ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        ด้วยพละกำลังของซูฉางเซิง การข้ามผ่านหลายดินแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ

        เขากุมมือเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนไว้ดวงดาวรายล้อมอยู่ด้านหลัง เบื้องล่างมีเสียงกู่ร้องยินดีจากสรรพสิ่งแสงเซียนสาดส่อง ระยะทางมายังตระกูลซูใกล้เข้ามาทุกที

        ตระกูลซูสั่นสะเทือน

        เหล่าผู้อาวุโสผู้แข็งแกร่งของตระกูลซู รวมถึงบรรดาฮูหยินของเหล่าบรรพบุรุษต่างก็ตื่นตกใจ

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่าผู้แข็งแกร่งของตระกูลซู แต่ละคนต่างตื่นเต้นอย่างยิ่งความคลั่งไคล้ในดวงตาไม่อาจปกปิดได้

        บรรพบุรุษของพวกเขาได้กลับมาจากการปราบปรามถ้ำปิศาจแล้วสังหารอมตะขั้นสุดยอดแห่งความมืดมิด ไร้ผู้ใดเทียบได้ต่อสู้กับกึ่งราชันเซียนอมตะและได้รับชัยชนะ

        นี่มันช่างน่าสะพรึงกลัวและน่าเหลือเชื่อเพียงใด!

        แสงเทพนับล้านสายพันพลังปราณพลุ่งพล่านกำลังโห่ร้องยินดี ต้อนรับการเสด็จลงมาของบรรพบุรุษ

        แสงมงคลของตระกูลซูแผ่ปกคลุมทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์หุนตุ้น การประกาศการกลับมาของบรรพบุรุษอันทรงพลังอย่างยิ่ง

        ไม่เพียงแต่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หุนตุ้นเท่านั้นกระทั่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ในแดนสวรรค์ฉางเซิงก็มองเห็นภาพนี้จากระยะไกล

        “ตระกูลซูยังคงเป็นเพียงตระกูลจักรพรรดิธรรมดาอยู่อีกรึ”

        “เกรงว่าคงจะเทียบเคียงกับตระกูลเซียนแล้วกระมัง!”

        “มีจักรพรรดิมากมายถึงเพียงนี้ และยังมีผู้ดำรงอยู่อันน่าสะพรึงกลัวที่เทียบได้กับกึ่งราชันเซียนอมตะ!”

        “จักรพรรดิสวรรค์ฉางเซิงผู้นี้ช่างเจ้าชู้นัก!”

        เหล่าผู้แข็งแกร่งจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างพูดคุยกันอย่างลับๆต่างก็ตื่นตะลึงและชื่นชมความแข็งแกร่งของตระกูลซู

        เหล่าสตรีที่งดงามราวกับเทพธิดาแต่ละนางมีดวงตางามเปล่งประกาย มีทั้งสวมใส่ชุดหลากสี แสงเซียนรายล้อมเหล่าธิดาศักดิ์สิทธิ์เจิดจรัสและงดงามถึงขีดสุด เซียนอมตะ  สาวงามผู้เย่อหยิ่งรอคอยการกลับมาของผู้ใดคนหนึ่ง

        พวกนางล้วนเปล่งประกายเสน่ห์อันน่าทึ่งเต็มไปด้วยการล่อลวง น่าพิศวงจนไม่อาจละสายตาได้โดยง่าย

        หากมีผู้ใดปรากฏตัวขึ้นในโลกนี้ก็จะทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายต้องตะลึง

        ทว่าในตระกูลซู กลับมีพวกนางปรากฏตัวเป็นกลุ่ม

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งสตรีที่อยู่แถวหน้าพวกนางงดงามเหนือผู้ใดในสวรรค์

        น่าเสียดายที่พวกนางล้วนกลายเป็นสตรีของเขาไปแล้วความงดงามทั้งหมดล้วนผูกพันกับผู้ใดคนหนึ่งเท่านั้น ช่างน่าเสียดายและน่าเศร้าใจ

