ผู้ร่วงหล่น

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อดวงตาจำนวนมากของมันได้ส่องประกายขึ้นก่อนจะกลายเป็นลำแสงจำนวนมากพุ่งทะลวงไปหาสิงโตลมทมิฬอย่างว่องไว

สิงโตลมทมิฬขึ้นชื่อเรื่องความว่องไวจึงหลบซ้าย ขวาหรือกระโดดตัวขึ้นหลบหลีกอย่างว่องไว ทำให้ตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อคำรามด้วยความโมโห

เสียงคำรามดังไปทั่วบริเวณทำให้กลุ่มโจรโมเอยะต้องปิดหูอย่างทรมาน ที่หูโจรบางคนมีเลือดไหลออกมา

จี้โมระเบิดพลังทำลายคลื่นเสียงลงอย่างง่ายดาย ส่วนโมเอยะไม่เป็นอะไรมาแค่รู้สึกสับสนเล็กน้อย ส่วนสิงโตลมทมิฬโชคร้ายมาก จู่ ๆ ร่างกายของมันก็เซไปเซมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังปลาหมึกไม่รอช้าได้ยึดแขนและขาของมันเพื่อไปจับสิงโตลมทมิฬทันที

สิงโตลมทมิฬกำลังสับสนจนไม่สามารถหลบหนีได้จึงถูกแขนและขาของตัวสาปแห่งความเกลียดชังปลาหมึกจับได้อย่างง่ายดาย

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สิงโตลมทมิฬส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและผิวหนังตรงที่ถูกแขนขาตัวสาปแห่งความเกลียดชังจับถูกหลอมละลายกัดกร่อนจนเห็นกระดูกภายใน

โมเอยะเห็นสัตว์อสูรคู่ใจได้รับบาดเจ็บสีหน้าของมันเริ่มจะดูไม่ดีและกระโดดไปหาสิงโตลมทมิฬทันที

ทว่าเหล่าตัวสาปแห่งความเกลียดชังจะยอมได้ยังไงเมื่อกำลังมีอาหารให้กับพวกมัน พวกมันไม่ยอมเด็ดขาดตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนนำตัวขนาดใหญ่ของมันกระโดดมาปิดทางโมเอยะทันที

“หลบไป-------------------!!!!”

โมเอยะตะโกนขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยวพร้อมพลิกฝ่ามือปรากฏธงสีดำสนิทที่ชำรุดเสียดายด้านบนขึ้นมา

โมเอยะโบกธงสีดำในมืออย่างรุนแรง

ฟื้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ปัง ปัง ปัง

ทันทีที่โมเอยะโบกธงสีดำในมือเกิดพายุขนาดเล็กพัดโจมตีตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนจนกระเด็นไปไกลพร้อมมีบาดแผลเหมือนดาบฟาดฟันจำนวนมากตรงร่างกาย

อ่า

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังปลาหมึกเห็นเพื่อนของมันไม่สามารถถ่วงเวลาไปมากกว่านี้จึงเพิ่มพลังในกัดกร่อนทำให้กระดูกของสิงโตลมทมิฬเริ่มแตกหักลง

สีหน้าของโมเอยะบิดเบี้ยวจนน่ากลัวก่อนจะหันหลังไปหาลูกน้อง

“ไปฆ่ามันนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน”

พวกโจรพึ่งได้สติขึ้นมาจึงจับอาวุธวิ่งเข้าหาตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนที่กำลังนอนได้รับบาดเจ็บอยู่ โจรนักรบคนหนึ่งกระโดดมาหาทันทีพร้อมแส้ในมือตวัดลงอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงระเบิดในอากาศ

ปัง ปัง ตูม ตูม

อ่า

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ใบหน้าทั้งหมดตรงร่างกายของมันดูตื่นเต้นมาก ๆ จนทำให้โจรที่สะบัดแส้โจมตีรู้สึกขยะแขยงขึ้น

มีโจรนักเวทจำนวนหนึ่งยิงเวทมนตร์ไปหาตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อที่ดูไร้ประโยชน์มากที่สุด

