ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        ชายหนุ่มเดินเข้าใกล้ฮวาเหยียนพลางเอ่ยถามเสียงดัง

        ฮวาเหยียนลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้านนางลืมเสียสนิทว่าอีกฝ่ายยังอยู่ในจวนตระกูลมู่

        ยามนี้จิตใจของนางขุ่นมัวเป็นอย่างยิ่งกำลังคิดเรื่องข้อตกลงของตี้หลิงหาน เจียงจื่อเฮ่าก็โผล่เข้ามาพอดี

        ช่างน่ารำคาญเสียจริงหากไม่ใช่เพราะเขา นางจะตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้หรือ?

        “ทำไมหรือเจ้าจะตามไปสู้ด้วยหรืออย่างไร?”

        ฮวาเหยียนเอ่ยอย่างเย็นชาเพียงเปิดปากก็เป็นคำพูดไม่น่าฟัง และคำพูดนั้นก็กระตุ้นเจียงจื่อเฮ่าจนทำให้เขาหงุดหงิดเพลิงโทสะลุกท่วมศีรษะทันที

        “หากขาของข้ามิได้หักเพราะเจ้าข้าย่อมต้องติดตามท่านพ่อไปยังชายแดนแน่ เจ้าคิดว่าข้าใช้เวลาหลายปีในค่ายทหารอย่างเสียเปล่าหรือ?”

        เจียงจื่อเฮ่ากล่าว

        ตอนยังเด็กเขาเคยป่วยหนักจนเกือบตายภายหลังจึงโดนบิดาโยนเข้าค่ายทหารเพื่อฝึกซ้อม ทว่าสุดท้ายยังไม่ทันได้ย่างกรายเข้าสนามรบสักแห่งก็ต้องกลับเมืองหลวงเสียแล้วชายแดนเกิดสงครามหรือ? ช่างเหมาะเจาะจะเป็นช่วงเวลาที่ความสามารถของเขาได้เปล่งประกายทว่าเขากลับทำพลาด ขาหักเสียได้!

        เจียงจื่อเฮ่าโกรธจัดทันทีที่ได้ยินข่าวก็วิ่งมาเอะอะโวยวายใส่ฮวาเหยียนทันที

        เขาค้นพบแล้วว่ามู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่ผู้นี้เป็นศัตรูตัวฉกาจของเขาดาวหายนะ! แค่เกี่ยวข้องกับนาง เขาก็รู้สึกได้ว่าจะต้องโชคร้ายเป็นแน่

        แม้เขาอยากรีบไปชายแดนตอนนี้ก็คงสายไปเสียแล้ว!ขาหักจนเป็นเช่นนี้ จะไปที่ใดก็ไปมิได้

        “เจ้าน่ะหรือ?ก็แค่ไก่อ่อนคนหนึ่ง ปรารถนาจะเข้าสู่สนามรบหรือ? เฮอะ...”

        ฮวาเหยียนกำลังโกรธเพราะข้อตกลงระหว่างนางกับตี้หลิงหานเจียงจื่อเฮ่าที่เป็นผู้ร้ายตัวจริงยังกล้าโอ้อวดกำลังของตนต่อหน้านางในเวลานี้นี่มิใช่การหาเรื่องให้โดนด่าหรือ?

        บรรยากาศรอบตัวนางพลันเย็นชาโดยไม่ลังเล

        ไก่อ่อน?

        เจียงจื่อเฮ่าเกือบบันดาลโทสะทันทีที่ได้ยินสองคำนี้!

        ไก่อ่อนที่ว่าหมายถึงเขาหรือ?

        อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นคุณชายสูงศักดิ์ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมีภูมิหลังครอบครัวไม่ธรรมดา รูปโฉมหล่อเหลางดงาม ไม่รู้ว่ามีสตรีกี่มากน้อยพร้อมทอดสะพานให้เขาชายหนุ่มรู้สึกภูมิใจในตนเองเสมอมา ทว่าเหตุใดในสายตาของมู่อันเหยียน เขาจึงกลายเป็นไก่อ่อนไปได้เล่า?

        เจียงจื่อเฮ่ารู้สึกว่าเกียรติของตนถูกสบประมาทศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ถูกท้าทาย!

