รู้ตัวอีกทีเวลาของข้าก็ผ่านมาหนึ่งหมื่นปี : The next 10,000 years of Alchemy Empress

        “...นั่นมันอะไรกัน”

        “สิ่งที่นางทำเกินขอบเขตของการปรุงโอสถยุคปัจจุบันไปไม่รู้เท่าใดแล้ว”

        เหล่าผู้ชมที่มีสิทธิ์ได้เข้ามาดูใกล้ๆกำลังเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกตกตะลึง โดยเฉพาะกับชายชราสองคนที่มีอายุหน่อยและมีความรู้เกี่ยวกับการปรุงโอสถในระดับสูง พวกเขาเหม่อมองการเคลื่อนไหวของไป่ฟานเซียนในการปรุงโอสถชนิดที่สองและสามโดยไม่อาจจะละสายตาได้

        โดยเฉพาะแรงกดดันที่แผ่ออกมาเป็นคลื่นลูกยักษ์ในยามที่โอสถปรุงเสร็จ  ต่อให้จะสัมผัสพวกมันเป็นครั้งที่สามแล้วพวกเขาก็ยังขนลุกขนชันไปเสียทุกครั้ง

        ไป่ฟานเซียนห่อหุ้มโอสถด้วยพลังปราณของนางเป็นครั้งสุดท้าย  แล้วส่งพวกมันที่มีจำนวนหลายสิบเม็ดไปให้เหม่ยอิงที่อยู่ข้างๆช่วยบรรจุลงในขวดกระเบื้องอย่างดีที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้

        “...เรียบร้อยแล้ว”

        เวลาในการหลอมโอสถของนางทั้งหมดรวมกันยังไม่ถึงห้านาทีที่อู๋เจี่ยกล่าวไว้เลยด้วยซ้ำ  คำพูดของนางทำให้เหล่าคนที่อยู่ด้านในคลินิกออกจากภวังค์ พวกเขาจับจ้องมองนางด้วยความรู้สึกราวกับกำลังมองเทพเจ้าที่มาจุติบนโลกมนุษย์

        นี่คล้ายคลึงกับเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน  การปรุงโอสถของไป่ฟานเซียนสามารถทำให้ผู้คนตกอยู่ในมนต์สะกดได้ทุกครั้ง  พวกเขาจะชมมันจนจบราวกับกำลังดูการแสดงของนักแสดงที่มีชื่อเสียง  และเพราะรูปลักษณ์ของตัวนางรวมถึงเหล่าลูกศิษย์ในตำหนัก  ทำให้สุดท้ายตำหนักของนางก็ถูกเรียกว่า“ตำหนักโอสถเทพธิดา” เรื่อยมา

        พูดกันตามตรง  ในตอนแรกมีหลายคนที่กังขาในความสามารถของจักรพรรดินีโอสถคนนี้มาก  ยิ่งเป็นคนที่ไม่รู้จักโลกของผู้ฝึกตนมาก่อนย่อมไม่เข้าใจในศาสตร์ของ“โอสถ” ที่พวกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ยาที่มีไว้ส่งเสริมการรักษาเท่านั้น  ดังนั้นที่พวกเขามาที่นี่นั้นจึงเป็นเพราะชื่อเสียงของ“หมอเทวดา” เสียมากกว่า

        แต่พอได้มาเห็นการหลอมโอสถต่อหน้าที่ราวกับเป็นปาฏิหาริย์เข้าไปหลายรอบ  พวกเขาก็เริ่มรู้สึกว่าโอสถเหล่านั้นอาจจะสามารถช่วยรักษาโรคของพวกเขาได้จริงๆก็ได้

        ดังนั้นชื่อเสียงของไป่ฟานเซียนในหมู่คนธรรมดาที่กำลังประสบกับโรคภัยไข้เจ็บจึงค่อยๆเผยแพร่ออกไปเงียบๆ  มันก็เหมือนกับการที่บางคนมีความเชื่อกับหมอพื้นบ้าน แต่นี่อีกฝ่ายเล่นแสดงพลังออกมาต่อหน้าต่อตา  ทั้งยังเต็มไปด้วยความกดดันที่ทำให้รู้ว่าโอสถเหล่านั้นปรุงมาจากของล้ำค่าจริงไม่ใช่เรื่องหลอกลวง

        ที่เหลือก็เพียงแค่พวกมันจะใช้รักษาชายหนุ่มที่ดูเหมือนคนใกล้ตายตรงนั้นได้หรือเปล่าเท่านั้น

