ท่านพ่อ! ข้าอยากเป็นบุตรสาวขุนนาง

        ฮั่วหมิงจูเริ่มรู้ว่าแย่แล้ว! นางเพียงต้องการให้บุพการีทั้งสองแสดงความรู้สึกต่อกัน ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผลแฮะ

        “ขอให้ท่านพ่อกับท่านแม่อย่าทะเลาะกันเลย ข้ายังเป็นเพียงเด็กไม่ประสีประสา ต้องการทั้งพ่อและแม่คอยปกป้อง” ฮั่วหมิงจูหลับตาอ้อนวอนเทพแห่งสรวงสวรรค์

        “เจ้ารู้ตัวด้วยหรือว่าตนเองเป็นเพียงเด็ก”

        ฮั่วหมิงจูลืมตาขึ้น เห็นท่านพ่อของนางยืนกอดอกพิงขอบประตูห้อง ด้านหลังมีมารดายืนอยู่เช่นเดียวกัน

        “แอบฟังผู้ใหญ่คุยกัน หาใช่สิ่งที่เด็กควรทำ” ฮั่วหนานอันตำหนิบุตรสาว เรื่องพวกนี้ไม่ควรมาแปดเปื้อนหูของเด็กที่ยังไม่เติบใหญ่

        “เมื่อคืนท่านพ่อยังแอบฟังพวกเราคุยกันจนเผลอหลับ”

        “เด็กน้อยอย่างเจ้าเถียงเก่งนักนะ” ยื่นมือออกมาดึงแก้มทั้งสองข้างของบุตรสาวคนเล็ก เรื่องทั้งหมดลุกลามเพราะเด็กคนนี้สินะ

        ฮั่วหมิงจูรู้แล้วว่าตนเองถูกขาย สงสัยท่านแม่คงบอกท่านพ่อว่าเป็นนางที่เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วพาท่านแม่ไปดูให้เห็นกับตา

        “ท่านพ่อ ข้าเป็นเพียงเด็กที่กลัวว่าผู้อื่นจะมาแย่งท่านไปจากพวกเราสามแม่ลูก ต้องโทษท่านป้าพวกนั้นที่ซุบซิบนินทาใส่ความท่าน”

        “เจ้ายังมีหน้ามาโทษผู้อื่นอีกหรือ” ดึงแก้มของบุตรสาวให้แรงกว่าเดิม

        “โอ๊ย! ข้าเจ็บ ท่านพ่อเป็นคนสอนข้าเองมิใช่หรือ หากข้าทำผิด หาใช่ความผิดของข้า แต่มันเป็นความผิดของผู้อื่น” อัญเชิญคำสั่งสอนของบิดาออกมาเป็นโล่ป้องกันตัว

        ฮั่วหนานอันปล่อยมือจากแก้มของบุตรสาว “นั่นน่ะสิ เรื่องนี้เป็นความผิดของคนพวกนั้น”

        “ใช่เจ้าค่ะ เป็นความผิดของคนพวกนั้น” ฮั่วหมิงจูพยักหน้าเห็นด้วย

        “ข้าคิดว่าควรส่งเจ้ากลับเมืองหลวงให้เร็วที่สุด ดีกว่าให้เจ้าอยู่ที่นี่” ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตนเองอย่างครุ่นคิด

        “ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าไม่อยากกลับเจ้าค่ะ ถ้าจะกลับพวกเราต้องกลับด้วยกัน” พุ่งเข้ามากอดขาของบิดาแน่น แหงนหน้าอ้อนวอน บีบน้ำตาให้คลอเบ้าเพื่อเรียกความสงสาร

        “เอาล่ะ เรื่องนี้ถือว่าแล้วไป คนอื่นจะนินทาอย่างไรก็แล้วแต่พวกเขา ต่อไปข้าจะอยู่ให้ห่างจากนางเพื่อความสบายใจของพวกเจ้า”

        เดิมทีฮั่วหนานอันมิได้ใกล้ชิดกับหลันฮวาอยู่แล้ว มีเพียงบางครั้งที่พบกันโดยบังเอิญ ท่าทีของนางที่มีต่อเขาเป็นอย่างไร ฮั่วหนานอันไม่รู้เพราะไม่เคยใส่ใจในตัวนาง