        สิ่งนี้ทำให้เขาโกรธจนใบหน้าแดงก่ำชายหนุ่มชี้นิ้วไปทางฮวาเหยียน มือของเขาสั่นเทาเพราะโทสะ

        “มู่อันเหยียนเจ้าด่าข้าหรือ?”

        ดวงตาของเจียงจื่อเฮ่าเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ

        “เจ้ามิได้มาที่นี่เพื่อให้ข้าด่าหรอกหรือ?”

        ฮวาเหยียนเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างเฉยชาพลางเอ่ยปาก

        นางนั่งอยู่ที่นี่ดีๆด้วยอารมณ์ขุ่นมัว เขาก็จงใจบุกมาหานางเพื่อยั่วโทสะ ดังนั้นการที่เขาโดนด่าก็มิใช่เป็นเพราะทำตนเองหรอกหรือ?

        “ดีนัก มู่อันเหยียนเจ้าช่างกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว! ด่าว่าข้าเป็นไก่อ่อนหรือ? เหอๆ เกรงว่าอีกไม่นานเจ้าก็ต้องกลายเป็นหญิงรับใช้ในจวนไท่จื่อแล้วเจ้าคอยดูเถิด ถึงเวลานั้นไม่ว่าอย่างไร ข้าจะสั่งให้เจ้าเอาน้ำมาล้างเท้าข้าให้จงได้!”

        เจียงจื่อเฮ่าส่งเสียงขู่ราวกับเขาได้นึกภาพฉากนั้นเรียบร้อยแล้ว บนใบหน้าจึงมิอาจซ่อนความภาคภูมิใจเอาไว้ได้

        คำพูดนี้นับเป็นการแหย่รังแตนอย่างแท้จริงกาใดน้ำไม่เดือดหยิบกานั้น นางกำลังโมโหเรื่องนี้อยู่พอดีเจียงจื่อเฮ่ากล้าดีอย่างไรถึงพูดมันขึ้นมา? ความโกรธของฮวาเหยียนพุ่งตรงออกมาจากกลางอกนางสาวเท้าก้าวไปทางเจียงจื่อเฮ่าทันที

        “เจ้าเจ้าจะทำอันใด?”

        เจียงจื่อเฮ่าเห็นว่าจู่ๆนางก็ลุกขึ้นและเดินมาทางเขา ชายหนุ่มพลันเปล่งเสียงถามโดยไม่รู้ตัว

        เขาจ้องไปที่ฮวาเหยียนรู้สึกเพียงว่าความงดงามของนางเปล่งประกายเป็นอย่างยิ่ง ทำให้เขามิกล้าสบตานางโดยตรงนางทั้งสดใสและงดงาม ยามดวงตาของนางกลอกกลิ้งไปมา กลับเปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์สุดพรรณนาทำให้คนขาดสติจนติดบ่วงของนาง

        อีกแล้ว เอาอีกแล้ว...

        เจียงจื่อเฮ่าสะบัดหัวและกัดลิ้นตนเองดวงตาเบิกเขม็งจ้องไปที่ฮวาเหยียน ก่อนเอ่ยว่า “มู่อันเหยียนข้าจะบอกเอาไว้ เจ้าอย่าพยายามใช้ความงามของเจ้ามาทำให้ข้าหลงใหล!เจ้าต้องการให้ข้าหลงเสน่ห์เพื่อให้ข้าไปอ้อนวอนองค์รัชทายาทแทนเจ้า ข้าจะบอกเอาไว้ว่าไม่มีทาง...”

        เจียงจื่อเฮ่าตะโกนโวยวาย

        ฮวาเหยียนถูกเขาทำให้หัวเราะจนโง่งมแล้ว

        “ดี ดีนัก...”