        วิถีแห่งเต๋าแผ่ซ่านแสงศักดิ์สิทธิ์โปรยปราย ซูฉางเซิงกุมมือน้อยๆ ของเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนลงมาที่นี่

        เมื่อมองไปยังพี่หญิงแต่ละคนที่ล้วนมีรูปร่างหน้าตางดงามถึงขีดสุดแม้ว่าเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนจะเตรียมใจมาแล้ว ทว่าก็ยังคงรู้สึกประหม่า

        ซูฉางเซิงตบมือน้อยของนางเบาๆ ปลอบประโลม

        กู้ชิงเกอเบ้ปากเมื่อเห็นว่าสามีของตนนำเซียนธิดามาอีกนางหนึ่ง นางก็เริ่มชินเสียแล้ว

        ค่อยๆเดินเข้ามา จัดเสื้อผ้าให้สามีด้วยความอ่อนโยน พร้อมทั้งกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

        “ถูกใจท่านแล้วสินะ!”

        ซูฉางเซิงคว้ามือเรียวสวยของนางไว้พลางหยอกเย้า

        “ฮูหยิน นี่เจ้ากำลังหึงข้ารึ”

        กู้ชิงเกอไม่หลงกล หยิกเนื้อนุ่มตรงเอวของซูฉางเซิง ทำให้เขาต้องร้องออกมา

        สตรีที่อยู่ด้านหลังต่างยิ้มเล็กน้อยมองหน้ากัน ก่อนจะกรูเข้ามา

        “ท่านพี่!”

        เสียงหวานล้ำทำให้ซูฉางเซิงล่องลอยเมื่อถูกสตรีทั้งหลายรายล้อมเขาจึงจูงมือเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนเข้าไปในตระกูลซู

        ภาพนี้ทำให้ทุกคนในตระกูลซูต่างก็ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา

        แสงเทพสาดส่องพลังเซียนพลุ่งพล่าน ในสถานที่เฉพาะของบรรพบุรุษแห่งตระกูลซู หญิงสาวแสนงามต่างรายล้อม

        “ท่านพี่!”

        เมื่อเห็นซูฉางเซิง อวี่ซินก็มีสีหน้าไม่พอใจกล่าวออกมาว่า

        “ข้ายังไม่อาจควบคุมพลังได้คืนนี้ท่านจะอยู่กับน้องหญิงเซียนธิดาผู้นี้หรือเจ้าคะ”

        ดวงตาของนางเปล่งประกายความอ่อนโยนชวนให้หลงใหล ผู้ใดเห็นก็อยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัว

        กู้ชิงเกอทำสีหน้าไม่ดีใส่ซูฉางเซิง กล่าวอย่างเย็นชาว่า“หนี้ที่เจ้าก่อ เจ้าก็ต้องไปสะสางเอง”

        ซูฉางเซิงรู้สึกปวดหัว เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนก็มีใบหน้าแดงปลั่งเต็มไปด้วยความเขินอาย

        อวี่ซินได้กลับคืนมาซึ่งพลังส่วนหนึ่งแล้วและบรรลุระดับจักรพรรดิแล้ว พลังปราณทั่วร่างมั่นคงจะบอกว่าควบคุมพลังไม่ได้ได้อย่างไร

        นี่มันเห็นได้ชัดว่านางกำลังหึง!

        “แปะ!”

        ฝ่ามือตบลงบนบั้นท้ายกลมกลึงอวี่ซินหน้าแดงก่ำ แลบลิ้น ก่อนจะเห็นว่าซูฉางเซิงกำลังจะตามมา

        จึงรีบปกป้องบั้นท้ายของตนเองและวิ่งหนีไป

        “ท่านพี่ภายนอกช่างสง่างามยิ่งนักพวกพี่หญิงน้องหญิงล้วนเป็นห่วงเจ้ากัน!”

