ดอกเหมยสีชาด

        หลินเฟยหลันถอนหายใจยาวนางรู้ดีว่า หากนางปฏิเสธ เขาผู้นี้ก็ย่อมถูกแม่ทัพว่านจัดการอยู่ดี

        การที่ผู้เป็นนายคืนป้ายไม่ใช่การคืนอิสระ แต่หมายถึงว่า เขาต้องหานายคนใหม่

        องครักษ์เหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นนักรบเดนตาย เกิดมาก็กำพร้า หากทำภารกิจล้มเหลว จะถูกเก็บทันที

        เหล่านักรบเดนตายถูกฝึกมาเพื่อให้เชื่อฟังเพียงอย่างเดียวจึงไม่สามารถจะใช้ชีวิตเฉกเช่นคนทั่วไปได้

        ก็เหมือนกับหน่วยรบเสวียนอู่ของท่านตา

        ซึ่งท่านตาของนางได้สร้างหมู่บ้านสำหรับคนเหล่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บหรือปลดตัวเองออกมาใช้ชีวิต ให้สถานะเป็นชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง

        “เอาล่ะข้าขอแค่ความภักดีจากเจ้า แต่หากวันใดเจ้าอยากมีชีวิตเฉกเช่นคนทั่วไป ข้ารับปากว่าข้ามีที่ให้เจ้าอยู่”

        แน่นอนว่าองครักษ์หนุ่มถึงกับใจเต้นแรง

        การได้ใช้ชีวิตที่มีบ้านเป็นของตัวเองเป็นความใฝ่ฝันของทาสเดนตายอย่างพวกเขา แม้แต่ตอนที่อยู่กับนายท่านเขายังไม่กล้าคิด

        เขาจึงตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ข้าน้อยยินดีรับใช้นายหญิงจนกว่าชีวิตจะหาไม่ขอรับ”

        หลินเฟยหลันพยักหน้าอย่างพอใจ“อืม เช่นนั้นก็ดี จงลืมตัวตนเดิมของเจ้าเสีย จากนี้ไป เจ้าคือ อาซู่เป็นคนของข้า”

        “ขอรับอาซู่ขอสาบานว่าชีวิตนี้จะมอบแก่นายหญิงผู้เดียว”

        ยังไม่ทันจะเช้าแต่ทุกคนก็ต้องสะดุ้งตกใจตื่น เมื่อเสี่ยวเชียนร้องห่มร้องไห้ขึ้นมาเพราะนางเห็นสีหน้าของอาซู่ซีดเซียว ทั้งยังตัวร้อนมาก

        “ฮือออ พี่สาวพี่ชายตัวร้อน เขาจะตายแล้ว ฮือออ”

        หลินเฟยหลันก็ต้องถอนหายใจยาวอีกครั้ง

        นางลืมไปว่าก่อนหน้าเขาถูกแม่ทัพใจโฉดเฆี่ยน เมื่อคืนยังยืนตากไอฝนอยู่ด้านนอกอีก

        หากไม่ป่วยสิแปลก

        นางจึงบอก“หยุดร้องไห้ แล้วไปหาน้ำมา”

        เสี่ยวเชียนจึงเช็ดน้ำตาแล้ววิ่งออกไปตักน้ำ ขณะที่มือเรียวกำลังปลดเข็มขัดของอาซู่ออก

        “เดี๋ยว...นาย เอ่อน้องสาว ขะ..ข้า” อาซู่ถึงกับหน้าแดง เขาจะให้ผู้เป็นนายมาทำเช่นนี้ได้อย่างไร

        และนายหญิงก็กำชับว่าให้เรียกนางว่าน้องสาว

        “ช้าก่อน แม่นางน้อยเจ้าจะทำอะไร”

        “จะถอดเสื้อเขาทำไม”

        ชาวบ้านหลายคนโดยเฉพาะสตรีที่ยังไม่ออกเรือน ก็ทำตัวไม่ถูกและพวกนางยิ่งหน้าแดงเมื่อหลินเฟยหลันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบ

        “เขามีแผล ต้องทำแผลไม่ถอดเสื้อ แล้วจะให้ทำอย่างไร”

        หากในฐานะท่านหญิงนางย่อมไม่มีวันจะแตะต้องร่างกายของบุรุษใด แต่ในฐานะหมอยา และสถานการณ์เช่นนี้นางย่อมไม่ถืออยู่แล้ว