        รอยยิ้มบนใบหน้าของฮวาเหยียนพลันสว่างไสวขึ้นทว่าหากมองอย่างละเอียดจะพบว่าภายในดวงตาของนางปรากฏแววเย็นชากว่าเดิม

        ได้ยินเพียงเสียงของนางที่กล่าวว่าดีนักสองคำติดกันในที่สุดนางก็อดทนต่อไปมิได้ ขาของนางพลันเตะเข้าที่หน้าอกของเจียงจื่อเฮ่าอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าฟาดเสียงโครมดังสนั่น ชายหนุ่มถูกเตะจนปลิวออกไปนอกศาลา

        ไม่ว่าอย่างไรเจียงจื่อเฮ่าก็มินึกว่าฮวาเหยียนจะลงมือกับเขาโดยตรง!เขาถูกเตะจนล้มลงกับพื้นโดยไม่ได้ป้องกันตัวแม้แต่นิด ชายหนุ่มตกตะลึง ไม่รู้สึกตัวอยู่เป็นนาน

        รอจนกระทั่งเขาได้สติกลับคืนมาทั้งร่างก็นอนอยู่บนพื้นนอกศาลาแล้ว

        เจียงจื่อเฮ่ามีเหงื่อเย็นผุดซึมเพราะความเจ็บปวดเขาโมโหจนแทบหายใจไม่ออก สตรีผู้นี้! มู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลงมือกับเขา!เหตุใดต้องเกิดเรื่องเช่นนี้ทุกครั้ง เพราะเหตุใด! คราก่อนตอนอยู่ที่จวนไท่จื่อเขาเองก็ถูกเตะจนปลิว...

        อย่างน้อยพลังยุทธ์ของเขาก็อยู่ในระดับผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเก้าอย่างดีเขาก็ยังเป็นบุตรชายของท่านแม่ทัพ เหตุใดเมื่ออยู่ต่อหน้ามู่อันเหยียนจึงกลายเป็นลูกหนังที่ถูกเตะปลิวอย่างง่ายดายเช่นนี้เล่า?

        โกรธ!

        โมโห!

        อ๊าก—

        ท้ายที่สุดเจียงจื่อเฮ่าก็สรุปได้ว่ามู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่ผู้นี้น่ารังเกียจและไร้ยางอาย!ร้ายกาจและเจ้าเล่ห์! ทำเป็นแค่ลอบโจมตีเท่านั้น!

        หลังฮวาเหยียนเตะลูกหนังนี้ออกไปหัวใจของนางก็รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อยที่แท้แล้วนางก็ยังคงเหมาะกับการใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหาอยู่ดี

        “คุณชายเจียงเกิดอันใดขึ้นกับท่าน? เหตุใดจึงนอนอยู่บนพื้นเล่าเจ้าคะ?”

        ทันใดนั้นเสียงอ่อนหวานและเป็นกังวลของมู่ชิงอวิ้นพลันดังขึ้นนางเดินมาจากที่ไกลๆ ทันทีที่เห็นฉากนี้ก็รีบสาวเท้าเข้ามาทันที

        “ขะข้าไม่เป็นอันใด...”

        เมื่อเห็นมู่ชิงอวิ้นใบหน้าของเจียงจื่อเฮ่าก็พลันแดงก่ำ เขาไม่ต้องการแสดงสภาพอันน่าอับอายของตนต่อหน้าสตรีผู้นี้และมิอาจกล่าวได้ว่าเป็นพี่หญิงของนางที่เตะเขาจนปลิว

        “เพียงยืนไม่มั่นคงจึงล้มลงเท่านั้น”

        เจียงจื่อเฮ่าทนความเจ็บปวดที่หน้าอกและข้อเท้าก่อนเอ่ยออกมา

        “คุณชายเจียงเหตุใดไม่ระวังสักหน่อยเล่าเจ้าคะ? เดิมทีขาของท่านก็บาดเจ็บอยู่แล้วสารทฤดูเช่นนี้อาการบาดเจ็บจะไม่ยิ่งรุนแรงขึ้นหรือ? มาเถิด อวิ้นเอ๋อร์จะช่วยพยุงท่านลุกขึ้นเจ้าค่ะ...”

        มู่ชิงอวิ้นเอ่ยเสียงเบาคิ้วของนางแฝงความกังวล มือน้อยยื่นออกไปเพื่อช่วยพยุงเจียงจื่อเฮ่า

        “ขอบคุณแม่นางชิงอวิ้น...”

