ห้องทำงานชั้นบนสุดของหอคอยจอมเวทย์สำหรับจ้าวหอคอยเท่านั้น มีชายวัยกลางคนนั่งมองออกนอกหน้าต่างอย่างสิ้นหวังใบหน้าไม่มีอารมณ์อะไรทั้งนั้น ชายผู้ยิ่งใหญ่มหาจอมเวทย์ทีโอ
ทีน่าข้าเป็มหาจอมเวทย์เพื่อปกป้องเ้า ไม่มีเ้าข้าจะปกป้องอะไร ข้าควรทำอะไรไอเ้าหนุ่มนั้นมันควรค่าสำหรับการเสียสละชีวิตของพวกเ้าจริงๆงั้นหรือ ทีโอคิดพลางถอนหายใจมองออกนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย
“หัวหน้า!”1ใน3จอมเวทย์ข้างกาย ฟิเดลได้เตะประตูแล้วเอาไปเขย่าไหล่ของทีโออย่างแรงจนห้องะเืไปหมดฟีเดลผู้ที่หน้าตาเป็มิตรและอัธยาศัยดีที่สุดในกลุ่มกล้าทำอย่างนี้กับทีโอแสดงถึงอาการเหลืออดแล้วจริงๆ
“ท่านเป็อย่างนี้มา1เดือนแล้วนะ ท่านจะมาซึมเศร้าอย่างนี้ไม่ได้ท่านทีน่าเสียสละเพื่ออยากให้ท่านเป็อย่างนี้หรอ!” ฟิเดละโใส่ทีโอเสียงดังเผื่อคำพูดจะเข้าหัวหัวหน้าคนนี้บ้าง
“อืม.” ทีโอตอบแบบผ่านแล้วมองนอกหน้าต่างต่อไป
“หัวหน้าทุกคนล้วนสูญเสียคนรักกับาทั้งนั้นแต่พวกเค้ายังยืนหยัดได้แต่ท่านเป็ถึงมหาจอมเวทย์ทำไมท่านถึงได้จมปลักอย่างนี้!” ทีโอได้ยินพลางรู้สึกโกรธขึ้นมามานาทะลักออกจากร่างกายจนทำให้ทั้งหอคอยสั่นะเืฟิเดลหวาดกลัวอย่างหนักรีบไปเอาคฑาสีดำคู่กายมาใส่ไว้ในมือหัวหน้าจากนั้นแรงสั่นะเืก็หายไปแต่ฟิเดลรู้ถึงแรงสั่นะเืหายไปความโกรธก็ยังไม่ตายอยู่ดี
“มหาจอมเวทย์แล้วยังไง! เ้าก็เอาไปสิ ข้าจะเลิกเป็และจะได้มานั่งเสียใจได้!” ฟิเดลกุมขมับไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไรดีแต่จู่ๆเพื่อนซี้1ใน3จอมเวทย์อีกคนของหัวหน้า ก็ปรากฎตัวจากไหนไม่รู้ชายคนนี้ชื่อเบียทริส สวมแว่นกรอบทองทรงผมเรียบติดกับหัวท่าทางเ็าแลดูไม่น่าคบหา
“หัวหน้าครับ ท่านทีน่าสั่งเสียไว้ไม่ใช่หรอครับว่าโปรดช่วยผู้ชายคนนั้นฆ่าจอมมารน่ะครับถ้าฆ่าจอมมารได้แล้วหัวหน้าก็ไม่มีภาระอีกต่อไปแล้วล่ะครับ”เบียทริสพูดอย่างใจเย็นพลางยกกรอบแว่นขึ้น ฟิเดลทำหน้าตาแตกตื่น ต่อว่าเบียทริส
“เบียทริสเ้าทึ่ม พูดแบบนี้ได้ยังไง!” ฟิเดลรีบหันไปดูท่าทางของหัวหน้าของตัวเอง
“ใช่แล้ว!” จู่ทีโอก็เด้งตัวออกจากมากเก้าอี้ตามใดที่ข้าทำตามคำสั่งเสียของทีน่าข้าก็ไม่ต้องเป็มหาจอมเวทย์อีกต่อไปไม่มีจอมมาร จะมีข้าไปทำไม พอจอมมารตายแล้วข้าไปหาเ้า และท่านพ่อ ท่านแม่ พอทีโอคิดได้แล้วก็รีบไปหาเ้าหนุ่มที่ชื่อหลิงเทียนทันที
