Pioneer Era

บทที่ 12 ทลายกำแพง 

ตอนที่ 118 ประกาศสงคราม

วันที่ 35 เอนมูว์ทัวร์ เวลาใกล้เที่ยงวัน

ณ อานบรรทุกบนหลัง เกล-อาบอก

ไพไรต์ กำลังใช้ช่วงเวลาที่เดินทาง อธิบายแผนการของตัวเองที่คิดเอาไว้ให้แฟตฟัง

ในใจของเขานั้นกำลังเต็มไปด้วยความปิติยินดี เพราะคิดว่าแผนการของเขากำลังเดินหน้าไปในทิศทางที่ถูกที่ควร

แต่ทว่า---

***พ่อหนุ่มปากหวาน [ไพไรต์]

“ไม่รับข้อเสนอค่ะ ฉันไม่เห็นด้วยกับแผนการนั้น”

แฟต บุคคลที่ผมอยากจะปั้นแต่งให้กลายเป็นราชินีของเผ่าอสูรกาย กำลังปฏิเสธแผนการทุกอย่างของผมด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด

“ตะ… แต่ว่าถ้าไม่ทำแบบนี้ แล้วพวกเราจะหยุดสงคราม… หยุดความตายได้ยังไง!? ”

“ถ้าอยากหยุด คุณไพไรต์ต้องหาทางอื่นที่ไม่ใช่การใช้ประโยชน์จากพวกฉันค่ะ ถามหน่อยว่าถ้ามีคนมาบอกให้คุณล้มมวย คุณจะยอมหรือคะ? ”

“ถ้ามันเกี่ยวกับความเป็นความตาย---”

“แล้วจะทราบได้ยังไงว่าอีกฝ่ายจะทำตามที่สัญญาคะ? แล้วจะทราบได้ยังไงว่าจะไม่มีมือที่สามเข้ามาเกี่ยวข้องคะ? อย่างตอนที่ฉันวางแผนจะแหกคุกเมื่อคืนที่ผ่านมา ยังเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายตั้งหลายอย่างเลยนะคะ”

“นั่นมัน…”

“อีกอย่าง การขึ้นเป็นผู้นำคนนั้น มันพูดง่ายแต่ทำยากค่ะ มันต้องมีหลายปัจจัยมาสนับสนุน ถึงจะขึ้นมากลายเป็นผู้นำคนได้ เพียงแค่ชั่วข้ามคืน มันยากมากค่ะที่จะให้ฉันหรือคุณขึ้นมาเป็นผู้นำผู้คน”

“แต่ถ้าไม่ลองดู…”

“หรือต่อให้ทำสำเร็จ ต่อให้แผนการสมคบคิดของคุณทำได้จริง ทำให้จบสงครามด้วยการให้ฝ่ายฉันประกาศยอมแพ้ได้ แต่หลังจากนั้นละคะ? คุณคิดหรือว่าจะไม่เกิดเรื่อง? ผู้ชนะมักเอาทุกสิ่งจากผู้แพ้ คราวนี้จะกลายเป็นการเอาคืนของฝ่ายเผ่ามนุษย์สัตว์ ต้องมีการเรียกร้องบ้าบอเกิดขึ้นจากทางฝ่ายของคุณ แล้วคุณที่อยู่ในฐานะผู้นำนั้น คิดว่าจะรับมือเรื่องประเภทนั้นไหวหรือคะ? ฉันพูดได้เต็มปากเลยว่าไม่มีทางค่ะ เพราะมันเป็นไปไม่ได้ค่ะ คุณไพไรต์จะดูถูกการเมืองไปหน่อยแล้วค่ะ”

ผมไม่สามารถหาเหตุผลที่ดีกว่านี้มาโต้ตอบกับเธอได้

ผมไม่ได้คิดไปไกลถึงเรื่องหลังจากสงคราม

แล้วมันจริงอย่างที่เธอพูด... ว่ามันต้องมีข้อเรียกร้องบ้า ๆ เกิดขึ้นจากทางฝ่ายผมแน่นอน

“หรืออย่างแม้แต่ตอนนี้ ฉันก็ว่ายังมีปัจจัยที่จะทำให้แผนการของคุณคลาดเคลื่อน เกิดขึ้นมาได้อยู่เลยค่ะ”

“... หมายความว่ายังไง? ”

