Teachers Kekkaishi คุณครูผู้ผนึกมาร

“คิล!เขาคิลพวกมันได้แล้ว!’’ ครู่ต่อมา เมื่อมองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคนอื่นๆก็หน้าตาแข็งค้างด้วยความไม่อยากเชื่อ มันเป็นไปได้ยังไงที่เขาสามารถใช้กระทะบุกฝ่าวงล้อมผู้เล่นนับห้าคนเพื่อไปคิลพวกมันทีละคน?

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาเป็นผู้ใช้กระทะที่เชี่ยวชาญอย่างแน่นอน!

ต่อหน้าสายตาจับต้องมู่หลินเพียงหัวเราะหึๆแล้วเดินเข้าไปเก็บของมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยที่ผู้บําเพ็ญเพียรเช่นเขาจะควบคุมอุปกรณ์ต่างๆได้ดีดั่งร่างกายของตัวเองเพราะอย่างนั้นการใช้กระทะปัดป้องกระสุนทั้งหมดย่อมง่ายดาย

ง่ายดายเป็นอย่างยิ่ง!

ทางด้านฟ่านเซาที่เพิ่งเก็บของเสร็จก็รู้สึกงุนงงเขาไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นในเมื่อครู่นี้ แต่ที่แน่ๆในตอนที่เขามัววุ่นกับศัตรูรายใหม่คุณครูคนนี้จะต้องกระทําบางอย่างที่น่าอัศจรรย์สําหรับคนธรรมดาเป็นแน่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้สนใจและดําเนินการเล่นต่อไป

กลับกันชายร่างใหญ่ที่ยืนดูมาตลอดก็หน้าตาเหยเกในสายตาของเขาการกระทําเมื่อกี้นี้ของชายหนุ่มต่อให้เป็นโปรก็ทําไม่ได้ เพราะมันจะมีโปรที่ไหนกันเล่าที่ใช้กระทะปัดป้องกระสุนดั่งเครื่องจักรกลได้?

แน่นอนว่าไม่!

แล้วชายหนุ่มคนนี้ทําได้อย่างไร?

ท่ามกลางความสับสนและตะลึงงันมู่หลินเพียงบังคับตัวละครของเขาเดินตรงไปเรื่อยๆเพื่อตามหาศัตรู แน่นอนว่าในระหว่างทาง ศัตรูที่พบเห็นว่าตัวละครของเขามีปืนสะพายหลังเอาไว้ก็ระมัดระวังตัวสุดขีด

อย่างไรก็ตามมู่หลินไม่ใช่คนง่ายๆที่จะปล่อยพวกมันไปยิ่งมีเงื่อนไขที่ต้องคิลให้เยอะที่สุดด้วยแล้ว เขายิ่งปล่อยไปไม่ได้สุดท้ายเขาก็พุ่งหาพวกมันแล้วใช้กระทะฟาดไม่ยั้งจนมีผู้เล่นมากมายโวยวายด้วยความโกรธ

“บัดซบ!ไอ้หมอนี่มันทําได้ยังไง?’’

“แล้วนี่มันอะไรกันวะ?มีปืนแต่ใช้กระทะ? จะหยามกันเกินไปแล้ว!’’

“แม่งเอ๊ยยยย!ถ้าแกมีปืนแล้วใช้กระทะฆ่าฉันแบบนี้ ทําไมแกไม่ใช้หมัดต่อยฉันให้ตายเลยล่ะ?ไอ้เวรบัดซับเอ๊ยยยย!’’

“...’’