ในโรงฝึกซ้อมที่หอคอยจอมเวทย์
“หลิงเทียนวิชาของเ้าแปลกดีนะไม่มีกระแสพลังเวทสักแอะแต่โจมตีรุนแรงใช้ได้เลย”1ใน3จอมเวทย์ทีโอ กล่าว ก็แรงกว่าคนธรรมดาหน่อยนึงล่ะนะ
“พลังของข้าใช้พลังที่เรียกว่าลมปราณเป็ตัวขับเคลื่อนในการใช้วิชาของเซียนน่ะพี่ชายโฉดลองไหม?”หลิงเทียนพูดพลางวาดลวดลายสวยงามตระกาลตาในการต่อยและเตะหุ่นไม้ในโรงซ้อมข้างๆมีหุ่นไม้พังไปสามสิบกว่าตัวสภาพไม่มีชิ้นดี
“บรื้ออ ไม่เอาหรอกลองคิดดูสภาพอย่างข้าสู้ไปรำไปหยั่งกะแสดงอย่างนั้นศัตรูคงหัวเราะตายก่อนโดนข้าต่อยอีกอย่างข้าไม่ได้ชื่อพี่โฉดข้าชื่อเบเนอร์” เบเนอร์นึกน้อยใจถึงหน้าข้าจะโฉดสุดในหอคอยแต่ข้าคือจอมเวทย์ระยะไกลที่เยี่ยมที่สุดนะขอบอกโชคดีจริงๆที่ชุดจอมเวทย์มีฮู้ดนึกแล้วก็เอาฮู้ดมาคลุมหัวซะเลย เวลาปรกตินักเวทย์ส่วนใหญ่เอาฮู้ดคลุมหัวตลอดเวลาไม่ใช่เพราะเตรียมพร้อมตลอดหรอกที่ใส่เพราะใส่ฮู้ดแล้วมันเท่ยังไงล่ะ ถอดฮู้ดมาความลึกลับหายไปหมดยิ่งคนตลกหน้าตาไม่เข้ากับจอมเวทย์เลวร้ายเข้าไปใหญ่
“ปัง!”ประตูโรงฝึกซ้อมกระแทกเสียงดังพร้อมกับมีทีโอเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“เ้า!หลิงเทียน ข้าจะสอนเวทมนต์ให้!” ทีโอจับไหล่หลิงเทียนและเขย่าอย่างแรง
“ขอบพระคุณมากครับ!”หลิงเทียนดีใจสุดๆที่ได้รับการสั่งสอนจากตัวตนระดับแข่งแกร่งที่สุดในมวลมนุษย์
“เอาล่ะหงายมือ ยื่นแขนออกมาทำท่าเหมือนอุ้มอะไรสักอย่าง” หลิงเทียนยังไม่ทันหายดีใจจู่ๆทีโอก็สั่งให้ยื่นแขนออกมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
“ขอรับ?” หลิงเทียนยื่นแขนออกมาจากนั้นนักสือร้อยกว่าเล่มก็ปรากฎก็มากลางอากาศซ้อนกันเป็ชั้นๆจนแขนแทบหัก
“อ่านนี้ให้หมดจำได้สักครึ่งนึงค่อยมาหาข้าแล้วกัน” ทีโอพูดพลางคิดว่าให้เวลาไอหนุ่มนี้สัก3เดือนถ้าจำไม่ได้ค่อยคิดหาทางใหม่ตอนข้าจำข้าใช้เวลาแค่เดือนเดียว ไอหนุ่มนี้ออกมาจากแหวนอัญเชิญต้องมีอะไรดีบ้างแหละ
“....”จู่ๆหลิงเทียนก็จ้องอากาศเหมือนมีอะไรอยู่ ทีโอสังเกตุเห็นท่าทางแล้วมองตามไม่เห็นมีอะไรเลยหนิ?จ้องอะไรน่ะ?
“หลิงเทียน เ้าจ้องอะไรอยู่?” หลิงเทียนสะดุ้งจากนั้นก็รีบดึงสติตอบทีโออย่างรวดเร็ว
“มะ..ไม่มีอะไรขอรับ” ทีโอยักไหล่ไม่ได้ใส่ใจคิดว่าคงอึ้งจำนวนหนังสือจนหลอนล่ะมั้ง จากนั้นทีโอก็เดินกลับไปห้องทำงานของตัวเอง
171