ผมไม่เข้าใจที่แฟตพูดปิดท้าย

เธอเลยชี้ไปที่ด้านหลังของผม

ที่ตรงนั้น มีตัวประกันบางคนที่ได้สติกลับมาแล้ว กำลังถืออุปกรณ์บางอย่างที่มีรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าแผ่นบางสีขาวขนาดเล็ก

เขาถือมันส่องใส่หน้าตัวเอง แล้วพูดอะไรบางอย่างใส่มันอยู่

ไม่ใช่มีแค่เขาคนเดียวที่ทำแบบนั้น

มีตัวประกันอีกหลายคนที่มาจากเผ่าอสูร กำลังมีพฤติกรรมเหมือนกับเขาไม่แตกต่างกัน

นั่น… พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่นะ?

ในเวลาเดียวกัน

***สตรีผู้มีไฟหน้าอันยิ่งใหญ่ [ดิวซ์]

เพื่อหาทางหยุดยั้งสงคราม หรือบีบให้สงครามเกิดความสูญเสียน้อยที่สุด ไพไรต์จึงเสนอแผนการสมคบคิดขึ้นมา

ส่วนตัวแล้ว ฉันไม่รู้หรอกว่าแผนการมันจะเป็นไปได้ดีหรือไม่ แต่มันก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยละนะ

ดังนั้น ฉันเลยยอมรับแผนการของเขา แล้วมาทำหน้าที่สังเกตุการณ์ในเมือง เพื่อเตรียมรับมือในตอนที่พวกแฟตกับไพไรต์กลับมา

ฉันเลยล่วงหน้ากลับมาที่เมืองก่อนด้วยเครื่องเคลื่อนย้ายที่ติดตั้งอยู่ในโบราณสถานของผู้ดูแลไพรด์

หลังจากกลับมา ฉันก็มุ่งหน้าไปที่หอพักเป็นอันดับแรก เพื่อให้อาหารสัตว์เลี้ยงของไพไรต์ เจ้า [ควอตซ์] อสรพิษขนาดสิบเมตรที่มีเกล็ดสีขาวสวยงาม

หลังจากให้อาหาร ฉันก็ไปที่ห้องของตัวเอง เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบอาวุธ เตรียมตัวให้พร้อมรับมือกับสงครามที่กำลังใกล้จะเกิดขึ้น

หลังจากเตรียมตัวเสร็จ ฉันก็เริ่มออกลาดตระเวนทั้ง 5 หัวเมืองริมชายหาด หลบเลี่ยงสายตาของตำรวจ โดยมีเจ้าควอตซ์ที่ไม่รู้ว่าทำไมถึงตามฉันมาด้วย คอยเลื้อยตามหลังมาติด ๆ

ฉันออกเดินทั้งคืน ไม่ได้หลับนอนจนถึงเช้า

“... สงบเกินไป”

และนั่นคือข้อสรุปที่ฉันได้จากการเดินสำรวจมาทั้งคืน

ทั้งที่เมื่อวานก่อนเกิดเหตุก่อการร้าย เมื่อคืนที่ผ่านมามียิงปืนใหญ่ดังไปทั่วฟ้า แต่สภาพตัวเมืองกลับเงียบสงบมาก

ไม่มีการประกาศให้ประชาชนเตรียมพร้อมรับมือภัยอันตราย แถมยังประกาศยกเลิกการกักตัวอยู่บ้าน แล้วให้ทุกคนออกมาใช้ชีวิตได้ตามปกติตามเดิม

ราวกับว่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่ผ่านมานั้นคือเรื่องโกหก

แล้วที่ฉันไม่เข้าใจ คือเรื่องที่ว่าข้างนอกมันมีกองทัพของชนเผ่าท้องถิ่นอีกนับล้าน กำลังเคลื่อนทัพเข้ามาใกล้

ทั้งที่น่านฟ้ากลับมาเป็นของพวกเราแล้ว คลื่นรบกวนที่ทำให้เรด้ารวนก็หายไปแล้ว แล้วทำไมพวกรัฐบาลถึงยังไม่รู้ว่ามีกองทัพกำลังจะบุกเข้ามากันนะ?

หรือมองว่ามันไม่ใช่ภัยอันตรายที่มากพอจะต้องประกาศให้ทุกคนรับรู้เช่นนั้นหรือ?