        “ไม่คิดเลยว่าจะยังไปพัวพันกับเซียนธิดาและพากลับมาจนได้!”

        กู้ชิงเกอดึงเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนเข้ามาปลอบประโลมพลางกล่าวหยอกล้อกับซูฉางเซิง

        เมื่อมองไปยังใบหน้างามเย็นชาของกู้ชิงเกอซูฉางเซิงก็โอบร่างของนางไว้ก่อนจะลงโทษเล็กน้อย พร้อมทั้งหัวเราะเบาๆ

        “ฮูหยิน ท่านหึงจนน้ำลายหกแล้ว!”

        กู้ชิงเกอถลึงตาใส่เขาก่อนจะดึงเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนออกไปไม่เปิดโอกาสให้ซูฉางเซิงเข้าใกล้อีก

        บรรดาฮูหยินต่างก็หึงหวง ซูฉางเซิงตอนนี้ก็จนปัญญาแต่กลับมองเห็นกู้อู๋ซวงที่อยู่คนเดียว ดวงตาของเขาก็เป็นประกายพร้อมทั้งหัวเราะออกมา

        “ฮูหยิน คิดถึงข้าหรือไม่”

        ภายในห้อง กู้อู๋ซวงซบลงบนอกของซูฉางเซิงอย่างเขินอายพวกเขาได้รักใคร่กันมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็ทำให้นางเป็นตายทั้งเป็นนางย่อมรักเขาหมดหัวใจ

        ดวงตาคู่งามของนางฉ่ำไปด้วยความรักลมหายใจหอบกระเส่า นางกล่าวอย่างออดอ้อน

        “ท่านพี่พักผ่อนเถิด”

        …

        แสงเซียนกะพริบพราย การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ได้ปะทุขึ้นหลังจากนั้นหนึ่งวัน ซูฉางเซิงที่เทียบได้กับกึ่งราชันเซียนอมตะก็ค่อยๆ พ่ายแพ้ลง

        กู้อู๋ซวงมีสีหน้าเปล่งปลั่งนางคิดว่าตนเองนั้นเอาชนะบุรุษผู้นี้ได้แล้ว

        ซูฉางเซิงมาหาเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียน ผู้มีสีสันงดงามใกล้เคียงกับสีม่วงทองเขาจูงมือน้อยของนาง พลางมองดูดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ขึ้นพร้อมทั้งกล่าวด้วยความจริงใจ

        “เราแต่งงานกันดีหรือไม่”

        เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนก้มหน้าลงด้วยความเขินอายเมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ นางก็ไม่อาจปฏิเสธคำขอใดๆ ของบุรุษผู้นี้ได้อีกต่อไป

        ในช่วงเวลาที่เขาช่วยนางออกมาจากถ้ำปิศาจอันไร้ขอบเขตนั้นในใจของนางก็ไม่มีที่ว่างเหลือให้บุรุษอื่นอีกแล้ว นางจึงค่อยๆซบลงบนไหล่ของซูฉางเซิง

        พร้อมกับพยักหน้า

        ซูฉางเซิงหัวเราะอย่างดีใจก่อนจะอุ้มนางขึ้น

        “ฮูหยิน เราเข้าหอกันเสียก่อนเถิด!”

        “คนไม่ดี!”

        เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนตบเขาเบาๆ ในชั่วพริบตาความงามของนางหาใดเทียบได้ก่อนที่นางจะอุทานและถูกอุ้มเข้าไปในห้อง

        แต่ชีวิตมักไม่จีรัง เหล่าสตรีต่างก็ค้อนให้ใบหน้าค่อยๆ แดงก่ำ

        ซูฉางเซิงจัดพิธีวิวาห์เหล่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างก็เริ่มชินชา เมื่อได้เห็นความแข็งแกร่งของซูฉางเซิง

