ไปต่างโลกก็ต้องไปกับสมาร์ทโฟนสิ (Isekai wa Smartphone to Tomoni)

        สวัสดีครับ ฟุยุฮาระ พาโทระ ครับ

        สามเดือนผ่านไปนับจากที่เล่มแรกวางแผงเผลอแปปเดียวก็เล่มสองแล้วครับ ขอบคุณมากเลย

        อืมมม ผมมีปัญหาอยู่ว่านึกไม่ออกว่าจะเขียนจากใจนักเขียนสำหรับเล่มสองนี้ยังไงดี เอ่อ จะคุยอะไรดีล่ะ

        ผลงานนี้ในใจของผมนั้นผมคิดขึ้นมาให้เป็นผลงานแนวคอมเมดี้อ่านเพลิน ก็เลยมีการสอดแทรกฉากตลก ๆเข้าไปเป็นระยะ อย่างที่ใช้【สลิป】บ่อยๆ ในผลงานนี้ก็เพราะเหตุนั้นแหละครับ คงจะนึกออกขึ้นมานิดหน่อยแล้วสินะครับ

        นี่คือเรื่องตอนที่ผมไปตลาดยามางาตะของจังหวัดยามางาตะเป็นครั้งแรกตอนนั้นเป็นกลางฤดูหนาวครับ แต่ผมก็เดินลงบันไดของสถานีไปพลางคิดว่า “ที่นี่น่ะเหรอยามางาตะ” เมื่อก้าวออกไปเพียงก้าวแรกบนพื้นดินของยามางาตะผมก็ดันล้มกลิ้งอย่างแรงเหมือนรายการตลกเลยครับ

        ผมลื่นพื้นที่กลายป็นน้ำแข็งเพราะหิมะน่ะครับตรงหน้าของผมซึ่งกำลังตกใจว่า “อะไรกันเนี่ย!?” มีภาพผู้คนของยามางาตะที่เดินอย่างคล่องแคล่วบนน้ำแข็งได้อย่างสบาย ๆมันทำให้ผมคิดขึ้นมาว่า “ชาวยามางาตะสุดยอด!” หากมานึกดูตอนนี้แล้ว ประสบการณ์นั้นมันเป็นต้นกำเนิดของ【สลิป】ไม่ใช่เรอะ......

        เสร็จกัน วันวางแผงเป็นฤดูร้อนแท้ ๆแต่เรื่องที่คุยยังเป็นฤดูหนาวอยู่เลย

        สำหรับการขอบคุณในครั้งนี้ ท่านอุซาสึคะ เอจิ ขอบคุณมากสำหรับฉากเปลี่ยนเสื้อผ้าอันแสนวิเศษนะครับตอนที่ได้เห็นภาพร่าง ผมนี่ถึงกับโพสต์ท่าชูกำปั้นกับตัวเองเลยครับ

        ท่าน K ผู้ดูแล ครั้งนี้ก็ช่วยเอาใจใส่หลาย ๆ อย่างขอขอบคุณมากเลยครับ

        ทุกท่านในกองบรรณาธิการฮอบบี้เจแปนและผู้ที่เกี่ยวข้องกับการตีพิมพ์หนังสือมาตั้งแต่เล่มหนึ่งทุกท่านขอบคุณที่ช่วยเหลือผมเสมอมาครับ

        ผู้อ่านทุกท่านจากทั่วทุกแห่งหนที่กรุณาหยิบหนังสือเล่มนี้มาอ่านหรืออ่านจากเว็บ“Shousetsuka ni Narou”ผมขอขอบคุณอย่างสุดซึ้งครับ

        ฟุยุฮาระ พาโทระ