“ชิ… เวลาแบบนี้เจ้าพี่บ้าก็ไม่รู้หายตัวไปไหนด้วย”

ฉันอยากได้คนมาช่วยเหลือมากตอนนี้

แต่ฉันกลับพบว่าพวกพรุนไม่อยู่ในหอพัก แถมจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่สามารถติดต่อหาพี่ชายได้เลย

ให้ตายสิ… ช่วงเวลาแบบนี้คงทำได้แต่จัดสรรหาเตรียมอาวุธให้พร้อม แล้วรอพวกไพไรต์กลับมาเพียงอย่างเดียวแล้วสินะ

ซึ่งอาวุธที่ว่าก็เตรียมเอาไว้พร้อมเสร็จสรรพที่หอพักของฉันไปแล้ว ตอนนี้เลยว่างจัด จนต้องมานั่งจับเจ่าฆ่าเวลาอยู่ที่ลานน้ำพุใจกลางเมือง พร้อมกับเจ้าควอตซ์ของไพไรต์

"..."

ทำไมเจ้านี่ถึงยังตามติดฉันอยู่อีกละเนี่ย?

ไปเล่นทางนู้นไป๊! ชิว ๆ!

*ฟ่อ? *

มันชะโงกหัวมาแตะที่กระเป๋าสะพายข้างของฉัน พร้อมกับมีน้ำลายไหลย้อยลงมาเป็นทาง

หรือว่า…

“อย่าบอกนะว่าที่ตามติดฉันแจ ก็เพื่อจะขอข้าวกินนะ? ”

*ฟะ..!? ฟ่อ ฟ้อ ฟ๊อ~*

มีการฮัมเพลงทำเป็นกลบเกลือนด้วยแฮะ

“... นี่ก็จะเที่ยงแล้ว งั้นมากินข้าวกันเถอะ”

"

*ฟ่อ~! *

เจ้านี่มันเข้าใจง่ายดีแฮะ…

ฉันเปิดกระเป๋า แล้วแบ่งแซนวิชไข่ทำเองให้มันกินครึ่งหนึ่ง

ดูเหมือนว่ามันจะชอบแซนวิชไข่ของฉันมากทีเดียว

ดูไปดูมา มันก็น่ารักไม่เลวแฮะ

ท่ามกลางเสียงของน้ำพุ กับเสียงของผู้คนที่เดินกันอย่างคับคั่ง ในตอนนั้นเองที่เกิดคลื่นเสียงนับร้อยดังขึ้นมา

“มาแล้วสินะ”

ทุกคนต่างรีบเงยหน้าขึ้นท้องฟ้าตามสัญชาตญาณ

โดรนทรงไข่จำนวนมากกำลังบินร่อนกระจายไปทั่วทั้งเมือง

พวกโดรนมันบินกระจายออกไป แล้วรวมเป็นกลุ่มย่อยในแต่ละจุดของเมือง

พวกมันกำลังเริ่มทำหน้าที่เป็นจอภาพสามมิติขึ้นที่ใจกลางอากาศอันไร้ขอบเขต

การที่ได้เห็นโดรนจำนวนมากบินออกมาทั่วเมือง นั่นหมายความว่ารัฐบาลกำลังจะประกาศภาวะฉุกเฉิน

ด้วยเหตุนี้ บรรยากาศของผู้คนที่กำลังรื่นเริง จึงฉับพลันดูตึงเครียดขึ้นมาในทันที

“มีข่าวจะขอประกาศ ณ ที่นี้ครับ”

โฆษกรัฐบาลที่เป็นสตรีสูงอายุหน้าตาดีเผ่ายักษ์กำลังเริ่มประกาศด้วยเสียงอันดังก้อง

วิธีการพูดจาของเธอนั้น ออกจะเหมือนผู้ชายมากกว่าจะเป็นผู้หญิง

“ตัวประกันที่ถูกจับไปโดยผู้ก่อการร้ายเมื่อวันก่อน ได้ถูกช่วยเหลือออกมาแล้วครับ”