ตูม ตูม ตูม

อ่า

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อร้องออกมาอย่างเจ็บปวด แต่ใบหน้าทั้งหมดของพวกมันเหมือนกันตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนคือตื่นเต้น ยินดีมาก

ระหว่างที่โจรพวกนี้กำลังขยะแขยงร่างกายของตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนเกิดสั่นอย่างรุนแรงราวกับมีอะไรบางอย่างภายในกำลังปะทุขึ้น

ตูม

ปรากฏว่าไม่มีอะไรอยู่ด้านในแต่ใบหน้าทั้งหมดตามร่างกายตัวสาปแห่งความเกลียดชังหนอนได้พุ่งทะยานออกมากัดกินร่างกายโจรที่อยู่ใกล้ ๆ ทันที

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

โจรนักรบบางคนที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวถูกใบหน้าที่ยึดออกมาจากร่างกายของสาปแห่งความเกลียดชังหนอนกัดกินร่างกายไปบางส่วน

ใบหน้าที่ได้กินเลือดเนื้อสด ๆ ได้หัวเราะขึ้นมาอย่างดีใจ ส่วนใบหน้าไหนที่โจมตีโจรหรือโจรหลบทันก็โศกเศร้าที่ไม่ได้กินเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิต

โจรนักเวทที่กำลังโจมตีตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อเห็นเพื่อนของพวกมันถูกกินไปต่อหน้าต่อตา ร่างกายเกิดสั่นด้วยความหวาดกลัวจนทำให้วงแหวนเวทมนตร์หยุดลง

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อได้โอกาสดวงตาของมันส่องประกายยิงลำแสงไปหาโจรนักเวทที่โจมตีจน

ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง

โจรนักเวทที่ถูกลำแสงยิงใส่กระเด็นเล็กน้อยเสียงกระแทกเหมือนเหล็กชนกับเหล็กทำให้โจรด้านหลังสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น

ต่อมาโจรนักเวทไม่ลุกขึ้นมาหลังถูกลำแสงจากตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อ โจรนักรบด้านหลังเดินเข้ามาหาพร้อมสะกิด

“ลุกขึ้นมาได้แล้ว.....”

โจรนักรบพลิกตัวโจรนักเวทที่ถูกลำแสงยิงใส่ ปรากฏว่าดวงตาของโจรนักเวทว่างเปล่าและมุมปากมีน้ำลายไหลออกมาเหมือนกับคนปัญญาอ่อน

“นี้.....”

โจรนักเวทที่หลงเหลือเห็นสภาพดังนั้นจึงตกใจมากพร้อมชี้ไปทางโจรนักเวทที่ถูกยิงลำแสงใส่

“วิญ....วิญญาณได้หายไปแล้ว....”

“อะไรนะ....”

โจรทั้งหมดที่ได้ยินตกตะลึงแม้แต่โมเอยะที่กำลังช่วยเหลือสิงโตลมทมิฬของเขา ใบหน้าของตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างสนุกสนาน

สีหน้าทั้งหมดดูดีมากพร้อมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่พร้อมเพรียงกันว่า

“อ่า.......รู้สึกว่าความทรมานลดน้อยลง”

“เห็นด้วย....”

“เห็นด้วย.......”

“ถ้าพวกเรากินดวงวิญญาณของพวกมันทั้งหมดละ....”

“เห็นด้วยยยยยยยยยยยยยยยยย”

“เห็นด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

ตัวสาปแห่งความเกลียดชังก้อนเนื้อพูดขึ้นมาและใบหน้าของมันพูดว่า เห็นด้วยพร้อมกัน การพูดในครั้งนี้ทำให้กลุ่มโจรโมเอยะรู้สึกขนลุกไปถึงกระดูกสันหลัง

โมเอยะเองก็รู้สึกหวาดกลัวนิดหน่อยเหมือนกันจึงสะบัดธงสีดำในมืออย่างรุนแรง

ฟื้ว ฟื้ว ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

อ่า

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

การสะบัดธงสีดำในครั้งนี้ทำให้เกิดพายุขนาดใหญ่ตัดแขนและขาของตัวสาปแห่งความเกลียดชังจนขาดสร้างความเจ็บปวดให้กับตัวสาปแห่งความเกลียดชังมาก