ผู้เล่นจํานวนมากที่ถูกกระทะของชายหนุ่มฆ่าต่างโกรธเกรี้ยวและไม่พอใจสุดท้ายพวกเขาก็ทําอะไรไม่ได้นอกจากมองตัวละครของชายหนุ่มเก็บของ

“ไอ้เวรนี่...รีพอร์ต!ต้องรีพอร์ตแม่งแล้ว!’’ ไม่ช้าทุกคนที่ถูกชายหนุ่มฆ่าก็คิดเหมือนกันหมดพวกเขาต้องการเอาความโกรธนี้ไปลงกับมันแล้วให้ตัวละครของมันถูกแบน

แน่นอนว่าแม้มู่หลินจะไม่รู้เขาก็ไม่คิดที่จะสนใจอยู่ดีเพราะเขาไม่ได้เป็นผู้ใช้โปรหรือผู้เล่นก่อกวน ดังนั้นแล้วเขาจะไปโดนแบนได้อย่างไรเล่า?

เลอะเทอะ!

การกระทํานี้เสียเวลาเปล่าๆ!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วรอบๆที่นั่งของพวกมู่หลินก็ปรากฏผู้ชมนับไม่ถ้วนที่มามุงดูพวกเขามามุงดูเพราะได้ยินมาว่าชายหนุ่มคนนี้คือผู้ใช้กระทะที่เก่งกาจดั่งโปรแกรมโกง

“เป็นไปได้อย่างไร?’’สุดท้ายทุกคนก็อดมองหน้ากันไม่ได้มันเป็นไปได้อย่างไรที่ชายหนุ่มคนนี้สามารถบังคับตัวละครได้เก่งกาจขนาดนั้น?

โดยเฉพาะการใช้กระทะ!

นั่นมันอะไรกัน?

ฉินเสว่ก็ตะลึงไปเหมือนกันใครจะไปคิดกันล่ะว่าคุณครูของเธอจะเป็นผู้เล่นที่เก่งกาจขนาดนี้ เผลอๆถ้าเขาลงแข่งเขาก็คงกวาดเงินรางวัลได้มากมายนับไม่ถ้วนเป็นแน่

อย่างไรก็ตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ฟ่านเซาก็ยังคงงุนงงเพราะเขาเป็นผู้เล่นมืออาชีพ ดังนั้นเขาจะไม่มองจออีกฝ่ายด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องล้อเล่นกันแน่

ท้ายที่สุดเมื่อจํานวนผู้เล่นลดเหลืออยู่เพียงไม่ถึงสิบคนฟ่านเซาก็อดแปลกใจไม่ได้ เขาเพิ่งคิลไปได้สิบกว่าตัวเอง แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นทําไมจํานวนผู้เล่นถึงได้ลดลงไวเช่นนี้?

“ไอ้เชี่ยนั่นมาแล้ว!ระวัง!’’

“ใช่ๆ!ไอ้เชี่ยนี่แหละที่ตอนนี้ทั่วทั้งเน็ตโกรธเกรี้ยว!’’

“ยิง!พวกเราต้องร่วมมือกําจัดมันก่อนแล้วค่อยสู้กันเอง!’’

“...’’

ขณะที่ฟ่านเซากําลังสงสัยเขาก็ได้ยินเสียงของผู้เล่นที่ซุ่มอยู่พอดีเขาจึงยิ่งสงสัยไปมากกว่าเดิมว่าเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายหน้าจอของเขาก็ปรากฏตัวละครตัวหนึ่งที่อยู่ในท่ามกลางวงล้อมของศัตรู

‘เฮ้ย!ทําไมหมอนั่นไม่ใช้ปืนวะ?’’ ทันทีที่เห็นฟ่านเซาก็นึกออกว่าเป็นใครเขาจึงอุทานลั่นในใจอย่างตกใจ

แต่แล้วในวินาทีต่อมาเขาก็ต้องแจ่มแจ้งและตกตะลึง!

วินาทีต่อมาท่ามกลางกระสุนมากมายที่ถูกยิงเข้ามาตัวละครที่ปรากฏอยู่ในหน้าจอได้หมุนตัวใช้กระทะปัดป้องพวกมันอย่างง่ายดาย

เคร้ง!เคร้ง! เคร้ง!

พริบตาเสียงปืนก็หยุดลง ส่งผลให้ปากของฟ่านเซาอ้ากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

เป็นไปได้อย่างไร!