*พรึบ*

ภาพของโฆษกถูกเปลี่ยนไปเป็นภาพถ่ายมือถือจำนวนมาก

ภาพนั้น คือภาพที่พวกตัวประกันที่กำลังอัดวีดีโอ หรือไม่ก็กำลังถ่ายรูปเซลฟี่ตัวเอง

“เนื่องจากคลื่นรบกวน รวมไปถึงน่านฟ้าได้ถูกพวกเรายึดกลับมา จากการทำลายโบราณสถานทิ้งไปเมื่อวันก่อน เลยทำพวกเราสามารถส่งเครื่องบินกระจายสัญญาณไปทั่วทวีปได้สำเร็จ และทำให้พวกตัวประกันสามารถกลับมาใช้มือถือได้อีกครั้ง และนี่คือภาพของคนที่ถูกจับตัวไปครับ พวกเขากำลังพยายามส่งข้อความกลับมาหาพวกเรา เพื่อบอกว่า “พวกเราปลอดภัยดีครับ” ”

แสดงว่าพวกลิลลี่กับไพไรต์ทำสำเร็จสินะ

แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อย

“และนี่คือภาพกับเสียงที่พวกตัวประกันถ่ายทอดส่งมาถึงพวกเราครับ”

*พรึบ*

ภาพที่ฉายขึ้นท้องฟ้าถูกเปลี่ยนไปอีกครั้ง

จากภาพ ทำให้ฉันรู้ว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้ากลับเมืองด้วยการนั่งอยู่บนลากเลื่อนที่ชวนดูหวาดเสียว

ลากเลื่อนนั้นถูกผูกติดกับอสรพิษขนาดใหญ่ยักษ์ที่กำลังมุดเลื้อยแทรกไปในป่าดงดิบ

และคนที่กำลังนั่งอยู่บนอานของงูตัวนั้น

“ส่วนภาพนี้ คือกลุ่มวีรบุรุษกับวีรสตรีที่เสี่ยงชีวิตไปช่วยพวกเขาออกมากันครับ”

ก็คือพวกลิลลี่ เพื่อนของฉันเอง…

“พวกเรายืนยันได้แล้วครับว่าคนในรูปคือใคร ถ้าได้ยินชื่อแล้วพวกท่านจะต้องตกใจแน่นอน พวกเขาคือ [ลิลลี่ ออฟซิเดียน] ลูกสาวของวีรสตรีเอสเทอกับสุดยอดนักวิทยาศาสตร์ยะมะโตะ [พรุน] ลูกสาวของยอดวีรบุรุษบานากับวีรสตรีแครอท [แฟต] ลูกสาวสุดรักของราชินีแฟตจอมวางแผนสุดเหี้ยมโหด และแม่นกน้อยผมแดงตรงนั้นคือ [ไฮโดรเจนซันไฟล์] ลูกสาวของยอดนักรบแห่งเผ่ามนุษย์นก โซลเดียมกับไฮเจน แล้วยังมี---”

เพื่อนฉันกลายเป็นคนดังไปแล้วแฮะ…

ว่าแต่ที่พวกพรุนหายตัวไป คือออกไปช่วยพวกแฟตอยู่นี่เอง

“--- ตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางกลับมาด้วยความเร็วสูง จากที่คำนวณ คิดว่าจะไปเจอกับทีมช่วยเหลือประมาณช่วงบ่ายของวัน และกลับมาถึงเมืองภายในคืนนี้ครับ”

เยี่ยม!

รู้เวลาแน่นอนแบบนี้ อะไร ๆ ก็ง่ายก็ขึ้นเยอะเลยละ

“แกจะได้เจอกับเจ้านายแล้ว ดีใจไหม? ”

*ฟ่อ~? *

ที่มันส่งเสียงไม่ใช่เพราะกำลังดีใจ

แต่เป็นเพราะกำลังเอาแต่กินโดยไม่สนใจที่ฉันพูดต่างหาก

เอาแต่กินอยู่ได้นะเจ้านี่

“ส่วนประกาศต่อไป”

พริบตานั้นเองที่บรรยากาศกับน้ำเสียงของโฆษกเปลี่ยนไป

มันเป็นน้ำเสียงที่หนักจนให้ความรู้สึกกดดันอย่างมาก

“จากภาพถ่ายกลางอากาศ พวกเราพบว่ามีกองทัพของชนเผ่าท้องถิ่น กำลังเคลื่อนพลมาที่เมืองของพวกเราครับ”

