[จบ] เก้าพี่น้องเลี้ยงซาลาเปาสุดแสบ

บทที่ 21 รีบออกไปจากบ้านซะ 

เหลียงซิ่วโกรธจัด เธอใช้พละกำลังหนึ่งส่วนสี่กับการตบในครั้งนี้ ส่วนซูหม่านเซียงได้แต่แสยะยิ้มด้วยความเ๽็๤ป๥๪

“หม่านเซียง หล่อนเป็๲ผู้ใหญ่ที่สามารถลงมือกับเด็กได้ ตบหล่อนแค่นี้แล้วมันจะทำไมเล่า?” หวังเซียงฮวาช่วยเสริม

“หากไม่ใช่ว่าวันนี้หล่อนตบลูกสาวพวกเรา แต่ไปทำเด็กบ้านอื่นคงเจอแรงกว่านี้แน่ ถ้าไม่ได้หักขาหล่อนเ๱ื่๵๹คงไม่จบ” ฉีเหลียงอิงเห็นด้วย

ซูเสี่ยวเถียนฉลาดและเป็๲เด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวในครอบครัว ปกติพวกเธอก็ทั้งเอ็นดูทั้งรักอยู่แล้ว

แม้จะช่วยตบกลับไม่ได้ แต่ช่วยพูดสักหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไร

ซูหม่านเซียงเสียหน้าอย่างหนัก ทั้งยังทะเลาะกับคนอื่นจนเกิดเสียงดังเอะอะโวยวายอีก ท่าทางแบบนั้นคงหมายความว่า ไม่ดีแน่หากเธอไม่ตอบโต้กลับ 

คุณปู่ซูไม่ทนฟังอีกต่อไป ก่อนจะสาปแช่งอย่างรุนแรง “ฉันจะไปโวยวายที่บ้านแก!”

“คุณพ่อคะ คุณพ่อทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร? แบบนั้นฉันโดนลงโทษแน่ ๆ!” ซูหม่านเซียงเอามือกุมใบหน้าและมองบิดาอย่างไม่เชื่อสายตา

“นั่นคือสิ่งที่แกสมควรได้รับ ถ้าพี่สะใภ้ของแกไม่ตบ ฉันจะลงมือเอง!” คุณปู่ซูกล่าว

“ฉันเป็๲ลูกสาวพ่อนะ!” ซูหม่านเซียงกระทืบเท้า

“แค่เพราะแกเป็๲ลูกสาวฉัน หลายปีมานี้จึงตามใจแกไปไม่น้อย ซูหม่านเซียง หากแกคิดด้วยจิตสำนึกว่าสองสามปีมานี้ไม่ว่าครอบครัวจะยากลำบากแค่ไหนทุกคนก็ล้วนช่วยแกได้ แต่แกตอบแทนคนในครอบครัวอย่างไรกัน?” คุณปู่ซูกล่าวอย่างผิดหวัง

“จากนี้ไป ถ้าไม่มีเ๱ื่๵๹อะไรก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก กลับไปบอกคังเหรินเต๋อเสีย อย่าคิดจะทำอะไรที่ได้มาโดยไม่เปลืองแรง! ชีวิตขึ้นอยู่กับสองมือเรา!”

ตอนที่พูดประโยคนี้ คุณปู่ซูดูแก่ลงอย่างเห็นได้ชัด

เพราะเป็๲ลูกสาวที่เอ็นดูมาตลอดหลายปี หากไม่ผิดหวังเกินไป คุณปู่ซูจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้อย่างไร

ทุกคนต่างตกตะลึง มองคุณปู่ซูด้วยสายตาไม่เชื่อ

ซูหม่านเซียงไม่คิดว่าพ่อของตนจะพูดเช่นนี้ นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ไม่๻้๵๹๠า๱เธออีกแล้วเหรอ?

เธอ๻๠ใ๽มากจนพูดไม่ออกอยู่นาน

พ่อกำลังจะตัดขาดกับเธอ?

ไม่ได้นะ!

ตระกูลคังมักจะดูถูกเธอว่าเป็๲เด็กสาวบ้านนอก ส่วนแม่สามีกับพวกสะใภ้ก็จิกกัดเธอไม่น้อย

เพราะได้รับการดูแลจากครอบครัวฝั่งแม่ จึงพอมีเงินอยู่บ้าง ทำให้เธอยืนอยู่ที่บ้านแม่สามีได้ตลอด

หากตัดขาดกัน แม้กระทั่งครอบครัวฝั่งแม่ก็ไม่ช่วยแล้ว ชีวิตจากนี้ไปของเธอจะเป็๲อย่างไร?

เมื่อคิดไปคิดมา ซูหม่านเซียงก็ดีดดิ้นบนพื้น เอะอะโวยวายเสียงดัง

“ซูหม่านเซียง ถ้าแกไม่อยากให้คนอื่นโยนออกไปก็ไสหัวไปซะ!”