        หลิวเยี่ยนเฟยกำลังหลับตาอยู่เงียบๆเขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่พลุ่งพล่านออกมาเป็นช่วงจากบริเวณใกล้ตัวก็เผยรอยยิ้มบางๆ ความเชื่อมั่นที่เขามีต่อหญิงสาวคนนั้นมันเพิ่มขึ้นทุกวันตั้งแต่ที่เขามาอาศัยอยู่ที่นี่

        เขาเชื่อว่าโอสถของนางจะรักษาเขาได้

        “...เริ่มลงมือเถอะ”

        น้ำเสียงใสกระจ่างของไป่ฟานเซียนทำให้ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมา  เขาเห็นว่านางนั้นกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเขาพร้อมกับถาดของโอสถหลายชนิดที่อยู่ข้างตัว  อู๋เจี่ยจับชีพจรของหลิวเยี่ยนเฟยแล้วพยักหน้าให้

        “ถ้าอย่างนั้นฉันจะเริ่มแล้วนะ”

        หมอหนุ่มหยิบเอายาเม็ดฟื้นฟูระดับหกที่เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อขึ้นมา  ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาขูดเอาเปลือกนอกของมันออกไปบางๆ กระแสพลังชีวิตที่อัดแน่นอยู่ภายในก็ล้นทะลักออกมาจนเขาตกใจ

        “...กินนี่เข้าไปก่อน”

        อู๋เจี่ยใช้ลมปราณส่งเม็ดยาที่มีขนาดประมาณลูกแก้วเข้าไปในปากของหลิวเยี่ยนเฟย  ชายหนุ่มไม่แสดงท่าทีขัดขืน  วินาทีที่เขากลืนมันลงคอ  เหล่าผู้ชมต่างกลืนน้ำลายด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้ถึงผลลัพธ์ของมัน

        วิ้ง!

        ร่างของชายหนุ่มสั่นสะท้านเบาๆ ก่อนที่รอบตัวเขาจะปรากฏแสงสีข่าวส่องประกายขึ้นมาปรากฏการณ์นี้ยังส่งกลิ่นหอมที่มอบความรู้สึกสดชื่นให้ผู้ที่สูดดม  คลื่นกระแสพลังอันรุนแรงกำลังจะพุ่งทะยานออกไปทุกทิศทาง  แต่ไป่ฟานเซียนกำมือทีหนึ่งก็ปรากฏเขตแดนขึ้นมารอบคลินิก  นางวางมันเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนมันคล้ายคลึงกับเขตแดนของบ้านแต่จะไม่ขัดขวางไม่ให้คนเข้ามา  นางกางมันไว้เพื่อรับมือเผื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น  หากในอนาคตนางปรุงโอสถระดับเจ็ดหรือแปดขึ้นมาที่นี่จริงๆจะได้ไม่มีผู้คนตกใจไปทั้งภูมิภาคเพราะพลังที่แผ่กระจายออกไป

        คนแก่หลายคนที่อยู่ด้านในคลินิกเหมือนกับจะได้รับผลประโยชน์ไปเต็มๆ  พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังงานในร่างกายราวกับว่าตนเองหนุ่มลงไปปีสองปี  นอกจากนี้พวกเขายังรู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้นด้วย

        แม้แต่จูเจินหมิงเองก็สัมผัสได้เขาจ้องมองโอสถที่เหมือนกับของวิเศษพวกนั้นด้วยสายตาสั่นระริก

        หลิวเยี่ยนเฟยแน่นอนว่าเป็นผู้ที่ได้รับประโยชน์ที่สุด  เขาหลับตาลงอีกครั้งแล้วสัมผัสถึงกระแสพลังที่กำลังหมุนวนอยู่ในร่าง พวกมันกำลังฟื้นฟูความเสียหายสู้กับความเร็วการกัดกินของบาดแผลได้อย่างเท่าเทียม  เขาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆแล้วลืมตาขึ้น

        “...นี่มันยิ่งกว่าที่ผมคิดอีกนะครับ”

        “อย่าพึ่งพูดน่าของจริงมันหลังจากนี้”

        อู๋เจี่ยดุไปทีหนึ่ง เขาใช้ลมปราณหยิบเอาเม็ดยาเม็ดที่สองขึ้นมา  มันเป็นเม็ดยาที่มีฤทธิ์ในการกัดกร่อน ขั้นตอนนี้อันตรายอย่างยิ่งเพราะอู๋เจี่ยต้องใช้พลังปราณของตนเองชักนำโอสถให้ส่งผลเฉพาะบริเวณบาดแผลเท่านั้น  เพื่อที่จะได้กำจัดส่วนที่เป็นเนื้อร้ายทิ้งไปและใช้ฤทธิ์ของโอสถฟื้นฟูก่อนหน้านี้รักษาในทันที