ส่วนสิงโตลมทมิฬก็ถูกลูกหลงเหมือนกันแต่มันกลับดีใจมากกว่าเพราะเจ้านายของมันมาช่วยเหลือ บาดแผลที่ถูกกัดกร่อนส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา

โมเอยะรีบหยิบเม็ดยาจำนวนมากออกมาให้สิงโตลมทมิฬกินทันที สิงโตลมทมิฬไม่รอช้ารีบกินเม็ดยาเข้ามาทั้งหมด

บาดแผลที่ถูกกัดกร่อนถูกฟื้นฟูขึ้นมาด้วยตาเปล่า ทำให้โมเอยะถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะมองตัวสาปแห่งความเกลียดชังกำลังกินร่างกาย ดวงวิญญาณของลูกน้องตนอยู่

สีหน้าของโมเอยะบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดเพราะมันไม่คิดว่าจะเป็นงานที่ยากขนาดนี้ แค่ปล้นคนเดียวเอง

บนต้นไม้สูงใหญ่โมเอยะเห็นชายต้นเรื่องทั้งหมดกำลังกินไอศกรีมอยู่พร้อมมองลูกน้องตนกำลังถูกฆ่าเรื่อย ๆ ราวกับดูหนังที่เพลิดเพลิน

อารมณ์ของโมเอยะในตอนนี้เหมือนกับลาวาที่ปะทุขึ้นมาจากภูเขาไฟ มันไม่คิดว่าจะต้องใช้สิ่งนั้นกับแค่คนเดียวววววว

โมเอยะกำธงในมือจนเลือดไหลออกมา ทันทีที่เลือดของโมเอยะกระทับกับตัวธงสีดำ ธงสีดำในมือโมเอยะเหมือนกับได้รับการคืนชีพขึ้นมา

ตรงใบธงมีลูกหัวกะโหลกจำนวนมากปรากฏขึ้นดื่มกินเลือดของโมเอยะอย่างสนุกสนาน สีหน้าของโมเอยะขาวซีดก่อนจะตะโกนขึ้น

“เตรียมตัวค่ายกล 1000 ธง”

สีหน้าของเหล่าโจรได้ยินคำพูดของโมเอยะจึงตะโกนขึ้นมาด้วยความดีใจจากความสิ้นหวังที่ไม่รู้ว่าจะฆ่าตัวน่าขยะแขยงพวกนี้ยังไง

“เตรียมตัวได้แล้ววววววววว”

“เจ้าตัวประหลาด แกตายแน่”

“สับมันให้กลายเป็นปุ๋ยยยยยยย”

…………

ระหว่างที่เหล่าโจรกำลังดีใจพร้อมวิ่งเข้าค่ายกล จี้โมกำลังจะไปร่วมค่ายกลเหมือนกันถูกอะไรบางอย่างจับเสื้อเอาไว้

เมื่อจี้โมหันกลับไปเห็นเจ้าอ้วนกำลังจับเสื้อตนอยู่และสีหน้าของเจ้าอ้วนขาวซีดมากพร้อมเนื้อตัวสั่นอย่างรุนแรง

“จี้โมอย่า....อย่าเข้าไป”

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันถึงเข้าไปไม่ได้”

จี้โมถามเจ้าอ้วนด้วยความสงสัย เจ้าอ้วนพยายามจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่สามารถพูดออกมาได้เหมือนกับมีพลังบางอย่างลบคำพูดของมันออกไป

จี้โมส่ายหน้าก่อนจะวิ่งเข้าไปในค่ายกลทันที เจ้าอ้วนรู้สึกเสียใจมากทันทีที่เห็นจี้โมวิ่งเข้าไปเพราะสิ่งที่มันพยายามจะพูดว่า

“ฉันกำลังจะตาย”

..............................................................................................................................................................................................................