        อีกทั้งคนผู้นี้ยังเป็นคนของนางอีกด้วย

        นางไม่ทำแล้วผู้ใดจะทำ

        “ให้ข้าทำเถอะ”เป็นอาหุยที่ออกปาก

        แม่นางผู้นี้มาจากครอบครัวแบบใดกันจึงไม่แยกแยะชายหญิงเอาเสียเลย

        เขารู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนักที่พี่สาวของเสี่ยวเชียนไม่ถือสาที่เขาเกือบแทงนางทั้งยังช่วยเหลือลูกพี่ของตนเอาไว้อีก

        ได้ยินเช่นนั้นหลินเฟยหลันก็ไม่ดื้อรั้น

        แต่เมื่อทุกคนเห็นรอยแผลบนแผ่นหลังของอาซู่พวกเขาก็แทบไม่อยากมอง

        แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยแส้ทอดยาวไขว้กันเลือดที่แห้งกรังเป็นคราบดำ ขอบแผลซีดขาว มีหนองขึ้น เนื้อที่ฉีกขาดเริ่มเปลี่ยนสีบางแห่งเนื้อแตกออกจนเห็นเนื้อแดงข้างใน กลิ่นคาวของเลือดปนกับกลิ่นเน่าของเนื้อ

        ทำให้หลายคนต้องถอยหนีอย่างหวาดกลัว

        หลินเฟยหลันถึงกับเข่นเขี้ยวอยู่ในใจ

        แม่ทัพใจโฉดลงมือโหดเหี้ยมนัก

        สายฝนยังคงโปรยปรายไม่ขาดชาวบ้านหลายคนเริ่มบ่นขึ้นเพราะความหิว

        เมื่อคืนพวกเขาล้วนต้องกลืนน้ำฝนให้เต็มท้อง เพราะอาการบาดเจ็บของกลุ่มอาสุ่น ทำให้ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากเรื่องส่วนแบ่งอาหาร

        เหตุที่เป็นเช่นนั้นเพราะอาสุ่นเป็นหัวหน้าของกลุ่มชาวบ้าน เป็นกำลังหลักในการออกหาอาหาร เมื่อได้อาหารมาเขาจะเป็นคนแบ่งออกมาทำในแต่ละครั้ง นี่เป็นข้อตกลงของพวกเขา

        พวกเขาไม่กล้าแย่งชิงเพราะอาสุ่นนั้นมีพละกำลังเหลือเฟือ พวกเขาไม่อยากเสี่ยง

        หลายคนจึงออกไปหาผักที่อยู่รอบอารามมาต้มกินประทังท้อง

        เห็นเช่นนั้นหลินเฟยหลันก็ขมวดคิ้ว นางเอ่ยถามแม่เฒ่าฟ่าน “ท่านยายพวกท่านไม่ได้ไปรับอาหารจากทางการที่แจกหรือ”

        “ไปก็ไม่ทันหรอกข้ามต้มน้ำพวกนั้น แจกเพียงแค่วันละสองหม้อเท่านั้น”

        แล้วหญิงชราผู้หนึ่งก็เสริมขึ้น“พวกเราเคยไปอาศัยอยู่ที่ตรอกร้านค้า แต่ถูกคนของเมืองเป่ยซางขับไล่มาจึงต้องมาหลบอยู่ที่นี่”

        “แล้วก็เป็นพวกพ้องของอาสุ่นที่อาสาออกไปหาอาหารมาแบ่งพวกเรา”

        หลินเฟยหลันเห็นว่าผู้อาวุโสเหล่านี้ล้วนมีเหตุผลจึงลองถาม “ที่ว่าออกไปล่าสัตว์ ที่ไหนกัน ในเมื่อประตูเมืองก็ปิด”

        “ที่ด้านหลังอารามมีทางออก ตรงนั้นเป็นป่า”

        “ท่านยายท่านจะไปบอกนางทำไม หากนางเป็นสายลับต่างแคว้นเล่า”

        ได้ยินคำว่าสายลับต่างแคว้น ก็ทำให้ชาวบ้านทุกคนชะงัก สายตามองมาอย่างหวาดระแวง

        อี้ฮวาสำทับขึ้นอีก“ดูสิ ชายผู้นั้น แต่งกายด้วยเสื้อผ้าอย่างดี ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ชาวบ้านอย่างพวกเราแล้วยังรอยแผลนั่นอีก มิใช่ว่าถูกทางการจับได้แล้วหลบหนีออกมาหรอกนะ”

        จบประโยคของอี้ฮวาเหล่าชาวบ้านก็มองหลินเฟย หลันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป