รังรักอสูร

              สิเภาลองผลักประตูออกมาข้างนอก เพราะอยากรู้ว่าอัสนนท์ล๊อกกุญแจไว้จริงหรือไม่

ประตูไม่ได้ล๊อก !!

        เธอเดินผ่านห้องโถงไปยังนอกชานตากอากาศ  เวลาน่าจะสักประมาณสามทุ่มเศษ สิเภาคาดเดาเพราะเธอไม่มีนาฬิกา

แถมมือถือยังถูกอัสนนท์ยึดไป มองไปรอบๆ เรือนพักในตอนนี้ ยามดึกสงัดบนเรือนไม้ช่างสงบน่าอยู่เหลือเกิน ถ้าไม่ติดอยู่ตรงสถานที่ที่น่าอยู่แห่งนี้

กลายเป็๞เรือนจำสำหรับเธอ 

        เมื่อคิดว่าอาจจะต้องอยู่ที่นี่นานไป ไม่รู้เมื่อไรพวกเขาจะยอมปล่อยเธอไป ความรู้สึกอ้างว้างหวาดกลัวเกาะกินความรู้สึกในทันที

แม่คือคนเดียวที่เธอเป็๲ห่วง ถ้าไม่มีเธอ แม้มีแม่บ้านและคนในบ้านอีกหลายคน แต่ไม่มีใครรู้ใจแม่เท่าเธออีกแล้ว ส่วนป๊า..แทบไม่ต้องเอ่ยถึง

ป๊าไม่เคยสนใจใยดีแม่มาสิบกว่าปีแล้ว พวกเขาอยู่ด้วยกันแค่ในนาม เพื่อผลประโยชน์และความมีหน้ามีตาในสังคม

        บ้านหลักที่อยู่จริงๆ ของป๊าคือคอนโดในตัวเมือง อาศัยอยู่กับผู้หญิงคนใหม่ที่ชื่อ 'ยุพาภรณ์' เป็๞นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่มีชื่อเสียงในจังหวัด เธอเป็๞คนกว้างขวางไม่ต่างจากพ่อ และเป็๞หัวคะแนนคนสำคัญที่มีส่วนผลักดันให้พ่อได้ตำแหน่งที่หวังไว้ในทุกรอบของการเลือกตั้งส่วนท้องถิ่น

        แม่เลี้ยงของสิเภาเป็๞คนเก่งเ๧ื๪๨ใหม่ไฟแรง กล้าฝัน และทะเยอทะยาน ผิดกับ 'คุณสิชล' แม่ของเธอที่เป็๞แม่บ้านธรรมดา จบการศึกษาแค่ขั้นพื้นฐานดำเนินชีวิตเรียบง่าย แต่งตัวตามวัย ไม่ได้หวือหวา บ่อยครั้งที่แม่พร่ำบ่นกับพี่เลี้ยงและสาวใช้ที่บ้านว่าท้อแท้ไม่อยากมีชีวิตอยู่ แต่ต้องสู้ทนอยู่ต่อไป เหตุผลเพียงข้อเดียวที่เธอยังมีกำลังใจอยู่ต่อได้ก็เพื่อเธอ ลูกสาวคนเดียวที่เป็๞ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตที่เหลืออยู่

"ฉันหวังว่าคงไม่มีใครคิดหนีออกไปจากที่นี่ เพื่อออกไปเจอป่าที่มืดและมีแต่สัตว์ร้ายชุกชุมด้านนอกหรอกนะ เธอคงจำหนทางแสนลำบากตอนที่เข้ามาได้ดี ไม่ได้ขู่ให้กลัวนะ แค่เวทนาไม่อยากเห็นเพื่อนร่วมโลกต้องมาเน่าตายกลางป่าก็เท่านั้นเอง" เสียงอัสนนท์ดังแทรกความเงียบสงัดขึ้นมา ทำเอาหญิงสาวที่คิดกำลังอะไรเพลินๆ ต้องสะดุ้งออกจากภวังค์

"ไม่ต้องมายุ่งเ๹ื่๪๫ของฉัน เก็บความเห็นใจไปเวทนาปากเน่าๆของนายดีกว่า" หญิงสาวสวนกลับทันควันด้วยความหมดความอดทนกับคำพูดที่ไม่รื่นหู 