*พรึบ*

ภาพที่ถูกฉายขึ้นท้องฟ้า คือภาพของคลื่นมวลชนที่กำลังเคลื่อนทัพผ่านผืนป่า

ทุกหนแห่งที่พวกเขาเดินผ่าน จักกลายเป็นผืนดินที่แห้งแล้งไร้ชีวิต

ต้นไม้ที่ขวางเส้นทางถูกโค่นล้ม

สัตว์ป่าถูกล่าสังหารจนบังเกิดเป็นทะเลเลือด

แนวหน้าคือกองทัพขี่สัตว์จำพวกงูขนาดใหญ่

ถัดมาคือกองทัพเร็วที่ใช้อสรพิษลากเลื่อนขนส่งกำลังพล

และที่เส้นขอบฟ้า คือฝุ่นควันที่ขึ้นหน้าทึบของกองทัพเดินเท้านับล้าน

“จากภาพ พวกชนเผ่าท้องถิ่นตั้งใจจะทำสงครามกับพวกเราอีกครั้ง ไม่มีการส่งคำเตือน ไม่มีการส่งคำชี้แจ้งถึงจุดประสงค์การเคลื่อนทัพ แถมเรายังได้ภาพของคนที่พวกเราส่งไปให้การช่วยเหลือพวกเขาในเมืองหลวงด้วยครับ ซึ่ง… น่าตกใจมาก ที่พวกเขานั้น… ”

ภาพที่ถูกฉาย ถูกตัดเป็นภาพของภูเขาศพที่ถูกเผาไหม้

เมื่อพิจารณาจากการที่ศพถูกสุมทับถมลงไปในหลุมที่ถูกขุดเตรียมเอาไว้ ก็พอจะทราบได้ว่าคนเหล่านั้นถูกบีบบังคับให้มารวมตัว แล้วถูกฆ่าอย่างจงใจด้วยการเผาทั้งเป็น

โหดร้าย….

“อย่างที่ทุกท่านเห็น ชนเผ่าท้องถิ่นตั้งใจที่จะทำสงคราม ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยของทุกท่าน นับแต่จากวินาทีนี้ ทางรัฐบาลขอประกาศคำสั่งฉุกเฉิน ขอความร่วมมือทุกคนให้อยู่กับบ้าน ส่วนชนเผ่าท้องถิ่นทุกคนที่อยู่ในเมืองนี้ ต้องถูกควบคุมตัวให้ไปอยู่รวมในศูนย์ที่ทางการจัดเอาไว้ให้ ถ้าไม่ยอมให้ความร่วมมือ ทางเราจะถือว่าเป็นการต่อต้าน อนุญาตให้เจ้าหน้าที่มีอำนาจ [สังหาร] ได้ทันที”

เมื่อสิ้นเสียงโฆษก

เมื่อภาพบนท้องฟ้าเลือนจางหาย

เสียงแห่งความวุ่นวายก็บังเกิดขึ้น

ที่ลานน้ำพุใจกลางเมือง กำลังถูกกองทัพของทางการเข้าปิดล้อมอยู่

พวกมันคือโกเล็มตัวใหญ่ขนาดสี่เมตร มีดวงตาสีแดงฉานหนึ่งดวง และมีร่างกายที่เต็มไปด้วยคมหนามแหลม

นี่มาปิดล้อมตอนไหนกันนะ?

หรือว่าที่เอาข่าวตัวประกันออกประกาศก่อน ก็เพื่อดึงความสนใจของทุกคนเอาไว้อย่างงั้นหรือ?

“ชนเผ่าสัตว์ กรุณากลับเข้าบ้านด้วย”

พวกหุ่นโกเล็มเปล่งเสียงดังใส่เผ่ามนุษย์สัตว์ด้วยน้ำเสียงที่ดุร้าย

“นี่มันเรื่องบ้า---”

ชายเผ่าหมีคนหนึ่งวิ่งเข้าใส่โกเล็มยักษ์ที่กำลังทำการข่มขู่ใส่ผู้หญิงเผ่าแมวคนหนึ่งที่อยู่ในลาน

“พบการต่อต้าน”

แล้ววินาทีต่อมา เผ่าหมีคนนั้นก็ถูกเป่าหายไปจากโลกในทันที

ร่างกายที่สูงถึงสองเมตรและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ร่างกายที่ดูออกว่าถูกขัดเกลามาเป็นอย่างดี

เพียงพริบตา ร่างกายนั้นก็ถูกปืนพลังงานพลาสม่าตรงแขนขวาของโกเล็ม แผดเผามอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีภายในเวลาแค่หนึ่งวินาทีเท่านั้น