        หมอหนุ่มรวบรวมสมาธิ  เขาส่งโอสถเข้าปากหลิวเยี่ยนเฟย ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ลังเลแล้วกลืนเข้าไปทั้งเม็ด คราวนี้มันไม่มีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติอะไรขึ้นมาให้คนดูที่คาดหวัง แต่ว่าหลังจากผ่านไปห้าวินาทีหลิวเยี่ยนเฟยก็สั่นสะท้านแล้วกระอักเอาเลือดออกมากองหนึ่ง

        อู๋เจี่ยรีบส่งปราณของตนเองเข้าไปในร่างของชายหนุ่ม  เขาสัมผัสถึงกระแสพลังที่รุนแรงกำลังเคลื่อนที่อย่างมั่วซั่วอยู่ในร่างกาย  เขากัดฟันแน่น ลมปราณในร่างถูกส่งออกไปไม่หยุด แต่ไม่ว่าเขาจะใช้พลังเท่าใดก็ไม่สามารถจะควบคุมให้กระแสพลังที่เชี่ยวกรากนั้นสงบลงได้สักนิดเดียว

        ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ  ทันใดนั้นเขากลับสัมผัสได้ถึงพลังปราณอีกสายหนึ่งที่ทั้งบริสุทธิ์และทรงพลังที่สุดที่เขาเคยเห็น  มันตรงเข้าไปสัมผัสกระแสพลังของโอสถที่กำลังบ้าคลั่ง แค่เพียงเสี้ยวพริบตาเดียวพวกมันก็หยุดนิ่งราวกับเด็กน้อยที่ถูกดุ มันไหลเวียนเอื่อยๆอยู่ภายใต้การควบคุมของลมปราณบริสุทธิ์สายนั้น

        หมอหนุ่มหันกลับมา  เขาพบว่านิ้วของไป่ฟานเซียนกำลังแตะเบาๆอยู่ที่กึ่งกลางหน้าอกของหลิวเยี่ยนเฟย  ใบหน้าของชายหนุ่มกลับมาเป็นปกติ อู๋เจี่ยรู้ได้ทันทีว่าลมปราณสายนั้นแท้จริงแล้วเป็นของใคร

        “ทำสมาธิเสีย...ข้าจะมอบการควบคุมให้เจ้า”

        ไป่ฟานเซียนพูดเบาๆ  ทำให้เขาต้องรีบหลับตา ทันใดนั้นลมปราณของเขาก็ตรงเข้าไปผลานกับปราณบริสุทธิ์ของไป่ฟานเซียน เขารู้สึกว่าตนเองสามารถควบคุมมันได้อย่างอิสระภายใต้ร่างกายของหลิวเยี่ยนเฟย  เขาไม่รีรอรีบใช้ความคิดสั่งการให้มันควบคุมกระแสโอสถตรงเข้าไปกัดกร่อนบาดแผลที่เป้นเนื้อร้ายเหล่านั้นทีละส่วน

        กระบวนการนี้กินเวลามากกว่ายี่สิบนาที  ไป่ฟานเซียนยังคงยืนอย่างสงบแล้วปล่อยให้อู๋เจี่ยใช้พลังของนางเพื่อควบคุมฤทธิ์ของโอสถ   นางเกือบจะลืมไปว่าโอสถที่นางปรุงนั้นเป็นโอสถระดับหก  นอกจากนี้มันยังได้รับพลังปราณของนางและหม้อใบนั้นเข้าไป  ทำให้มันค่อนข้างจะพยศรุนแรงเกินกว่าที่ตัวตนระดับปรมาจารย์จะเข้าไปควบคุมมันได้  ไป่ฟานเซียนจึงถือโอกาสเรียนรู้ไปด้วย

        ถ้าปล่อยให้มันทำงานไปเองเหมือนโอสถฟื้นฟูนั้นคงไม่เป็นไร  แต่เพราะว่าอู๋เจี่ยจำเป็นต้องใช้เพื่อกัดกร่อนบาดแผลเฉพาะจุด  ถ้าไม่มีคนคอยควบคุมแน่นอนว่ามันได้กัดกินไปทั้งร่างกายของหลิวเยี่ยนเฟยแน่ๆ

        ใบหน้าของหลิวเยี่ยนเฟยเดี๋ยวทรมาณเดี๋ยวผ่อนคลาย เพราะโอสถทั้งสองกำลังทำหน้าที่ของพวกมันอย่างขันแข็ง  ทันทีที่ทำลายเนื้อร้ายออกไปโอสถฟื้นฟูก็จะฟื้นฟูตามมา ทำให้ประสบการณ์ของหลิวเยี่ยนเฟยตอนนี้นั้นเหมือนกับดิ่งลงนรกแล้วก็กลับขึ้นไปบนสวรรค์  วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาจนในที่สุดก็สำเร็จ

        “ฟู่ว..เหลือแค่โอสถชำระล้าง”

        โอสถสีขาวบริสุทธิ์เม็ดสุดท้ายถูกส่งเข้าไป   ทันทีที่มันละลายในท้องร่างกายของหลิวเยี่ยนเฟยก็ส่องแสงสีขาวออกมาจนสว่างจ้า  มันตรงเข้าไปขับพลังภายนอกที่ตกค้างอยู่ในบาดแผลของเขาออกมาจนหมด  ควันสีดำแปลกประหลาดปรากฏขึ้นแล้วก็สลายหายไป หลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งนาทีลมหายใจของหลิวเยี่ยนเฟยก็กลับมาเป็นปกติ  สีหน้าของเขาผ่อนคลายและรู้สึกว่าร่างกายของตนเองเบาโหวงเหมือนเกิดใหม่

        “..สำเร็จแล้ว”

        อู๋เจี่ยถอนหายใจออกมา  เขาประเมินผิดไป บาดแผลของหลิวเยี่ยนเฟยนั้นอันตรายเสียยิ่งกว่าที่เขาคิด ถ้าวันนี้ไม่มีไป่ฟานเซียนอยู่ที่นี่เขาก็ไม่รู้ว่าจะมีใครบนโลกรักษาให้ชายคนนี้ได้อีกหรือไม่

        แต่ก่อนที่เขาจะถอนพลังปราณของตัวเองกลับมา  เขากลับพบว่าพลังปราณบริสุทธิ์ของไป่ฟานเซียนได้ตัดการเชื่อมต่อกับเขาไปอย่างไม่ใยดี ใบหน้าของหญิงสาวยังคงเงียบสงบขณะที่นางกำลังเริ่มดำเนินการบางอย่าง

        “...ถือเป็นของขวัญที่หายดีจากข้าแล้วกัน”

        ไม่มีใครเข้าใจความหมายที่นางพูด  แต่ไป่ฟานเซียนใช้มืออีกข้างจี้ไปยังกึ่งกลางหน้าผากของหลิวเยี่ยนเฟย  ทันใดนั้นชายหนุ่มพลันลืมตาโพลงขึ้นพร้อมกับแสงสีขาวที่สาดส่องออกมารอบตัว  วิชาที่เขาฝึกอยู่ๆก็เคลื่อนไหวด้วยตนเอง   ใบหน้าของเขาเหม่อลอยในขณะที่ผู้คนเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของอากาศที่กำลังกรีดร้องเบาๆรอบตัว

        “ต้องบอกว่าการโคจรลมปราณเพื่อสะกดอาการบาดเจ็บของเจ้ามาหลายปีช่วยส่งเสริมเจ้าจริงๆ...”

        ไป่ฟานเซียนพูดออกมาอีกประโยค  ผู้คนยังคงสับสน  แต่ประโยคถัดมากลับสามารถทำให้พวกเขาเบิกตากว้าง

        “ประตูของบรรพจารย์...เจ้าจะเปิดมันออกมาได้ไหมนะ?”

        เจิ้งเหรินอี้และจางเซียนหยวนที่เป็นปรมาจารย์ขั้นเก้านั้นรีบเข้ามาดูใกล้ๆ พวกเขาคือผู้ที่อยู่ใกล้กับขอบเขตต่อไปมากที่สุดมาสักพัก ดังนั้นถ้าสิ่งที่ไป่ฟานเซียนพูดเป็นความจริง  ทั้งสองคนย่อมอยากรู้อยากเห็นมากที่สุด

        หลิวเยี่ยนเฟยนั้นยังคงสงบ  เขาเหมือนกับไม่ได้ยินเสียงของสรรพสิ่งภายนอก  โอสถทั้งสามเม็ดกำลังจะหมดฤทธิ์ไปทีละอย่าง  แต่เมื่อถึงคราวของโอสถชำระล้าง ไป่ฟานเซียนกลับใช้พลังของนางผสานเข้าไปจนพลังของมันพุ่งทะยานขึ้นจนใกล้เตียงกับระดับเจ็ดแล้ว!

        วิ้ง!

