จันทรานิรันดร์ ฮูหยินสองภพ

หลายวันที่ผ่านมาโหลวอี้หยางอยู่ในเรือนแห่งนี้ด้วยความสงบสุขยิ่งเรื่องที่นางสั่งโบยบ่าวของไป๋ซู่เซียงยิ่งทำให้บ่าวในจวนเกรงอกเกรงใจนางมากยิ่งขึ้นกว่าแต่ก่อนถึงบ่าวทุกคนจะรู้ว่าฮูหยินน้อยผู้นี้จะไม่เป็นที่โปรดปรานของนายน้อยฉี แต่ฮูหยินน้อยผู้นี้ก็ร้ายกาจจนผู้คนในเรือนกล่าวขวัญกันปากต่อปากถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ฮูหยินน้อยท่านนี้ลงมือ เล่าย้อนกลับไปก็ทำให้บ่าวในเรือนไม่มีใครกล้ามาแสดงอำนาจกลั่นแกล้งฮูหยินน้อยท่านนี้อีกยกเว้นก็แต่สาวใช้ใกล้ตัวของฮูหยินใหญ่ที่เมื่อได้รู้ข่าวเรื่องนี้ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เพราะนางรู้สึกว่าฮูหยินน้อยนางนี้ช่างไม่ไว้หน้าผู้ใดเลยถ้าเกิดมีเรื่องกับนางเล่าคงจะไม่สนใจด้วยกระมังทั้งยังได้แรงยุจากสาวใช้ของไป๋ซู่เซียงอีกด้วย นางเอาเรื่องนี้ไปบอกเล่าแก่เจ้านายของตนและใส่สีตีไข่ จนฮูหยินใหญ่ต้องเรียกตัวโหลวอี้หยางมาอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในใจของฮูหยินใหญ่ยามนี้ก็เชื่อคำบอกเล่าของสาวใช้คนสนิทของตนไปหมดใจแล้วที่เรียกตัวโหลวอี้หยางมานั้นนางก็ไม่ได้อยากฟังคำอธิบาย นางแค่ต้องการแสดงอำนาจให้สะใภ้ผู้นี้รู้เสียบ้างว่าตนนั้นควรสำรวมกิริยาให้มากกว่านี้ มิใช่เอะอะใช้เพียงกำลังเท่านั้น ช่างคล้ายหญิงในตลาดยิ่ง

สายตาของฮูหยินใหญ่มองไปที่โหลวอี้หยางนิ่งงัน ยิ่งมองหน้าสะใภ้นางนี้ก็รู้สึกว่าชักจะไม่ชอบขึ้นมาเสียจริงๆ แล้วคราแรกก็พยายามจะแต่งเข้าจวนฉีให้ได้ พอต่อมาก็จะถอนหมั้น สุดท้ายก็แต่งเข้ามาอยู่ดี สะใภ้ผู้นี้มีแต่แผนการในหัวกระมัง เฮอะ

"คารวะฮูหยินใหญ่"

"แต่งเข้ามายังจะเรียกข้าว่าฮูหยินใหญ่ ดีเสียจริงคำว่ามารดา เจ้าไม่คิดจะเรียกก็ไม่ต้องเรียกอีก"

"เจ้าค่ะ ข้าจะทำตามคำสั่งของท่าน"

ฮูหยินใหญ่มองหน้าสะใภ้คนนี้ชัดๆ อีกครั้ง ช่างไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เสียจริงแล้ว ได้ อยากเรียกเช่นไรก็แล้วแต่นางเถอะ ดีแล้วที่ลูกชายไม่โปรดปรานนางแค่นี้ก็จองหองยิ่งแล้ว ฮูหยินใหญ่รู้สึกว่าตนเองควรจะระงับอารมณ์ตนเองเสียทีจึงกระแอ่มเล็กน้อยแล้วกลับมาวางท่าทีสุขุมอีกครั้ง

"ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ เจ้ารู้หรือไม่เพราะเรื่องอะไร"

"ท่านกล่าวมาเถอะ ข้าไม่อยากเดา"

"เรื่องการลงโทษสาวใช้ของไป๋ซู่เซียงอย่างไรเล่า"

"เรื่องนั้นหรือเจ้าคะ ข้าลงโทษตามกฎบ้านทุกประการเจ้าค่ะ ไม่มีที่ใดเกินกว่าเหตุ "

"เจ้าสั่งให้คนโบยนางทั้งหลายสิบไม้เพียงเพราะส่งเสียงดังเรียก ลูกชายข้าเช่นนั้นหรือ"

"ท่านกล่าวเช่นนี้คงไม่ได้ บ่าวที่เอะอะโวยวายต้องได้รับโทษโบยสิบไม้เจ้าค่ะ "

"แต่เจ้าสั่งโบยสาวใช้ผู้นั้นไปถึงสามสิบไม้ เจ้าทำเกินกว่าเหตุไปหรือไม่"