เขาเป็นโปรรึไม่?

สําหรับฟ่านเซาแล้วแม้เขาจะเป็นผู้เล่นมีฝีมือทัดเทียมกับอันดับหนึ่งของวงการแต่เขาก็ไม่เคยเจออะไรอย่างนี้มาก่อนเลยดังนั้นจากความไม่อยากเชื่อก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง

ตะลึง!ตะลึง! ตะลึง!

ชายคนนี้ทําได้อย่างไรกัน?!

พริบตาผู้เล่นทั้งหมดก็ถูกตัวละครของอีกฝ่ายไล่คิลจนตกตายหมดดังนั้นเขาที่เหลือเป็นคนสุดท้ายจึงอดไม่ได้ที่จะยืนเอ๋อ

ขนาดคนอื่นยังทําอะไรไม่ได้แล้วเขาจะทําอะไรได้?

ทันใดนั้นตัวละครของอีกฝ่ายที่เดินมาถึงก็ใช้กระทะฟาดตัวละครของเขาจนตกตาย

“กินไก่!’’ทันทีที่จบ มู่หลินก็หัวเราะเบาๆตลอดทั้งเกมเขาใช้แต่กระทะเพราะอยากรู้ว่าเขาจะไปได้ไกลซักแค่ไหนแต่ใครจะไปคิดกันล่ะว่าจะไม่สูญเสียอะไรเลย แม้แต่เลือดซักหยดก็ไม่มีเพราะงั้นเขาจึงมองว่านี่มันง่ายดายเป็นอย่างมาก

กินไก่ชัดๆ!

“กินไก่?’’คนอื่นๆที่ได้ยินก็แทบจะเป็นลม กินไก่บ้าบออะไรกัน คุณนั่นแหละสัตว์ประหลาด!

“คุณ!คุณทําได้อย่างไร!’’ รู้ตัวว่าตัวเองเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ฟ่านเซาก็มองไปยังชายหนุ่มข้างๆด้วยแววตาไม่อยากเชื่อเห็นได้ชัดว่าเขาตกใจเป็นอย่างมาก เขาตกใจจริงๆในฝีมือการเล่นที่น่าทึ่งของอีกฝ่าย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายนั้นเหนือชั้นกว่าเขาอย่างสิ้นเชิง!

“มันไม่สําคัญว่าฉันทําได้อย่างไรรู้ไว้แค่ว่านายแพ้และพรุ่งนี้นายต้องกลับไปเรียนก็พอ’’ ถูกถามมู่หลินก็ส่ายหัวก่อนลุกขึ้นยืนแล้วเก็บเงินเดิมพันของเขา พลันหันไปทางฉินเสว่“ไปกันเถอะ’’

ได้ยินฉินเสว่ก็พยักหน้าเดินตามไปอย่างงงๆเห็นได้ชัดว่าเธอนั้นอัศจรรย์ใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก

ไม่ช้าเมื่อทั้งสองคนจากไป คนอื่นๆก็ได้แต่มองไปยังฟ่านเซาด้วยความไม่อยากเชื่อพวกเขาไม่อยากเชื่อจริงๆว่าตํานานไร้พ่ายอย่างมือวางอันดับหนึ่งผู้อยู่นอกสนามจะต้องมาจบลงตอนนี้เสียแล้ว

กลับกันหลังจากที่เห็นทั้งสองจากไป ฟ่านเซานั้นไม่ได้รู้สึกเศร้าเลย เขาตื่นเต้นมากกว่าตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้เจอกับคนเก่งที่สามารถเอาชนะเขาได้สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นยืนก่อนเดินออกจากร้านเน็ตไปแล้วถอนหายใจ “เฮ้อดูเหมือนว่าฉันคนนี้จะต้องกลับไปเรียนแล้วสินะ…’’

กลับไปเรียนที่ห้องเรียน12 !