บทที่ 164: ชัยชนะ
เมื่อร่างของเจ้าสำนักผู้ยิ่งใหญ่แหลกสลายไปต่อหน้าต่อตา จิตใจที่จะต่อสู้ของเหล่าศิษย์นิกายกระบี่ครามที่เหลือรอดก็แตกสลายตามไปด้วย
ความหวาดกลัว ความสิ้นหวัง และความจริงที่ว่า "เทพเจ้า" ของพวกเขาตายแล้ว ถาโถมเข้าใส่จิตใจ
เคร้ง! เคร้ง!
เสียงอาวุธร่วงหล่นลงพื้นดังขึ้นทีละชิ้น... สองชิ้น... จนกลายเป็นเสียงระงมไปทั่วลานหน้าวังหลวง ศิษย์นิกายคนแล้วคนเล่าทิ้งดาบและคุกเข่าลงกับพื้น ยกมือขึ้นเหนือหัวเพื่อขอยอมจำนน
"พวกเรายอมแพ้แล้ว!"
"อย่าฆ่าข้า! ข้าถูกบังคับ!"
กองทัพหลวงและเหล่าองครักษ์มองดูภาพนั้นด้วยความตื้นตันใจ น้ำตาแห่งความปีติไหลรินอาบแก้ม พวกเขาทำสำเร็จแล้ว... แคว้นเมฆาครามรอดพ้นจากเงื้อมมือมารแล้ว!
"ชนะแล้ว! พวกเราชนะแล้ว!"
"ทรงพระเจริญ! ท่านจอมยุทธ์หลิงเซียวจงเจริญ!"
เสียงโห่ร้องสรรเสริญดังกึกก้องไปทั่วเมืองหลวง ทุกสายตาจับจ้องไปที่วีรบุรุษเพียงหนึ่งเดียวที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูวัง
หลิงเซียวยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเสียงเชียร์ แต่เขาไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นเลย
ตุบ... ตุบ...
เสียงหัวใจของเขาเต้นช้าลงและแผ่วเบาอย่างน่าใจหาย ผมสีแดงเพลิงที่เคยลุกโชนด้วยพลังอำนาจ บัดนี้ค่อยๆ ซีดจางลงกลับเป็นสีเงินยวง... และเริ่มหม่นหมองลงจนกลายเป็นสีขาวซีดราวกับคนแก่
ผิวหนังของเขาเริ่มแตกเป็นรอยร้าวเล็กๆ เลือดซึมออกมาตามรูขุมขน ความเจ็บปวดมหาศาลจากการที่ชีพจรทั่วร่างฉีกขาดเพราะรับพลังเกินขีดจำกัดถาโถมเข้ามาในคราวเดียว
"จบ... แล้วสินะ..."
หลิงเซียวพยายามจะก้าวเดิน แต่ขาของเขากลับไร้ความรู้สึก
โลกหมุนคว้าง ภาพเบื้องหน้ามืดดับลง
ร่างของวีรบุรุษผู้กอบกู้อาณาจักรค่อยๆ เอียงวูบและล้มลงสู่พื้นดิน
"หลิงเซียว!"
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้น องค์หญิงเมฆาครามที่เฝ้ามองอยู่ตลอดเวลา รีบพุ่งตัวออกมาจากแนวป้องกันโดยไม่สนใจยศศักดิ์ นางใช้วิชาตัวเบาเข้ามารับร่างของหลิงเซียวไว้ได้ทันก่อนที่เขาจะกระแทกพื้น
"แพทย์หลวง! ตามแพทย์หลวงมาเดี๋ยวนี้!" องค์หญิงตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ นางกอดร่างที่เย็นเฉียบและชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเขาไว้แน่น น้ำตาไหลหยดลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม
"ท่านห้ามตายนะ... ท่านสัญญาแล้วว่าจะรับรางวัล..."
ท่ามกลางความปิติยินดีในชัยชนะ วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่กลับจมดิ่งสู่ห้วงนิทราที่มืดมิดและยาวนาน
สงครามจบลงแล้ว... แต่การต่อสู้เพื่อแย่งชิงชีวิตของเขากลับคืนมาจากมัจจุราช เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น