“สมบูรณ์แบบ...”
เวลาผ่านไปอีกหลายคืนเขาเริ่ม “กล้าขึ้น” เริ่มวางแผนจะเข้าไปเก็บของในห้องเธอในขณะที่เธอไปทำงาน แค่เสื้อในสักตัวหรือยกทรงที่ยังไม่ได้ซัก แค่ได้ัักลิ่นของเธอจริงๆ อีกครั้ง แต่เขาก็ยังลังเลระหว่างนั้น เขากลับหมกมุ่นกับการดูภาพจากกล้องแทบทั้งวัน
เลิกงานก็กลับมานั่งจ้องจอ นั่งดูแม้กระทั่งตอนที่เธอหายใจตอนหลับ
บางคืนเขาเปิดกล้อง 3 ตัวพร้อมกัน
กล้องในห้องนอน จับภาพเธอเปลี่ยนเสื้อ
กล้องที่ตู้เสื้อผ้า เห็นเธอหยิบกางเกงใน
กล้องเหนืออ่างล้างหน้า ได้มุมเธอขณะเช็ดหน้าใบหน้าเปลือยเปล่าไร้เครื่องสำอาง
เขาบันทึกทุกอย่างแม้แต่เสียงถอนหายใจของเธอก่อนเข้านอนแม้แต่เวลาที่เธอขยับตัวเปลี่ยนท่า เขาเริ่มรู้สึกเหมือนเธอ “เป็ของเขาแล้ว”
จนกระทั่งคืนหนึ่งหลังจากช่วยตัวเองใส่กางเกงในที่ขโมยมา เขาลุกขึ้นไปในห้องน้ำ
ล้างหน้ามองเงาตัวเองในกระจก แล้วก็พูดเบาๆ
“เธอคงไม่มีวันรู้ใช่ไหมลิน…”
“ว่ามีคนคลั่งไคล้เธอมากขนาดไหน”
วันถัดมา...
ฝนตกบางเบาในค่ำวันอาทิตย์เป็คืนที่เงียบเกินไป เหมาะสำหรับสิ่งที่เขาคิดจะทำ
เขารอจนเวลา 19:45น. เวลาที่ลินมักออกจากห้องเพื่อไปนั่งอ่านหนังสือที่ร้านกาแฟข้างหอ
เธอแต่งตัวเรียบร้อยเดินผ่านหน้าห้องเขาไปอย่างไม่รู้ตัว
950
![อยู่อย่างเดียวดาย[นิยายสั้น]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1577963398_10791446.webp)