        ไม่กล้าประมาทเหล่าเผ่าจักรพรรดิที่แข็งแกร่งมากมายต่างก็เดินทางมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันห่างไกลเพียงเพื่อจะมาพบกับผู้ดำรงอยู่ที่เป็นตำนานผู้นี้

        ในช่วงไม่กี่วันต่อมา ซูฉางเซิงก็ให้ความสนใจกับอวี่ซินเป็นพิเศษแต่ละครั้งก็จะยืดเยื้อไปนาน เมื่อเห็นว่านางอ้อนวอนด้วยความเหนื่อยล้าเขาจึงปล่อยนางไป

        เขาได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องวิถีแห่งเต๋ากับเหล่าสตรีเผยแผ่ความรักและเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตจมดิ่งอยู่ในความอ่อนโยนอย่างไม่อาจถอนตัวได้

        กาลเวลาผ่านไปอย่างเงียบๆ ใกล้ถึงเวลาการสืบทอดของสำนักแห่งความโกลาหลยิ่งขึ้น

        ด้วยคำเตือนของเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนซูฉางเซิงจึงไม่ลืมเรื่องนี้

        “ท่านพี่สำนักแห่งความโกลาหลนั้นเกี่ยวข้องกับการสืบทอดของพญาปักษากรงเล็บเพลิง อย่าได้ประมาท!”

        ซูฉางเซิงที่นอนหนุนตักของกู้ชิงเกอจึงลุกขึ้นและปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น

        “เกือบจะลืมไปแล้วขอบคุณฮูหยินที่เตือน!”

        เขารับปากกับผู้สูงสุดของสำนักแห่งความโกลาหลว่าเมื่อถึงเวลานั้นจะนำชนรุ่นหลังของตระกูลซูเข้าร่วม

        “พญาปักษากรงเล็บเพลิงโบยบินไปทั่วโลกแต่ละดินแดนศักดิ์สิทธิ์ล้วนมีตำนานเล่าขานถึงมันวิญญาณแท้จริงเช่นนี้เป็นหนึ่งในสิบสัตว์อสูรที่ยิ่งใหญ่ในยุคโบราณทั้งยังเคยต่อสู้กับราชันเซียนอมตะมาก่อน!”

        “โอกาสเช่นนี้ท่านพี่จะปล่อยไปไม่ได้!”

        ซูฉางเซิงพยักหน้า

        ชนรุ่นหลังของตระกูลซูแข็งแกร่งภายใต้การบ่มเพาะทรัพยากรมากมาย พวกเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเผ่าจักรพรรดิอื่นใดเขาจึงไม่กังวลในเรื่องนี้

        ถือโอกาสนี้ฝึกฝนพวกเขาเสียหน่อยตอนที่ตนยังเยาว์วัย แม้จะมีเพียงร่างของคนธรรมดาเขาก็กล้าที่จะต่อสู้กับอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์ต่างๆ และนำพาตระกูลให้ก้าวไปสู่เส้นทางอันรุ่งโรจน์ได้

        เขาจึงไม่ต้องการให้รุ่นหลังในตระกูลกลายเป็นเพียงดอกไม้ที่งดงามที่รู้แต่เพียงการฝึกฝนเท่านั้น

        เมื่อถึงเวลานั้นมีเพียงพลังปราณ ทว่ากลับถูกผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงฉีกทึ้งได้ในพริบตา

        นี่คือเหตุผลที่เขาปล่อยให้กู้ชิงเกอฝึกฝนซูฉางเกออย่างเข้มงวด

        ส่วนเรื่องการสืบทอดของพญาปักษากรงเล็บเพลิงเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เต๋าเสวียนเคยกล่าวถึงเรื่องนี้กับเขามาก่อนแล้วดังนั้นเขาจึงทราบเรื่องนี้มาบ้าง

        เพียงแต่ว่าชนรุ่นหลังในตระกูลมีมากมายและล้วนโดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง เขาจึงต้องใคร่ครวญให้ดีจะเข้าข้างผู้ใดผู้หนึ่งไม่ได้