        หลังจากให้สัญญากับภรรยาและบุตรสาว ฮั่วหนานอันทำแบบที่พูดไว้จริงๆ พยายามหลบเลี่ยงสตรีที่เป็นหัวข้อสนทนากับตน ในเมื่อไม่สามารถห้ามลมปากผู้ใดได้ ก็พยายามแสดงให้พวกเขาเห็นว่าความจริงเป็นเช่นไร

        หลันฮวาเองก็รู้ตัวว่าคนที่แอบชอบพยายามหลบเลี่ยง หลังถูกมารดาสั่งสอนยกใหญ่นางจึงคิดได้

        ในเมื่อบุรุษที่นางพึงพอใจแสดงออกแล้วว่าไม่ได้ต้องการรับนางเป็นอนุภรรยา หน้าด้านหน้าทนต่อไปมีแต่จะทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหายจนไม่สามารถออกเรือนได้

        มารดาของหลันฮวากล่าวขอบคุณบ้านฮั่วภายในใจ ที่ไม่เอาเรื่องจนเกิดเรื่องราวใหญ่โต ถ้าเกิดคนบ้านฮั่วมาเอาเรื่อง บุตรสาวของนางจะต้องชื่อเสียงเสียหายจนไม่มีบุรุษใดอยากแต่งนางเข้าบ้าน

        ………

        ห้องพักภายในภัตตาคารฟู่หยวน เฉินซินตักอาหารบำรุงสุขภาพเข้าปากครั้งแรก ดวงตาก็พร่างพราวราวกับมีดวงดาราเปล่งประกายอยู่ในนั้น ทิ้งช้อนในมือแล้วยกถ้วยที่มีของเหลวนุ่มคอซดจนหมด

        “ท่านพี่ฮั่วนำสิ่งใดมาให้ข้าบำรุงสุขภาพกัน”

        ความอร่อยของมันยังคงติดอยู่ปลายลิ้น “นุ่มลื่นคอจริงเชียว ข้านึกว่าของบำรุงร่างกายจะมีแต่รสชาติไม่ได้เรื่องเสียอีก ตักมันมาให้ข้าอีก”

        บ่าวรับใช้ข้างกายเฉินซินกลืนน้ำลายลงคอ ตักยาบำรุงที่คนบ้านฮั่วส่งมาให้ใส่ถ้วย แล้วยื่นให้ผู้เป็นนาย

        เฉินซินกำลังยกถ้วยจ่อเข้าที่ริมฝีปาก ต้องสะดุ้งกับเสียงร้องตะโกน

        “นายน้อยแย่แล้ว!”

        “น่ารำคาญชะมัด! มีผู้ใดตายกัน” ยกซดรังนกสีเหลืองทองที่อยู่ในถ้วยจนหมด แล้วกระแทกถ้วยลงบนโต๊ะ

        ฉือจี้คือคนที่เฉินซินให้ดูแลร้านขายข้าว ไฉนถึงได้มาร้องโวยวายอยู่ที่นี่ หรือว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับร้านขายข้าว

        “นายน้อยขอรับ มีข่าวรายงานว่าทางใต้ฝนตกหนักติดต่อกันเกือบสองอาทิตย์ ส่งผลให้แม่น้ำเอ่อล้นเข้าท่วมไร่นาของชาวบ้าน ผลผลิตเสียหายจนไม่สามารถเก็บเกี่ยวได้”

        “น้ำท่วมทางใต้หรือ นี่มันเป็นผลดีกับเราน่ะสิ จะแย่ได้อย่างไร”

        เฉินซินเผยรอยยิ้มกว้าง ในโกดังสี่สิบกว่าห้องเต็มไปด้วยข้าวที่ตนกว้านซื้อมาในราคาถูกกว่าปกติ เพราะร้านอื่นๆ ต้องการระบายข้าวเก่าออก เพื่อต้อนรับผลผลิตใหม่ที่กำลังเก็บเกี่ยว

        “พี่ชายฮั่วยอดเยี่ยมยิ่งนัก”

        “ที่แย่เพราะตอนนี้มีคนมากว้านซื้อข้าว เพื่อนำลงไปขายทางใต้ คนพวกนั้นกดดันให้ร้านข้าวทุกร้านขายข้าวให้พวกเขาจนหมดขอรับ ร้านของพวกเราก็ถูกกดดันเช่นเดียวกัน”