“วะ… เหวอออออ! ”

ทุกคนต่างเริ่มตื่นตระหนกแล้ววิ่งหนีกันอย่างโกลาหล

ท่าทีต่อต้านฉับพลันจางหาย เหลือเพียงแต่ความหวาดกลัวต่อหน้าเครื่องจักรสังหารที่ไร้ความเมตตาปรานี

พวกมันเริ่มวิ่งเข้าปิดล้อมลานกว้าง แล้วใช้หนามแหลมบนร่างกาย บีบบังคับให้พวกเขาต้องมารวมตัวกระจุกอยู่ที่หน้าลานน้ำพุ พร้อมกันผู้คนที่ไม่ใช่ชนเผาท้องถิ่นออกไปจากลาน

“เห้ย! ทำเกินกว่าเหตุแล้ว! ”

มีชายเผ่ามนุษย์คนหนึ่งพยายามวิ่งเข้าไปหยุดโกเล็มตัวนั้น

"ถ้าพวกเอ็งตั้งใจจะประกาศกักตัว ก็อย่าปล่อยคนออกมาจากบ้านตั้งแต่แรกสิฟะ! แล้วนั่นอะไร! ต้องถึงขนาดฆ่า---"

“พบคนทรยศ”

แต่ทว่าเขากลับถูกโกเล็มโจมตีใส่อย่างรุนแรง

ไม่ถึงกับฆ่าทิ้ง แต่เป็นการทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง ด้วยการใช้ปากกระบอกปืนพลาสม่าที่ติดตรงแขน ทุบใส่ใบหน้าของเขาจนโชกเลือดสลบคาที่

“ยะ ยอมแล้ว! พวกเราไม่ต่อต้านแล้ว! ”

เมื่อเห็นว่าโกเล็มตรงหน้ากล้าทำร้ายแม้แต่กับคนของพวกเขา พวกชนเผ่าท้องถิ่นที่ถูกล้อมจึงยอมโน้มตัวแนบพื้น แล้วหงายมือขึ้นท้องฟ้าเป็นการขอยอมแพ้และไม่คิดต่อต้าน

แต่เหมือนว่าพวกโกเล็มจะไม่สนใจการขอยอมแพ้ของพวกเขา

“ยังพบการต่อต้าน”

พวกมันยังประกาศว่ามีการต่อต้าน แล้วใช้ปืนในมือยิงแผดเผาฆ่าเอาชีวิตของพวกเขาต่อไป

นี่มัน… เรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย!?

ไอพวกทางการมันบ้าอะไรของมันกันยะ!

แล้วหัวหอกที่เกลียดสงครามอย่างพวกท่านพ่อท่านแม่ มัวทำอะไรอยู่ที่ไหนกันอยู่ละเนี่ย!?

ทำไมถึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้!

ถึงจะบอกว่าทำเพื่อความปลอดภัยของเมือง แต่แบบนี้มันทำเกินไปแล้ว!

ฉันจะไม่ทนต่อความอยุติธรรมตรงหน้าอีกต่อ---

*ฟูว์มมมมมมมมมมมมมมมมมมม! *

"นั่นมัน…! "

สิ่งนั้นคือเสียงของเครื่องบินไอพ่น

จ้าวเวหาโลหะสีดำสนิทจำนวนสี่ลำ กำลังบินตัดท้องฟ้ามาจากเรือบรรทุกเครื่องบินที่จอดอยู่ริมชายฝั่ง

มันกรีดเสียงดังสะท้านจนแสบแก้วหู ทิ้งระเบิดโซนิคบูมเอาไว้เบื้องหลัง แล้วบินตรงดิ่งไปทางตะวันตกของเมือง

หรือก็คือ กำลังบินตรงไปทางกองทัพของชนเผ่าท้องถิ่นนั่นเอง

คงไม่จำเป็นต้องรอให้ใครมาบอก ว่าสิ่งที่ยานเหล่านั้นบรรทุกไปด้วยมันคือสิ่งใด

ดูท่าฉันกับไพไรต์จะประเมินความโหดเหี้ยมของทางการฝ่ายฉันต่ำเกินไป

สงคราม…

ไม่สิ

การไล่ฆ่าเพียงฝ่ายเดียวมันได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว