แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา อ้อมแขนแกร่งโอบกอดฉันจากด้านหลังเหมือนทุกครั้ง ทุกครั้งที่เขาบอกฝันดีกันสุดท้ายเมื่อตื่นขึ้นมา ฉันก็มักจะพบว่า…ข้าง ๆ ตัวฉันมีพี่เจนอนอยู่เสมอ จากความใในวันแรก ๆ ตอนนี้มันกลายเป็ความเคยชินไปแล้ว
“หลับสบายมั้ย” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นใกล้หู พร้อมกับจูบแ่เบาที่ข้างแก้ม ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตาเขา
“เรามาแต่งงานกันเถอะ” ฉันนิ่งไปทันที หัวใจเต้นแรงจนพูดไม่ออก ไม่คิดว่าเขาจะพูดเื่นี้ ในเวลาแบบนี้…
“แต่…ส้มยังเรียนไม่จบนะคะ”
“อีกไม่กี่วันจะจบแล้วไม่ใช่เหรอ…พี่จะได้ไม่ต้องแอบเข้าห้องส้มให้แม่บ่นบ่อย ๆ ไง” เขาพูดอย่างอ้อน ๆ ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ แต่พอเห็นแววตาจริงจังของเขา หัวใจก็อ่อนลงอย่างห้ามไม่อยู่
“แต่งไหม” พี่เจถามขึ้นอีกครั้ง สายตาที่มองมานั้นกลับจริงจัง จนหัวใจฉันเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง คำถามนั้นมันไม่ใช่เื่เล่น ๆ เลยสักนิด ฉันนิ่งไปความรู้สึกที่มีต่อพี่เจมันมากมายเกินกว่าจะบรรยายได้หมดจริง ๆ
“ส้ม…” เสียงเรียกของเขาแ่ลง เหมือนกำลังรอคำตอบสุดท้าย ฉันสูดลมหายใจลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตาเขา
“ตกลงค่ะ” พี่เจก็โผเข้ามากอดฉันแน่น ราวกับกลัวว่าฉันจะเปลี่ยนใจ
“ส้มของพี่น่ารักที่สุดเลยรู้มั้ย”
“พี่เจของส้มก็น่ารักที่สุดเหมือนกันค่ะ”
“ไม่รู้ว่าส้มเคยบอกพี่เจรึยัง…รักพี่เจนะคะ”
“พี่ก็รักส้มเหมือนกัน”
หลังจากนั้นไม่นาน พี่เจกับคุณแม่ของเขาก็มาสู่ขอฉันอย่างเป็ทางการ งานแต่งของเราถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ สมกับฐานะครอบครัวนักธุรกิจระดับต้น ๆ ของประเทศแต่ท่ามกลางความหรูหรานั้น สิ่งที่ฉันจดจำได้ชัดที่สุด กลับเป็เพียงรอยยิ้มและความอบอุ่นของเขาที่ส่งมาถึงกัน…
ตอนนี้ฉันกับแม่เราก็ใช้หนี้จนหมดแล้ว และฉันก็กลายเป็ทันตแพทย์เต็มตัวแล้ว ในทุก ๆ เย็น ไม่ว่าวันนั้นจะเหนื่อยแค่ไหน พี่เจก็ยังมารับฉันกลับบ้านเสมอ เขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย และบ้านของเรา…ก็กลายเป็ที่ที่ฉันรู้สึกปลอดภัยที่สุด
วันนี้เราตั้งใจจะแวะซื้อของมาทำอาหารแต่ฝนกลับตกลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
“เดี๋ยวพี่ตามไปที่ครัวนะ จะไปช่วยทำอาหารเย็น” เสียงเขาดังมาจากหน้าประตู
“พี่เจ!” ฉันเรียกด้วยความใเมื่อไฟทั้งห้องติด ๆ ดับ ๆ
“พี่อยู่นี่” เสียงเขาดังขึ้นใกล้ ๆ ก่อนที่อ้อมแขนคุ้นเคยจะโอบกอดฉันไว้แน่นพร้อมกับที่ไฟทั้งห้องมืดลง
“ไฟดับอยู่นะคะ…”
“แล้วไง” เขาหัวเราะเบา ๆ
“พี่แค่คิดถึงส้มของพี่…” เขาพูดด้วยเสียงแหบพร่า
แล้วไฟก็กลับมาสว่างอีกครั้ง
“ทำอะไรกันในความมืด!” เสียงแม่ดังมาจากหน้าบ้าน เราสองคนมองหน้ากันก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาทันที นี่เหมือนย้อนกลับไปครั้งแรกที่เราเจอกัน
“เดี๋ยวค่อยกินได้มั้ย…ข้าว” พี่เจโน้มหน้ามากระซิบใกล้ ๆ
“ขึ้นห้องกันดีกว่า” เขายิ้มเ้าเล่ห์
“จะขึ้นไปทำไมคะ…” ฉันเลิกคิ้วมองเขา
“พี่แค่อยากกอดส้ม…เท่านั้นเอง” ฉันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะมองเขาอย่างรู้ทัน
“งั้นต้องอ้อนดี ๆ ก่อนนะคะ” เขาไม่ตอบก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ มือของเขาโอบเอวฉันไว้แน่น
“พี่เจ…” ยังไม่ทันได้พูดจบ ฉันก็ร้องเสียงหลงออกมาทันที เมื่อเขาอุ้มฉันขึ้นในอ้อมแขน
“พี่เจ! ปล่อยนะคะ!” ฉันตีไหล่เขาอย่างเขิน ๆ แต่เขากลับหัวเราะ ก่อนจะพาฉันขึ้นบันไดไปอย่างหน้าตาเฉย
ด้านล่างป้าเมย์กับแม่ส่ายหน้าเบา ๆ อย่างคนที่ชินภาพนี้แล้ว
“เฮ้อ…สงสัยอีกไม่นานจะได้มีหลานให้อุ้มแล้วล่ะมั้ง” น้ำเสียงเอ็นดูปนขำ ทำเอาฉันหน้าแดงขึ้นมาทันที
เพราะหนี้ก้อนนั้นทำให้ฉันได้เจอเขา…และเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล
973
