หลายวันต่อมา
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในตอนเช้าครั้งแล้วครั้งเล่าจนเวลาล่วงเลยไป หญิงสาวค่อยๆลืมตาอย่างช้าๆแล้วหันมองไปยังเข็มนาฬิกา ดวงตาเธอเบิกกว้างในทันที
“ชิบหาย!”
ขณะนั้นเวลา 07.50 น. อลิซรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างสุดชีวิตเพื่อจะไปให้ทันเข้าแถว แต่ก็ไม่ทันซะแล้วแถมประตูหน้าโรงเรียนก็ดันมาปิดซะก่อน ถ้าเดินเข้าไปหาตรงๆต้องโดนรายงานพฤติกรรมแน่ๆแถมโดนครูฝ่ายปกครองทำโทษอีก แล้วเธอจะเข้าไปยังไงล่ะทีนี้ สาวน้อยค่อยๆคิดหาวิธีที่จะเข้าไปด้านใน เธอเดินไปทางกำแพงหลังโรงเรียน ที่สูงสามเมตร
“คงมีแต่วิธีนี้เท่านั้นสินะ”
เธอไม่รีรอรีบโยนกระเป๋าของตัวเองข้ามกำแพงไปก่อน จากนั้นเอามือกำชายกระโปรงของตัวเองพร้อมกับก้าวถอยหลังไปเกือบๆ10ก้าว
“ย๊ายยยยยยยยย”
ยัยแสบใจกล้าวิ่งเข้าไปใกล้กำแพง แล้วะโสุดแรง ร่างเล็กๆพุ่งทะยานขึ้นไปบนกำแพงอย่างสง่างาม จากนั้นเธอได้มองลงไปด้านล่างเพื่อจะหาที่ให้ตัวเองลงจอด แต่ทว่าในจังหวะนั้นเธอได้เผชิญหน้าเข้ากับชายหนุ่มผู้มีใบหน้าอันง่างามนั่งใส่หัวฟังฟังเพลงคนเดียวอยู่หลังห้องวิทยาศาสตร์ เขามีสีหน้าที่ดูใมากๆ
“นี่มันอะไรวะเนี่ย”ลุคพูดกับตัวเองเบาๆพร้อมกับดวงตากลมโตที่จ้องไปยังอลิซ
ชายหนุ่มเริ่มหน้าแดงดวงตาเบิกกว้าง เมื่อได้สติเขาได้หันหน้าหนีจากเธอทันทีเหมือนคนกำลังรู้สึกอาย
เมื่อสาวน้อยรู้ตัวว่ามีหนุ่มสุดหล่อมองเห็นเธอปีนกำแพง เธอจึงรีบะโลงมาทันที แล้ววิ่งตรงมายังเขา
“นี่นาย อย่าไปฟ้องครูล่ะ”ยัยแสบพูดเสร็จแล้วก็วิ่งหายไปในทันใด
ชายหนุ่มยังคงหน้าแดง เอามือตบหน้าผากของตน
“ยัยบ๊องเอ๊ย เล่นใส่กระโปรงปีนกำแพงโชว์ กกน ซะขนาดนี้ยังไม่รู้ตัวอีก” ชายหนุ่มบ่นพลางถอดหายใจเฮือกใหญ่
ก่อนจะเข้าเรียนคาบสาม
อลิซได้ลงมาซื้อขนมกับชาเย็นที่สหกรณ์โรงเรียน ในขณะที่เธอกำลังคลำหากระเป๋าสตางค์เพื่อจะจ่ายเงินนั้น เธอดันนึกขึ้นได้ว่ากระเป๋าสตางค์อยู่ในกระเป๋านักเรียนบนตึก
“นี่มันวันดวงซวยอะไรของฉันเนี่ย”สาวน้อยบนกับตัวเอง
จังหวะเดียวกันก็มีนักเรียนชายแต่งตัวสะอาด เรียบร้อย แถมรูปหล่อยืนรอคิวอยู่ด้านหลัง เขาสะกิดที่ไหล่เธอเบาๆ อลิซหันหลังกลับพร้อมเงยหน้ามองชายหนุ่ม เขาได้ยื่นแบงค์ร้อยให้กับเธอ
“เธอ อ่ะนี่ เอาตังค์เราไปจ่ายก่อนได้” ชายหนุ่มพูดด้วยรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ มีลักยิ้มที่มุมปาก