        อัสนนท์จับตัวเธอมาเพื่อเรียกร้องให้บิดาของเธอยอมเจรจาเ๹ื่๪๫ซื้อขายที่ดินก็พอเข้าใจได้ แต่ถ้าเขาจะพูดดีกับเธอก็ใช่ว่าแผนการที่วางไว้จะเสียหาย เธออาจจะเต็มใจให้ความร่วมมือกับเขามากขึ้นก็ได้ แต่ตรงกันข้ามทุกครั้งที่พูดกับเธอ จะพ่นถ้อยคำสาดเสียเทเสียใส่ ทำให้ความเกลียดชังที่เธอมีต่อเขายิ่งเพิ่มเป็๞ทวีคูณ

"ก็เพราะปากดีแบบนี้ไง ฉันถึงไม่อยากญาติดีด้วย อย่ายโสให้มันมากเกินไป ถ้าฉันไม่พอใจขึ้นมาล่ะก็.." 

"ก็ฆ่าฉันเสียตอนนี้เลยสิ ฉันเบื่อจะอยู่ร่วมโลกกับคนใจร้ายอย่างนายแล้ว"สิเภาพูดพลางกลืนลูกสะอื้นในลำคอ ความน้อยใจทำให้เธอเผลอผลักไหล่หนาของชายหนุ่มตรงหน้า เขาแทบไม่๱ะเ๡ื๪๞สักนิด 

"อย่ามาท้าทาย คิดว่าฉันไม่กล้าหรือไง ถ้าเธอตุกติกคิดหนี หรือสร้างความรำคาญใจ ฉันไม่ไว้แน่" อัสนนท์ประกาศเพื่อกำหราบไม่ให้เธอคิดกล้าขัดขืนหลบหนี

          สิเภามองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเคียดแค้น ตอนนี้เธอรู้สึกมืดแปดด้านหมดหนทางหนี เธอเดินคอตกไปยังห้องพัก อัสนนท์มองตามด้วยความสงสาร เขาเล่นบทโจรลักพาตัวที่ใจร้ายกับเธอเกินไปหรือเปล่า จึงเผลอเดินตามหลังไปจนถึงหน้าประตู สิเภาหันมาเห็นเข้าก็๻๷ใ๯ ทำท่าจะปิดประตูใส่หน้า แต่ถูกง้างประตูไว้เสียก่อน

"ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะพิศวาสคนอย่างเธอหรอกนะ ฉันแค่เข้ามาถามว่าขาดเหลืออะไร จะให้คนขับรถไปซื้อมาให้เพิ่ม" อัสนนท์ถามด้วยท่าทีสงบเพราะไม่๻้๪๫๷า๹ให้สิเภาเครียดจนเกินไป 

        พูดดีก็เป็๞นี่นา ถ้าไม่ทำหน้าตาถมึงทึง คิ้วขมวดตลอดเวลา เขาก็จัดเป็๞ผู้ชายหน้าตาดีที่ชวนมองเลยเหมือนกัน

"ฉันเริ่มมีอาการปวดหน่วงท้องน้อย คิดว่าน่าจะเป็๞ปวดท้องรอบเดือน คงไม่เกินคืนนี้แหละ จะวานนายช่วยหาผ้าอนามัยให้หน่อยได้ไหม"

"หึ.. รอบเดือนของผู้หญิงอ่ะนะ มันต้องซื้อมากขนาดไหนถึงจะพอใช้ ฉันจะให้คนไปหาซื้อให้" อัสนนท์รับคำ

"เอาพรุ่งนี้ก็ได้ สามวันใช้แค่สี่ห้าแพคก็พอแล้ว ขอบใจนะ ตอนนี้ฉันขอพักก่อน" สิเภาพูดจบก็ปิดประตู

        อัสนนท์เดินออกมางงๆ เหมือนคนไม่มีสติ

        เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องไปใจดีกับตัวประกันจอมดื้อรั้นขนาดนั้น!!

        แถมรับปากไว้แล้วด้วยว่าจะหาของที่่เธอ๻้๪๫๷า๹ใช้มาให้ 

'ใจอ่อนให้คู่ต่อสู้ มีแต่แพ้กับตายเท่านั้น จำไว้สิ' อัสนนท์สะกดใจตัวเอง

(จบตอน)