"ข้าทำตามกฎบ้าน เตือนครั้งแรกคือสิบไม้ เตือนครั้งต่อไปเพิ่มครั้งละสิบ เตือนสามครั้งก็คือสามสิบ ถูกต้องหรือไม่เจ้าคะ ฮูหยินใหญ่"

โหลวอี้หยางอธิบายกฎบ้านด้วยความคล่องแคล่วยิ่ง ภพที่แล้วเพื่อเป็นสะใภ้และฮูหยินที่ดี นางพยายามเรียนรู้เรื่องราวทุกอย่างในจวน จดจำกฎบ้านได้แม่นยำทุกข้อ และสังเกตนิสัยใจคอของคนในจวนเช่นฮูหยินใหญ่ผู้นี้ด้วย นางรู้ดีว่าฮูหยินใหญ่ผู้นี้มีเพียงแต่สั่งใช้อำนาจกับบ่าวเช่นฮูหยินจวนอื่นทั่วไปมิได้รู้กฎบ้านอย่างแท้จริงหรอก โหลวอี้หยางแสดงตัวอย่างของผู้ครองเรือนและผู้คุมกฎที่ดีออกมาเช่นนี้ บ่าวไพร่ในเรือนฮูหยินใหญ่ต่างรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันที มีเจ้านายรู้จักใช้กฎบ้านมาครองจวนเช่นนี้ พวกเขาจะทำอะไรก็ต้องดูสีหน้าของฮูหยินน้อยแล้วเป็นแน่

"จูซิ่งกฎบ้านนั้นมีอยู่จริงหรือไม่ ไปเปิดกฎบ้านดูเดี๋ยวนี้"

ฮูหยินใหญ่นางไม่อยากให้สะใภ้ใหม่คนนี้มาข่มบารมีของตน ทั้งนางยังไม่เชื่อว่าสะใภ้นางนี้จะรู้กฎบ้านฉีได้อย่างรวดเร็วเพียงนั้น อยากพูดออกมามั่วๆ นางก็จะใช้วิธีเช่นคนมีปัญญามาแสดงให้สะใภ้และบ่าวไพร่ได้เห็น

จูซิ่งสาวใช้คนสนิทมองหน้าโหลวอี้หยางด้วยสีน่าสมเพชยิ่ง นางก็คิดเช่นเดียวกับฮูหยินใหญ่ สะใภ้ผู้นี้วันๆ ไม่ได้สนใจเรื่องในจวนจะถึงกับรู้กฎบ้านฉีได้อย่างไร นางรีบไปเอากฎบ้านมาให้ฮูหยินใหญ่อ่าน นางก็ร่วมอ่านไปด้วยโดยยืนด้านหลัง

สองนายบ่าวใช้เวลาอ่านสักครู่หน้าที่รู้สึกเหนือกว่าก็เริ่มจะกลับมาเป็นปกติและกลายเป็นหนักใจแทนทันที

"ข้อที่สิบหก ตรงกับที่ข้ากล่าวหรือไม่เจ้าคะ"

"ถือว่าเจ้าทำหน้าที่ได้ดี ต่อไปก็ครองเรือนด้วยความยุติธรรมเช่นนี้ต่อไปเสีย"

บ่าวไพร่ที่อยู่ในเรือนมองไปยังฮูหยินใหญ่เพื่อจะดูสีหน้าที่นางแสดงออกเวลากล่าวกับฮูหยินน้อย เมื่อบ่าวไพร่เห็นแล้วก็ลอบมองสบตากันคล้ายได้พบเห็นเรื่องตลกก็มิปาน เป็นถึงฮูหยินใหญ่ยังไม่รู้กฎบ้านเช่นนี้ยังให้สะใภ้ที่พึ่งแต่งเข้ามาถอนหงอกถึงเรือนตัวเอง น่าขันโดยแท้ ภายใต้ความคิดเหล่านั้นแต่สีหน้ากลับแสดงออกว่าไม่รู้ไม่เห็นเรื่องราวใดในวันนี้เลย ความเงียบเข้าปกคลุมเรือนของฮูหยินใหญ่โดยทันที

"เช่นนั้นข้าขอตัวลากลับก่อนนะเจ้าคะ"

"ไปเถอะ"

โหลวอี้หยางค้อมตัวลาแล้วหันหลังเดินจากไปด้วยท่าทีเยี่ยงนางพญาแผ่บารมีข่มรัศมีของฮูหยินใหญ่เสียมิด บ่าวไพร่ที่มองดูอดเปรียบเทียบเจ้านายทั้งสองไม่ได้จริงๆ ช่างดูแตกต่างกันเหลือแสน คนหนึ่งดูฉลาด สงบนิ่ง อีกคนดูเช่น เอ่อ คิดได้ตรงนี้ก็เลิกคิดเสีย ยังต้องอยู่รับใช้ฮูหยินใหญ่อีกนาน

โหลวอี้หยางเดินจากไปไม่รีบไม่ร้อนในใจก็พลันคิดไปว่า คิดจะเล่นงานคนเช่นนางก็ไปเกิดใหม่เสียเถอะ