“โห คนอะไร หล่อเว่อร์”เสียงในจิตของมนุษย์ป้าในร่างสาวน้อยดังขึ้น
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวเรากลับไปเอาที่ห้องได้ ขอบคุณมาก” สาวน้อยปฏิเสธความช่วยเหลือจากหนุ่มหล่อ ท่ามกลางสายตาสาวๆหลายสิบดวงที่กำลังจ้องเธอด้วยความอิจฉา
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก เราไม่ซีเรียส เดี๋ยวค่อยเอามาคืนเราก็ได้ เราชื่อ ธาม อยู่ห้อง6/1”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นอลิซก็ได้ตอบรับน้ำใจ นำเงินที่ได้ไปจ่ายค่าขนมทันที
“ขอบใจนายมากนะ เราชื่ออลิซ ห้อง6/9 เดี๋ยวตอนบ่ายเราจะเอาตังค์ไปคืนให้เร็วที่สุด”
“ไม่ต้องรีบขนาดนั้น วันหลังค่อยคืนก็ได้ พวกเรายังต้องเรียนที่เดียวกันอีกนาน”ธามพูดพร้อมหัวหัวเราะเบาๆออกมา
“เอางั้นก็ได้ งั้นเราไปแล้วนะ บาย”สาวน้อยพูดพร้อมโบกมือลา
“บาย” ธามยิ้มพร้อมกับโบกมือตอบรับเธอ
ในขณะที่อลิซเดินออกมาจากสหกรณ์นั้น ธามก็ได้หันกลับไปมองเธออีกครั้งพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
่พักเที่ยงขณะที่อลิซและเพื่อนของเธอกำลังนั่งเล่นอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นนั้น อยู่ดีๆก็มีขวดน้ำถูกปาลงมากลางโต๊ะของพวกเธอทำให้อลิซและเพื่อนๆใมาก พวกเธอต่างมองหาเ้าของขวดน้ำขวดนี้ทันที ปรากฏว่าขวดน้ำถูกปามาจากแก๊งนางฟ้าเ้าเดิม
“อุ๊ย! ขอโทษนะ พอดีมือมันลื่นน่ะ” หนึ่งในแก๊งพูดขึ้น
แล้วพวกนั้นก็พากันหัวเราะเยาะอย่างสนุกสนาน นักเรียนที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินก็ต่างหันมองมาที่โต๊ะนั่งของอลิซหมด ในจังหวะนั้นนักเรียน6/1กำลังเดินมาทางนี้พอดี รวมไปถึงลุคและธามซึ่งพวกเขาได้เดินมาเห็นเหตุการณ์พอดีจึงหยุดดู น้ำเหนือที่เดินมาด้วยกันก็ได้เห็นปฏิกิริยาของลุคที่กำลังมองไปที่อลิซ เธอรู้สึกแปลกใจมากที่ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นลุคสนใจผู้หญิงคนไหน ไม่แม้แต่จะคุยหรือมองผู้หญิงคนอื่นนานๆด้วยแล้วยิ่งเป็ไปไม่ได้เลย แล้วยิ่งถ้าเหตุการณ์ผู้หญิงมีเื่กันแบบนี้เขาจะเมินเฉยไม่สนใจ แต่ทำไมกับอลิซแล้วถึงได้ดูสนใจเธอนัก