เมื่อคุณปู่ซูกล่าวเช่นนี้ก็ไม่มีความเมตตาเหมือนเคยอีกแล้ว ทั้งมีแต่เข้มงวดอีกด้วย

ซูหม่านเซียงตระหนักได้ว่าพ่อโกรธมากจริง ๆ จึงนึกถึงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างตอนที่ผู้เป็๲บิดาสั่งหลานชายให้โยนตนออก จากนั้นก็ไม่กล้าสร้างปัญหาอีก

แต่เธอไม่ยินยอมจากไปอย่างมืดมนเช่นนั้นอีกแล้ว 

“คุณพ่อคะ พ่อทำแบบนี้กับฉันได้อย่างไร? เพื่อยัยเด็กเลวซูเสี่ยวเถียนคนนั้น คุณพ่อต้องโหดร้ายกับลูกสาวตัวเองถึงขนาดนี้เลยเหรอคะ?”

ครั้นเหลียงซิ่วได้ยินซูหม่านเซียงเอาลูกสาวของเธอไปอ้างอีกครั้ง เธอก็หงุดหงิด ก่อนพุ่งไปอยู่ตรงหน้าซูหม่านเซียงด้วยแววตาแดงก่ำ

“ซูหม่านเซียงโดนตบแค่นี้ยังไม่พอหรืออย่างไร? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ตราบใดที่ฉันยังคงอยู่ หล่อนไม่มาที่นี่จะเป็๲การดีที่สุด ถ้าเจออีกครั้งก็จะตบทุกครั้ง!”

แม้ว่าคุณย่าซูจะไม่ค่อยยินดีที่ได้ยินลูกสะใภ้พูดเช่นนี้ แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่ลูกสาวกระทำก็ไม่ช่วยพูดอะไรอีก

ซูหม่านเซียงมองท่าทางที่ปกป้องลูกตัวเองของเหลียงซิ่วก็พลันหวาดผวา!

เธอยืนอยู่เบื้องหน้าคุณปู่ซูพลางสะอื้นไห้และแสดงท่าทางเสียอกเสียใจ ได้แต่หวังว่าบิดาและมารดาจะรู้สึกเสียใจกับซูหม่านเซียงสักหน่อย

แต่ไม่ว่าจะร้องไห้เสียใจแค่ไหน ทั้งคุณปู่ซูและคุณย่าซูก็ไม่อ่อนข้อลงเลย

เหลียงซิ่วค่อย ๆ ก้าวไปทีละก้าว ท่าทางเช่นนี้หากไม่เห็นด้วยก็คงจะต้องลงไม้ลงมืออีกสักครั้ง 

พี่น้องทั้งเก้าคนของตระกูลซูที่ได้ยินเ๱ื่๵๹ราว พวกเขาก็ขวางประตูหลักเอาไว้ แล้วจ้องไปยังซูหม่านเซียงนิ่ง ๆ  

ซูหม่านเซียงเคยถูกพวกหลานชายโยนทิ้งมาก่อน และเมื่อมองกลุ่มเด็กชายที่มีสายตาราวกับหมาป่าก็ทำได้เพียงถอยไปตามกำแพงทีละก้าว

คังเหม่ยหวาขบริมฝีปาก ท่าทางไม่เต็มใจ แต่เธอเป็๲แค่เด็กทั้งยังไม่กล้าลงมือกับผู้ใหญ่ด้วย

แต่สิ่งที่คังเหม่ยหวาถูกซูหม่านเซียงสอนให้คิดบ่อย ๆ คือตนเองเป็๲คนในเมือง สูงส่ง และดูถูกทุกคนในครอบครัวของคุณตา

“ทำไม ยังไม่ไปอีกหรืออย่างไร?” ซูซื่อเลี่ยงอดไม่ได้ที่จะถามเมื่อเห็นคังเหม่ยหวายังคงยืนอยู่ในห้องโถง

คังเหม่ยหวาดึงคังจงฮวาที่ยังร้องไห้อยู่ขึ้นมา ก่อนจะพูดอย่างโกรธเคือง “จากนี้ไป ถ้าอยากให้พวกเราช่วยก็จะไม่มาอีก! และถ้าพวกเรามีเ๱ื่๵๹ก็จะไม่ขอให้บ้านนายช่วย”

“ไม่ต้องกังวลหรอก ต่อให้เป็๲ขอทานก็จะไม่เหยียบบ้านเธอแน่!” ซูซื่อเลี่ยงพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ

อาคนนี้เป็๲คนไร้หัวใจ และไม่สมควรได้รับการปฏิบัติอย่างดี!

ส่วนน้องชายและน้องสาวสองคนนั้นก็เรียนไม่เก่ง ดีที่สุดคืออย่าไปยุ่งด้วยเลย!

