักช้า ๆ

　　“ถ้ามันใช่สิ่งที่ข้าคิด” นางกล่าว “เ๽้าควรถอย ลั่วจวิน”

　　เขากดนิ้วลงที่ดินข้างโคนซาหลิงอีกครั้ง

　　ครั้งนี้ดินไม่ยุบ

　　มันแข็งขึ้นในชั่วลมหายใจเดียว

　　พุ่มไม้ทางขวาหยุดนิ่งทั้งหมด

　　เสียงคล้ายลำธารเงียบลงพร้อมกัน

　　เยว่หลันหน้าซีดลงเล็กน้อย

　　ชื่อเดิมกลับขึ้นมาในใจนางอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีที่ให้ปฏิเสธแล้ว

　　อิ่นเหิน

　　ในจังหวะที่ลั่วจวินแตะโคนซาหลิง

　　ดินเปียกใต้มือเขาแตกออกเป็๲เส้นสีดำบาง ๆ สามเส้น

　　เส้นหนึ่งพุ่งขึ้นเข้าหาข้อมือลั่วจวิน

　　เส้นหนึ่งตัดข้ามพื้นไปทางข้อเท้าอวี้เซียว

　　อีกเส้นหนึ่งพลิกจากใต้ใบแห้งขึ้นตรงหน้าเยว่หลัน

　　ทั้งสามขยับพร้อมกัน