ในตอนนั้นอลิซมองหน้าเพื่อนทั้งสองที่กำลังกลัวและก้มหน้าอยู่ยิ่งทำให้เธอรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อคิดได้แบบนั้นเธอจึงยืนขึ้นแล้วหยิบขวดน้ำขวดนั้นปากลับไปคืนเ้าของเดิมแต่บังเอิ๊ญแรงไปหน่อยจนวงแตก ประมาณว่าพร้อมประกาศาเต็มรูปแบบ
“อุ๊ย! ขอโทษนะมือมันลื่นเหมือนกัน” ยัยแสบสวนกลับ
แล้วนักเรียนหญิงพวกนั้นได้เดินเข้ามาที่อลิซ โดยเฉพาะมด ได้เดินเข้ามาง้างมือจะตบเข้าไปที่ใบหน้าของอลิซ แต่ทว่าอลิซรู้ทันจึงคว้าแขนของมดไว้แล้วบีบแขนเธออย่างแรงจนเป็รอยแดง มดพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงมหาศาลของอลิซไม่ไหว
“โอ๊ยยย!”มดร้องออกมาอย่างทรมาน
“ฉันจำไม่ได้หรอกนะว่าเมื่อก่อนไปทำอะไรกับเธอไว้ แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว อย่ามายุ่งกับฉันถ้าไม่อยากเจ็บตัว”อลิซพูดพร้อมกับผลักมดออกไป
เพื่อนๆในแก๊งนางฟ้าเมื่อเห็นมดเสียท่า ก็รู้สึกโมโห กำลังจะเข้ามารุมทำร้ายอลิซ
ในตอนนั้นเองที่มิ้นกับแนนได้เข้ามายืนขวาง
“พวกแกหยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ลองเข้ามาสิ” แนนพูดท้าทายแก๊งนางฟ้า
ธามที่เป็ถึงประธานนักเรียน ทนดูสถานการณ์ต่อไปไม่ไหวจึงรีบเข้ามาขวางไว้ สั่งห้ามแก๊งนางฟ้าทะเลาะวิวาทเพราะนักเรียนที่อยู่แถวนั้นเริ่มมองกันใหญ่แล้ว ทั้งถ่ายคลิป ถ้าหากเื่นี้ไปถึงหูครูหรือ ผอ. โรงเรียน อาจจะเป็เื่ใหญ่จะพากันเดือดร้อนหมด
ไม่นานแก๊งนางฟ้าพวกนั้นได้ถอยออกไป แต่ก่อนที่ทั้งสองฝ่ายจะแยกย้ายมดได้ชี้หน้าอลิซ
“ระวังตัวไว้เถอะ”มดขู่อลิซและเพื่อน
“ฉันพร้อมเสมอ” อลิซพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว
“ฉันพร้อมเสมอ” อลิซพูดท้าทายเด็กสาวกลุ่มนั้นด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว
แล้วธามก็ได้เดินตรงไปที่อลิซด้วยสายตาที่ดูเป็ห่วงเป็ใยเป็พิเศษ
“อลิซ เป็ไรไหม” ธามพูด
“ไม่เป็ไร ขอบใจนะ” อลิซพูด
ธามชวนอลิซคุยอยู่สักพัก สาวน้อยนึกอะไรขึ้นได้ ก็รีบหยิบเงินหนึ่งร้อยบาทที่เคยยืมไปคืนให้ธามทันที เพราะไม่อยากเป็หนี้ใครนานๆ ในขณะเดียวกันทุกคนก็แยกย้ายตามปกติ แต่ทว่าน้ำเหนือยังคงมองไปที่ลุคที่มีสีหน้าเ็า ซึ่งขณะนั้นเขากำลังมองดูอลิซและธามพูดคุยกันอย่างสนิทสนม
“ลุค เราไปกันเถอะ” น้ำเหนือพูดพร้อมกับเดินมาคว้าแขนเพื่อนชายที่รักทันที