ทั้งสามคนเดินไปยังประตูใหญ่ซึ่งมีผู้คนแออัดอยู่ที่ตรงผู้เฒ่าซูทีละก้าว  

สายเกินกว่าจะแก้แล้ว ซูหม่านเซียงที่ไม่พอใจวิ่งร้องไห้ออกไปราวกับว่าพ่อแม่ของหล่อนเสียชีวิต

ใกล้ได้เวลาไปทำงานแล้ว มีคนไม่น้อยอยู่บนถนน ซูหม่านเซียงไม่พลาดโอกาสในครั้งนี้ร้องไห้ออกมาให้ทุกคนได้รู้ว่าเหลียงซิ่วทนเธอไม่ไหวทั้งยังถูกตบตีอีกด้วย

ผู้คนในชุมชนการผลิตหงซินล้วนจิตใจดีมีเมตตา และดีกว่าคนในชุมชนการผลิตอื่น ๆ ไม่น้อย

พวกเขาไม่เชื่อว่าเหลียงซิ่วจะเป็๲คนที่ตบตีคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล แต่รอยบนใบหน้าของซูหม่านเซียงนั้นเป็๲เ๱ื่๵๹จริง จึงไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี

ดวงตาของคังเหม่ยฮวาราวกับโดนยาพิษ และเธออยากจะกลืนซูเสี่ยวเถียนใจจะขาด

หลังจากโทษซูเสี่ยวเถียนเสร็จ เธอก็คิดอีกว่าแม่ของเธอไร้ประโยชน์ แม้กระทั่งเธอที่เหนื่อยก็ยอมจำนน

ความไม่พอใจของพวกหล่อนถูกซูเสี่ยวเทียนบันทึกไว้แล้ว

“จากนี้ไป เหล่าซานไม่ต้องไปซื้อของในตำบลอีกแล้ว ไม่งั้นจะสร้างปัญหาแบบนี้อีก!” คุณปู่ซูพูดพลางขมวดคิ้วขณะมองดูคนที่เดินจากไป

ลูกสาวคนนี้นับวันยิ่งน่ากังวลนัก ลูกเขยยังมีการมีงานทำ แล้วทำไมถึงไร้ประโยชน์เช่นนี้? มีตาแต่หามีแววไม่!

“ฉันเข้าใจแล้ว ตาเฒ่า ต่อไปให้เหล่าซานยอมเสียเวลาสักหน่อยไปซื้อของในตัวอำเภอก็แล้วกัน” คุณย่าซูตอบตกลง

เมื่อเกิดเ๱ื่๵๹เช่นนี้ขึ้นก็ไม่สามารถไปสหกรณ์จำหน่ายเครื่องอุปโภคบริโภคในเมืองได้แล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าเ๽้าคังเหรินเต๋อนั่นจะสร้างเ๱ื่๵๹อะไรอีก

เมื่อตระกูลซูออกไปทำงาน คนในชุมชนการผลิตไม่น้อยก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้นในบ้าน

สุดท้ายก็กลายเป็๲เ๱ื่๵๹อื้อฉาวในครอบครัว คุณย่าซูพูดอย่างไม่ใส่ใจแล้วก็หลอก ๆ ไปบ้าง

“ได้ยินหรือยัง? ชุมชนการผลิตของเราดูเหมือนจะมีคนมานะ”

“ใครเหรอ?”

“ได้ยินมาว่าเป็๲ผู้กระทำผิดด้วย หัวหน้าชุมชนการผลิตเพิ่งจะไปรับมา โถ่! คนเยอะขึ้นหนึ่งคน อาหารปันส่วนก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง ไม่รู้ว่าปีนี้พวกเราจะกินพอหรือเปล่า”

ทุกคนที่ได้ยินเ๱ื่๵๹นี้ก็พลันรู้สึกกังวล

ที่ดินในชุมชนการผลิตมีเยอะมาก ผลผลิตก็มาก แต่ถ้าคนมากก็คือภาระหน้าที่ก็เพิ่มขึ้น!

การใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย!

ซูเสี่ยวเถียนไม่รู้ว่าพวกผู้ใหญ่คิดอย่างไร เธอคิดแค่ว่าควรดูแลพวกพี่ชายให้เล่าเรียนหนังสือ จะได้มีความสำเร็จกันบ้าง

รอกระทั่งพวกผู้ใหญ่ทุกคนในบ้านไม่อยู่ ด้วยความคิดเช่นนี้ซูเสี่ยวเทียนจึงเริ่มแนะนำพวกพี่ชายให้อ่านหนังสือ

เดิมทีพวกเขาคิดว่าน้องสาวเพิ่งจะทำความผิด จึงอยากเป็๲ครูตัวน้อย พวกเขาเลยเล่นเป็๲นักเรียนตามความปรารถนาของเธอ

แต่ไม่คิดว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ เช่นนี้สามารถเป็๲ครูได้จริง ๆ