"ในที่สุด...ก็มาถึง" ผมพูดพร้อมกับหอบไปด้วย
ด้วยความที่ระยะทางมันไกลมาก ผมเลยต้องวิ่ง(แต่คนภายนอกมองว่ากำลังเดินท่าแปลกๆ ซะมากกว่า)แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องใช้เวลาไปกว่าสิบนาทีกว่าจะลากสังขารมาถึงหน้าอาคารได้
แต่ห้องโฮมรูมของผมมันดันอยู่ชั้นสามนี่นะสิ ผมเลยยืนพักหายใจอยู่ซักพักแล้วค่อยๆ เดินขึ้นไปจนผมมาถึงหน้าห้องจนได้
ถึงผมจะรีบมามากขนาดไหนผมก็สายไปเกือบๆสี่สิบนาทีแล้ว ถ้าเป็คาบเรียนปกติคงโดนเช็คชื่อว่าขาดเรียนไปแล้วนะเนี่ย ครูราตรีคงกำลังบ่นเื่อะไรซักอย่างอยู่แน่ๆ ผมเลยแอบๆ ชะโงกหน้าเข้าไปดู
และก็เป็อย่างที่ผมคิด ครูราตรีกำลังพูดเื่อะไรซักอย่างอยู่จริงๆ ถ้าเข้าไปตอนนี้ยังไงก็ต้องโดนบ่นแน่แต่ถ้าไม่เข้าไปตอนนี้หลังจากนี้น่าจะโดนบ่นหนักทวีคูณแน่ๆ งั้นลองเสี่ยงดูละกัน ถ้ารอดอาจจะไม่ต้องโดนบ่นก็ได้
ผมรอจังหวะที่ครูหันไปพูดกับเพื่อนร่วมห้องที่นั่งอยู่หน้าสุด แล้วผมก็ค่อยๆ ย่องเข้ามาจากทางด้านหลังห้องแล้วไปหาที่นั่งข้างๆกิต พร้อมกับภาวนาขอว่าอย่าให้ครูหันมาสนใจผมเลย พูดกับเพื่อนด้านหน้าไป รอให้ผมไปถึงที่นั่งก่อนค่อยหันมาก็ได้
แต่ภาวนาอะไรก็ไม่เคยเป็ผลเลย ครูราตรีหันมาทางผมพอดี ผมได้แต่อุทานขึ้นมาในใจว่า 'เย็นนี้ไม่น่ารอด'
“ชาติ ทำไมเธอถึงพึ่งมาเอาป่านนี้ จะหมดคาบอยู่แล้ว”ครูราตรีะโมาจากหน้าห้อง
“ขอโทษครับ” ผมพูด
“ก็เห็นว่า่นี้ไม่ได้มาโรงเรียนสาย ครูก็คิดว่าคงปรับตัวแล้ว แต่ถึงขนาดเข้าโฮมรูมสาย ไม่สิ...ต้องเรียกว่าเกือบจะโดดคาบนี้ซะด้วยซ้ำ" ครูราตรีพูดพร้อมทำหน้าเหนื่อยใจ
"ผมขอโทษจริงๆ ครับ คราวหน้าผมจะไม่สายอีกแล้วครับ" ผมพูดพร้อมยกมือไหว้เหนือหัวเพื่อขอโทษ
"สงสัยครูคงต้องอบรมเธอสักหน่อยแล้วล่ะ เย็นนี้อยู่ก่อนห้ามกลับ" ครูราตรีพูด
"ก็ได้ครับ" ผมพูดพร้อมทำหน้าจ๋อย เพื่อนทั้งห้องก็ไม่ได้นั่งเฉยๆ มีแอบหัวเราะเยาะกันด้วย
ถ้าผมไม่ไดนแกล้ง ป่านนี้ผมคงจะมาทันแล้วก็คงไม่โดนอยู่เรียกคุยแน่ๆ
“ดีมาก เธอไปหาที่นั่งได้แล้ว แล้วอย่าคิดหนีเชียว”ครูราตรีพูด
“ครับ ผมไม่หนีหรอกครับ” พอผมพูดจบ ผมก็เดินไปนั่งที่ข้างๆ กิต แล้วครูราตรีก็กลับไปพูดเื่ที่ยังพูดค้างไว้ต่อ
เย็นนี้น่าจะโดนกักตัวอยู่ยาวแน่ๆ ผมเลยหันไปมองไอกิต
"กิตเพื่อนรัก แกแกล้งฉันทำไม" ผมพูดกับมันด้วยสีหน้ายิ้มๆ แต่น้ำเสียงโกรธมาก
กิตหันมาแล้วพูดว่า "ก็เห็นแกหลับสบาย ก็เลยไม่อยากปลุก ปล่อยให้นอนยาวๆ ไปเลย"