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนแนนและมิ้นได้ชวนอลิซไปเดินห้างซึ่งอยู่ใกล้ๆกับโรงเรียนพวกเขา สาวๆเม้าส์มอยถึงหนุ่มธาม ประธานโรงเรียนสุดหล่อและHot ที่เป็เหมือนอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วย แถมยังเข้ามาชวนอลิซคุย จากการสังเกตุแนนและมิ้นสงสัยว่าธามต้องสนใจอลิซอยู่แน่ๆ แต่ยัยแสบก็ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนั้น สาวๆพูดคุยกันอย่างสนุกสนานแต่ก่อนจะแยกทางกันกลับบ้านอลิซได้จับมือแนนและมิ้น
“นี่พวกเธอ ขอบคุณมากๆนะสำหรับวันนี้” อลิซพูด
“จะขอบคุณทำไมก็พวกเราเพื่อนกันหนิ” แนนพูด
“ใช่ ยังไงอลิซก็เป็เพื่อนพวกเรา เพื่อนข้าใครอย่าแตะไง555” มิ้นพูดพร้อมกับเข้าไปกอดอลิซ
“เราดีใจมากนะที่มีเพื่อนอย่างพวกเธอ”อลิซพูด
แล้วทั้งสามก็โผลเข้ากอดกันอย่างแแ่ ราวกลับว่ามิตรภาพที่แท้จริงได้ก่อตัวเพิ่มขึ้น
“นี่ถ้ายัยผู้หญิงพวกนั้นมารังแกพวกเธอสองคนบอกเราเลยนะ” อลิซพูด
“จ้าๆ แม่คนเก่ง” มิ้นพูดพร้อมกับหัวเราะเหมือนกับว่ายังไม่รู้ว่าอลิซพูดจริงจัง
เช้าวันศุกร์ ณ ห้องเรียน6/9
“Happy Birthday Darling.”แนนพูดพร้อมกับสวมกอดอลิซ
“สุขสันต์วันเกิดนะอลิซ ขอให้มีความสุขมากๆนะจ๊ะ”มิ้นพูดพร้อมกับถือคัพเค้กยูนิคอนน่ารักๆมาให้เธอ
ทั้งสองฉลองวันเกิดเล็กๆให้กับอลิซ ซึ่งตอนนี้เธออายุครบ 18ปีแล้ว แต่ทว่าความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“ฮัลโหลค่ะแม่”อลิซพูด
“อลิซ เย็นนี้น้าแอ๋มจะไปรับหนูที่โรงเรียนนะ แม่เอาเบอร์โทรหนูให้น้าเขาแล้ว”แม่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับคนกำลังร้องไห้หนักมา
“มีอะไรหรือเปล่าคะแม่”อลิซถามด้วยความสงสัยและกังวล
“เดี๋ยวเย็นนี้แม่จะเล่าให้ฟังนะลูก”แม่พูด
น้าแอ๋มเป็น้องสาวของแม่อลิซ สถานะโสด อาชีพเป็พยาบาลสาวสวย หุ่นดีมาก หนุ่มๆมาจีบเยอะ แต่ก็ไม่มีใครเอาชนะใจเธอได้ บ้านของเธออยู่ห่างจากครอบครัวอลิซราวๆ40 กิโลเมตร แต่บ้านน้าแอ๋มอยู่ใกล้โรงเรียนของอลิซกว่ามาก
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนน้าแอ๋มได้มารับอลิซที่โรงเรียน เธอมีสีหน้ายิ้มแย้ม ใจดี พูดเก่ง หัวคิดสมัยใหม่ เป็สาวมั่น ภายนอกอาจจะดูแต่งตัวแรงๆไปบ้าง
ในระหว่างทางกลับไปบ้านของอลิซ ทั้งสองก็ได้พูดคุยทำความสนิทสนมกัน เมื่อมาถึงบ้านอลิซก็ได้เห็นแม่นั่งเก็บเสื้อผ้า ข้าวของต่างๆใส่กระเป๋าด้วยสีหน้าทีดูเร่งรีบ
“แม่ เกิดอะไรขึ้นคะ”อลิซพูดพร้อมกับยืนมองแม่