        ร่างของหลิวเยี่ยนเฟยเปล่งประกายออกมาจนคนธรรมดาต้องยกมือขึ้นปิดตา  แต่สำหรับผู้ฝึกตนนั้นพวกเขากำลังตื่นตะลึงกับพลังที่ค่อยๆพุ่งทะยานขึ้นไปเรื่อยๆของชายหนุ่ม

        พวกมันเหมือนกับจะอัดอั้นมานาน ความเร็วในการเพิ่มขึ้นนั้นยังคงรุนแรงไม่มีตก  พวกมันทะลวงผ่านขั้นเก้าไปสู่ขั้นสิบของปรมาจารย์โดยไม่มีสิ่งใดติดขัด  วินาทีที่พวกมันไปถึงขั้นสูงสุดนั้นเหลือเพียงก้าวเดียวหลิวเยี่ยนเฟยก็ได้สติขึ้นมา!

        บึ้ม!

        กระแสพลังของชายหนุ่มระเบิดออกมารอบตัว นอกจากนี้ยังปรากฏเสาแสงบางๆทะลวงขึ้นสู่ท้องฟ้า  ไป่ฟานเซียนแอบยิ้มมุมปากขณะที่ปลดเขตแดนออก  ทำให้ไม่ว่าจะเป็นใครถ้าอยู่ในเมืองนี้ล้วนสามารถรับรู้ถึงพลังที่ผ่านร่างตัวเองไปเหมือนคลื่นหอบใหญ่นั่นได้อย่างชัดเจน

        การก้าวเข้าสู่เขตแดนต่อไปของคนของนางจะต้องยิ่งใหญ่! 

        ให้พลังที่แผ่ออกไปนั้นเป็นตัวป่าวประกาศถึงความสำเร็จของพวกเขา!

        ทั้งยังเป็นการกลั่นแกล้งหาเรื่องวุ่นวายเล็กๆให้พวกเขาด้วย  ไป่ฟานเซียนรู้สึกว่าตนเองเริ่มแสดงความซุกซนเหมือนเด็กๆออกมาบ่อยขึ้น บางทีมันอาจจะเป็นการชดเชยช่วงเวลาในวัยเด็กของนางที่ไม่เคยสนุกกับอะไรแบบนี้เหมือนที่เด็กทั่วไปทำกัน

        ชายหนุ่มกู่ร้องออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่กระแสพลังนั้นจะย้อนรวมเข้าไปในตัวของเขาแล้วระเบิดออกมา  คราวนี้มันทั้งทรงพลังและเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์  ผู้คนรู้สึกเหมือนว่าสิ่งสกปรกในร่างกายถูกพัดปลิวไปพร้อมกับการระเบิดนั้น  จางเซียนหยวนที่คุ้นเคยกับกระแสพลังของหลิวเยี่ยนเฟยที่สุดตัวสั่นเบาๆเมื่อรับรู้ถึงพลังปราณที่กำลังอ้อยอิ่งอยู่กลางอากาศ

        “...ระดับ...บรรพจารย์?”

        คำพูดนั้นทำให้ทุกคนได้สติ  ตอนนี้หลิวเยี่ยนเฟยกำลังยืนนิ่งอยู่กลางห้องในสภาพเปลือยท่อนบน รังสีบางๆที่เปล่งประกายนั้นทำให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกเหมือนจิตใจผ่อนคลาย หลายคนมีความรู้สึกราวกับว่าชายหนุ่มนั้นจะเด็กลงไปอีกหลายปีจากการมองแค่ภายนอก

        “...เจตจำนงแห่งการชำระล้าง...เป็นเจตจำนงที่ดี”

        ไป่ฟานเซียนพยักหน้าให้อย่างพอใจ หลิวเยี่ยนเฟยที่กำลังดื่มด่ำกับพลังในร่างรู้สึกตัวขึ้น  เขาหันมาหาไป่ฟานเซียนแล้วก้มหัวลงด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้นอยู่ในหัวใจ

        “ขอบคุณมากครับ...ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณจริงๆ”

        “อืม...”

        ไป่ฟานเซียนไม่ปฏิเสธ ทันใดนั้นชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมาเหมือนจะตัดสินใจบางอย่างได้  เขาคิดถึงเรื่องนี้มานานตั้งแต่ตอนที่มาอยู่บ้านหลังนี้แล้ว

        หลิวเยี่ยนเฟยเกาแก้มตัวเองอย่างเขินๆแล้วถามไป่ฟานเซียนว่า

        “ผมมีอีกเรื่องอยากจะขอร้องครับ”

        หญิงสาวเลิกคิ้ว  แม้นางจะรู้สึกสงสัยแต่นางก็ยังไม่ได้รีบปฏิเสธ

        “...ว่ามาสิ”

        “...ขอผมเรียกคุณว่านายหญิงเหมือนคนอื่นได้ไหมครับ?”

        “...”