"แกแค้นเื่ที่ชวนคุยตอนอยู่ในคาบครูกบใช่มั้ย" ผมพูด
"ป่าววววว ไม่ได้แค้นอะไรซักหน่อย" กิตพูด
ผมรู้จักกับมันมานาน ถ้ามันพูดอย่างนี้แสดงว่ามันกำลังโกหกอยู่ แปลว่ามันแค้นผมจริงๆ
"กิต ระวังตัวไว้เลย ฉันเอาคืนแกแน่" ผมพูด
"ถ้าแกทำได้ละก็นะ ฮาฮาฮา" กิตพูดแล้วก็หันหน้าไปฟังครูราตรีต่อ
ชิ ไอหมอนี่ นิสัยชอบแกล้งคนอื่นรักษายังไงก็ไม่หายจริงๆ
ผมเองก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อดี กว่าจะเข้าห้องมาก็สายจนเกือบจะหมดคาบอยู่แล้ว เลยไม่รู้ว่าครูราตรีกำลังพูดถึงเื่อะไรไว้ค่อยไปถามกิตกับเจนตอนหมดคาบแล้วกัน ยังไงก็ต้องไปทำความสะอาดห้องครูกบด้วยกันอยู่แล้ว
“นี่ชาติ” ผมได้ยินเสียงใครเรียกผมผมเลยหันหลังไปทางที่มาของเสียง ปรากฏว่าเป็เจนนั้นเอง ผมเองก็ไม่รู้ว่าเจนกลับมาั้แ่ตอนไหนแต่ที่แน่ๆ เจนนั่งอยู่ข้างหลังกิตั้แ่ก่อนที่ผมจะมาถึงสงสัยเมื่อกี้ผมจะมองหาไอกิตมากเกินไปหน่อย ผมเลยไม่ทันได้เห็นเจน แต่ยังไงเจนกลับมาก็ดีแล้วดีกว่าอยู่กับไอกิตสองคนเยอะเลย
“มีเื่อะไรเหรอ ว่าแต่แกไปห้องพยาบาลมาอาการเป็ไงมั้ง ดีขึ้นแล้วยัง” ผมถามเจนกลับ
“ก็ดีขึ้นแล้ว เราแค่ปวดท้องประจำเดือนนะ ไม่ได้ป่วยซักหน่อย" เจนพูด
"ถ้ายังงั้นดี ว่าแต่เมื่อกี้ที่เรียกมีอะไรเหรอ" ผมพูด
"เออ ใช่เกือบลืมไปเลย ชาติเย็นนี้อยู่ก่อนได้มั้ย มีเื่จะคุนด้วย" เจนพูด
“ได้ดิ แต่รอหน่อยละกัน พอดีครูราตรีแกจองตัวไว้แล้ว” ผมพูด
“ได้ งั้นเราจะรออยู่หน้าห้อง อย่าลืมนะ”เจนพูด
เจนมันต้องไปเจอเื่อะไรซักอย่างมาแน่ๆ มันถึงอยากจะมาเล่าให้ผมฟัง สงสัยคงไปได้ยินอะไรมาตอนไปห้องพยาบาลละมั้ง ผมก็แอบอยากรู้นะว่ามันไปได้ยินเื่อะไรมา ถึงได้อยากเอามาเล่าให้ผมฟัง มันต้องเป็เื่สำคัญมากแน่ๆ
ติ๊งต่อง ติ้งต่อง
ในที่สุดก็หมดคาบแล้ว ปล่อยให้นั่งนับถอยหลังในใจอยู่ตั้งนาน
“นายชาติ มานี้มา มานั่งใกล้ๆ ครูนี่”เสียงของครูราตรีดังขึ้นมาเรียกผมให้ไปนั่งใกล้กับครู ปล่อยให้เพื่อนคนอื่นในห้องค่อยๆ ทยอยเดินออกมาทีละคน ทีละคน จนเหลือแค่ผม เจนและครูราตรี
“งั้นเราไปรออยู่ข้างนอกนะ”เจนพูดก่อนที่จะตบไหล่ผม แล้วเดินออกไปรอนอกห้อง ทิ้งให้ผมอยู่กับครูราตรีแค่สองคน
“เอาล่ะชาติ งั้นเรามาเริ่มกันเลยมั้ย” ครูราตรีพูดขึ้นก่อนที่จะเริ่มการบ่นครั้งยิ่งใหญ่
ซึ่งเื่ราวหลังจากนี้ผมไม่ขอบอกนะว่าผมโดนบ่นเื่อะไรไปบ้างแต่ขอให้รู้ไว้ว่า ผมโดนบ่นไปเยอะมาก หูแทบดับ
1K