        “คนจากที่ใดมากว้านซื้อข้าว เหตุใดถึงได้โอหังปานนี้” เฉินซินตบโต๊ะ

        “ส่งคนไปตามหาพี่ชายฮั่วแล้วบอกเรื่องนี้ ที่เหลือตามข้าไปร้านขายข้าว”

        เฉินซินเดินยิ้มร่าไปยังร้านขายข้าว ตอนแรกที่ศิษย์พี่สั่งให้ตนกว้านซื้อข้าวเก่า เขาเกิดความกังวลอยู่บ้างเพราะต้องเสียเงินไปจำนวนมาก เงินที่นำมาเปิดร้านขายข้าวเป็นเงินที่แอบหยิบยืมมาจากรายได้ของภัตตาคารฟู่หยวนสาขาจางหลินในช่วงที่ผ่านมา

        สูตรอาหารของหลานสาวสร้างผลกำไรให้กับภัตตาคารฟู่หยวนสาขาจางหลินจนเขาเองยังตกใจ สมแล้วที่เมืองแห่งนี้เป็นเมืองท่าที่คนต่างถิ่นเดินทางมาเยือนอยู่ทุกวัน

        ในเมื่อทางใต้น้ำท่วมอย่างฉับพลันจนผลผลิตเสียหาย ข้าวเก่าที่เขากว้านซื้อมาคือภูเขาทองคำที่กองอยู่ในโกดัง ร้านขายข้าวเจ้าอื่นคงร่ำไห้กับโอกาสทองที่พวกเขาไม่สามารถตักตวงผลประโยชน์ได้มาก

        เสียงโต้เถียงกันอยู่บริเวณหน้าร้านขายข้าวเปิดใหม่เพียงแค่เดือนกว่าๆ เรียกความสนใจจากราษฎรที่ผ่านไปผ่านมา พวกเขาได้ยินว่าทางใต้ฝนตกหนักติดต่อกันจนน้ำเอ่อล้นเข้าท่วมที่นา ส่งผลให้ผลผลิตเกิดความเสียหายอย่างหนัก จึงมีพ่อค้ารีบกว้านซื้อข้าวเพื่อนำไปขายทางใต้

        “ข้าต้องการซื้อข้าว เหตุใดพวกเจ้าถึงไม่ยอมขาย คิดใช้โอกาสนี้โก่งราคาสินะ ราษฎรทางใต้เดือดร้อน แต่พวกเจ้ากลับเห็นเพียงประโยชน์ส่วนตน” บุรุษรูปร่างสูงใหญ่ตะโกนอยู่หน้าร้าน ไม่ยอมให้คนงานของร้านขายข้าวว่านเหลี่ยงปิดประตู

        “พวกเจ้าไปซื้อร้านอื่นเถิด วันนี้ร้านปิด” คนงานของร้านขายข้าวว่านเหลี่ยงพยายามป้องกันไม่ให้คนด้านนอกเข้ามาภายในร้าน

        “ปิดไม่ได้ พวกข้าต้องการซื้อข้าวจากร้านของพวกเจ้า”

        คนที่ยืนอยู่หน้าร้านยังคงไม่ยอมแพ้ ในอำเภอจางหลินและอำเภอใกล้เคียงต่างขายข้าวให้กับร้านว่านเหลี่ยง และข้าวทางตอนเหนือถูกผู้ใดไม่ทราบกว้านซื้อไปจนเกือบหมด

        ปีนี้ผลผลิตทางใต้ถูกน้ำท่วม ภาคอื่นๆ ประสบภัยแล้ง ผลผลิตที่เก็บเกี่ยวได้คงน้อยนิด พวกตนได้รับคำสั่งให้รีบหาซื้อข้าวเพื่อกักตุนเอาไว้ ก่อนที่ราคาจะพุ่งพรวดไปมากกว่านี้

        ความพยายามหลายวันที่ผ่านมาช่างสูญเปล่า เพราะพวกตนสามารถหาซื้อข้าวได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

        “ร้านว่านเหลี่ยงเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนจนไร้คุณธรรม ตอนนี้ราษฎรทางใต้กำลังเดือดร้อนหนัก แต่พวกเขากลับใช้โอกาสนี้โก่งราคาข้าวขึ้นสูง ข้าจะไปฟ้องร้องทางการ”

        บุรุษกลุ่มใหญ่ยังคงไม่ยอมแพ้ วันนี้พวกเขาต้องซื้อข้าวจากร้านว่านเหลี่ยงให้ได้