        ที่สุดเจียงจื่อเฮ่าก็ยืนขึ้นได้ด้วยความช่วยเหลือของมู่ชิงอวิ้นในใจเขาลอบถอนหายใจนับครั้งไม่ถ้วน พวกนางทั้งสองล้วนเป็นแม่นางตระกูลมู่ทว่าเหตุใดคุณหนูรองจึงอ่อนโยนถึงเพียงนี้เล่า?

        “มิต้องเกรงใจข้าได้ยินมาจากสาวใช้ว่าคุณชายเจียงยังไม่ได้ทานมื้อกลางวัน ดังนั้นข้าจึงมาหาท่านเจ้าค่ะแต่นึกไม่ถึงว่าท่านจะมาพบพี่หญิงของข้า”

        มู่ชิงอวิ้นแย้มยิ้มมีเสน่ห์

        น้ำเสียงของนางทั้งแผ่วเบาและอ่อนหวานจนหูของเจียงจื่อเฮ่าชาไปชั่วขณะ แม้แต่หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้น พร้อมกันนั้นในใจของเขาก็ลอบพ่นคำด่าบุตรีที่ดีควรเป็นเหมือนคุณหนูรองตระกูลมู่ ทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวลทว่ามู่อันเหยียนแห่งตระกูลมู่กลับหยาบคายยิ่ง เฮอะ!

        “แม่นางชิงอวิ้นห่วงใยข้าเช่นนี้ทำให้ข้าที่ถูกเป็นห่วงรู้สึกซาบซึ้งใจนัก”

        แสงในดวงตาของเจียงจื่อเฮ่าสว่างขึ้นเล็กน้อยเขากำหมัดคารวะให้มู่ชิงอวิ้น

        ฮวาเหยียนหรี่ตามองเวลาเพียงไม่นานทั้งสองคนก็คุ้นเคยกันถึงขั้นนี้เชียวหรือ? จนถามไถ่นามซึ่งกันและกันแล้ว?

        หลังจากดูการกระทำของคนทั้งสองฮวาเหยียนพลันรู้สึกเหมือนตนกำลังดูละครฉากหนึ่ง

        ปลายหูของเจียงจื่อเฮ่าเปลี่ยนเป็นสีแดงแววตาเปล่งประกายยิ่ง เป็นเพราะเขาพึงใจมู่ชิงอวิ้นใช่หรือไม่?

        เหอๆๆ...

        นางก็บอกแล้วว่าเจียงจื่อเฮ่าคือของมือสอง [1] เป็นไก่อ่อน ทว่าตัวเขาเองกลับไม่ยอมรับ

        น้องสาวคนรองของนางเพิ่งกล่าวกับนางเมื่อวานว่าปรารถนาจะแต่งเป็นชายารองแห่งจวนไท่จื่อทว่าตอนนี้กลับแสดงความห่วงใยต่อเขา เช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?

        “เจียงจื่อเฮ่าเจ้ามีใจให้น้องสาวของข้าหรือ?”

        เจียงจื่อเฮ่ากำลังมองไปทางมู่ชิงอวิ้นหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีกวางวิ่งวนอยู่โดยรอบ [2] แม่นางที่อยู่ตรงหน้าเขาก็หลุบตาลงต่ำพลางอมยิ้ม ช่างสบายตาเหลือเกินบรรยากาศพลันอบอุ่นยิ่ง

        ทันใดนั้นจู่ๆเจียงจื่อเฮ่าก็ได้ยินเสียงของมู่อันเหยียนดังขึ้นมา

        น้ำเสียงแจ่มชัดแฝงด้วยความเสียดสีเย็นชา

        ฟองอากาศสีชมพูในใจของเจียงจื่อเฮ่าแตกสลายทันทีใบหน้าของเขาแดงก่ำราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง “มู่อันเหยียน พูดเรื่องอันใดของเจ้า? คิดจะทำลายชื่อเสียงของแม่นางชิงอวิ้นหรือ...”

        เชิงอรรถ

        [1] ของมือสอง二货 (èr huò) เป็นคำสแลง หมายถึง ไอ้โง่ คนติ๊งต๊อง

        [2] กวางวิ่งวนอยู่โดยรอบ小鹿乱撞 (xiǎo lù luàn zhuàng) หมายถึง กระสับกระส่ายกระวนกระวาย