น้าแอ๋มกับแม่มองตากัน แล้วน้าก็พยักหน้าให้กับแม่ราวกับส่งสัญญาณว่าต้องบอกความจริงเื่สำคัญให้อลิซรับรู้ได้แล้ว ไม่นานแม่ก็ได้เข้ามากอดอลิซไว้แล้วเล่าความจริงทุกอย่างให้เธอฟังว่า ตอนนี้พ่อป่วยเป็มะเร็งสมองระยะ3 ต้องรีบเข้ารับการรักษาด่วนที่โรงพยาบาลศิริราชเพราะโรงพยาบาลใกล้บ้านไม่สามารถรักษาได้ดีเท่าที่ควร ซึ่งแม่ต้องลางาน ตามไปดูแลพ่อตลอดการรักษา ดังนั้นแม่จึงต้องให้อลิซไปอยู่กับน้าแอ๋มก่อน จนกว่าพ่อจะออกจากโรงพยาบาลเพราะไม่อยากให้อลิซต้องอยู่บ้านเพียงลำพัง อีกทั้งไม่อยากให้อลิซเสียการเรียนด้วยเนื่องจากใกล้่สอบเตรียมเข้ามหาลัยแล้ว
“แม่ไม่ต้องห่วงอลิซนะ หนูจะตั้งใจเรียน ขอให้พ่อหายเร็วๆ วันหยุดเดี๋ยวหนูจะไปหาพ่อนะ” สาวน้อยพูดพร้อมกับโผลเข้ากอดให้กำลังใจแม่
ตอนนี้อลิซได้ย้ายมาอยู่บ้านน้าแอ๋มชั่วคราว ซึ่งแต่ละวันน้าแอ๋มเองก็ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน เนื่องจากเธอต้องทำงาน เข้าเวร แทบจะทุกวันไม่ได้พัก อลิซต้องตื่นแต่เช้ามาช่วยทำงานบ้านต่างๆก่อนไปโรงเรียน แต่ดีที่โรงเรียนของเธออยู่ไม่ไกลมากนั่งรถเมล์ไปไม่กี่นาทีก็ถึง
ต่อมาอลิซได้มารู้ความจริงตอนแอบฟังน้าแอ๋มคุยโทรศัพท์กับแม่ของเธอ เหตุผลที่น้าแอ๋มต้องทำงานมากขึ้นเพราะต้องหาเงินมาช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลของพ่ออลิซ เพราะตอนนี้พ่อกับแม่ของเธอไม่ได้ทำงาน จึงต้องยืมเงินบางส่วนน้าแอ๋มมาใช้ก่อน เงินที่เก็บไว้ก็เหลือน้อยลงทุกที ไหนจะค่ารักษาพยาบาล ไหนจะต้องส่งอลิซเรียนมหาลัยในไม่กี่เดือนข้างหน้านี้อีก
เมื่ออลิซรู้อย่างนั้น เธอจึงตัดสินใจขอน้าแอ๋มหางานพิเศษทำ ซึ่งน้าแอ๋มเองก็เห็นว่าอลิซโตพอจะฝึกบินด้วยตัวเองแล้ว จึงไม่ขัดเพราะสมัยก่อนน้าแอ๋มก็ทำงานส่งตัวเองเรียนเหมือนกันแถมลำบากกว่านี้ บวกกับยัยแสบอลิซตื้อไม่ยอมหยุดจะทำงานให้ได้ แววตาของเธอมีความมุ่งมั่นและแน่วแน่สูง น้าแอ๋มเองก็อยากให้อลิซเป็ผู้ใหญ่ขึ้นและรู้จักรับผิดชอบ มีภูมิคุ้มกันด้านสังคมเยอะๆ จะได้ไม่คิดฆ่าตัวตาย ไม่ทำตัวเป็เด็กอ่อนแอเหมือนแต่ก่อน
“งั้นน้าจะฝากอลิซเข้าทำงานกับเพื่อนสนิทน้า เขาเป็เ้าของร้านอาหารดังไม่ไกลจากที่นี่มากแถมรายได้ดี และเขาจะได้ช่วยดูแลอลิซด้วย แต่ต้องสัญญากับน้านะ ว่าจะไม่ก่อเื่วุ่นๆ”น้าแอ๋มพูดพร้อมกับเอามือลูบผมอลิซ
“รับทราบค่ะ”อลิซพูด
118
