ณ ชายป่านอกเมืองตงอ่าว ท้องฟ้าเริ่มทอสาดแสงสีส้มมีผู้คนสัญจรผ่านไปมาแถวนี้ไม่มากมายนัก ขบวนเกวียนขบวนหนึ่งค่อยๆเคลื่อนขบวนเดินมาอย่างๆช้าๆผ่านต้นไม้สูงตระหง่าจนมองไม่เห็นยอดปลายเรียงรายล้อมรอบสลับกันแนวสันเขาไกลสุดลูกหูลูกตา
ชายเสื้อสีเทาแหงนหน้ามองขึ้นฟ้าแล้วหันมาพูดกับชายชราข้างหลังเพื่อให้เขาเป็คนตัดสินใจ
"พี่เทียน นี่ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว ข้าคิดว่าพวกเราหาที่พักแรมกันแถวนี้เถอะ"
ชายชราที่ถูกเรียกผู้นี้มีนามว่า เทียนหลง ซึ่งเป็หัวหน้ากลุ่มขบวนพ่อค้ากลุ่มนี้กำลังนั่งสอนหลานชายตัวเองวัย12ปีอยู่ข้างในเกวียนเปิดผ้าม่านออกมามองภายนอกมองหันซ้ายหันขวาอยู่ครู่ก็พยักหน้าเหมือนเห็นด้วย
"อืม ที่นี้บรรยากาศร่มรื่นดี หาที่พักแถวนี้ก็แล้วกัน"
ชายเสื้อสีเทาหลังได้รับคำสั่งก็หันไปะโบอกคนอื่นให้เริ่มกันกระจายหาพื้นที่ๆจะพักแรมกันคืนนี้ทันที ขบวนกลุ่มนี้เป็กลุ่มพ่อค้ากลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งซึ่งมีสมาชิกจำนวนเพียงแค่8คน แต่ละคนเนื่องจากอยู่ด้วยกันมานานมากแล้วเพียงบอกกล่าวกันครั้งเดียวก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที
"ท่านปู่ที่นี่ที่ไหนหรอ"เด็กน้อยวัย12ปีผิวขาว หน้าตาดี มีแววตาซุกซนปนฉลาด ลุกออกมายืนข้างนอกพลางหันไปถามชายชรา
"เทียนเออร์ เ้าเห็นูเาข้างหน้านั่นไหม ถ้าพวกเราข้ามเขาลูกนี้ไปแล้วก็จะเข้าเขตตงอ่าวแล้วละ"
ชายชราตอบกลับแล้วมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูเขาเลี้ยงหลานชายคนนี้มาั้แ่อายุเพียง 6 ปี พ่อแม่ของเขาหลังจากเสียชีวิตเพราะโดนโจรบุกมาปล้นปีนั้นพร้อมคนในกลุ่มอีก10กว่าคนก็เริ่มออกเดินทางค้าขายไปหลายเขตหลายเมืองสอนความรู้ทุกสิ่งทุกอย่างทั้งวิชาฝึกปรือ การค้าขาย รวมถึงบอกให้รู้ถึงโลกอันกว้างใหญ่เพียงเพื่อหวังในภายภาคหน้าเขาจะอยู่รอดปลอดภัยในโลกอันโหดร้ายใบนี้
"พี่เทียน เทียนเออร์ กับข้าวเสร้จแล้วมากินกันเถอะ"
ชายชราหันมาพยักหน้าพร้อมทั้งเดินจูงมือหลานชายเข้าไปร่วมวงกินข้าวพร้อมกับคนอื่นๆ
รุ่งเช้าวันใหม่ ขบวนพ่อค้ากลุ่มนี้เริ่มออกเดินทางกันต่อผ่านทิวเขาต้นไม้คดเคี้ยวลัดเลาะไปตามทางหลังจากเดินทางผ่านไป2ชั่วยาม ชายชราออกมายืนนอกเกวียนหันมองดูทางนั้นทีทางนี้ทีด้วยสีหน้ากลัดกลุ้มใจอย่างบอกไม่ถูก
"ถั่วป้า เ้าว่าแถวนี้มันเงียบผิดปรกติเกินไปรึเปล่า"
"นั่นสิ ข้าว่าชักไม่ค่อยจะดีแล้วพี่เทียน"
ถั่วป้าคือชื่อของชายชุดเทาที่คอยดูแลคนในกลุ่มนี้นี่เอง
"บอกทุกคนให้เตรียมอาวุธให้พร้อม ขยับเข้ามารวมกลุ่มกันใกล้ๆ บางทีมันอาจไม่มีอะไรแต่ก็ประมาทไม่ได้"
เพียงแต่พูดไม่ทันไรก้มีชายชุดคลุมสีดำ 4 คนออกมายืนขวางหน้าขบวนไว้
"พวกเ้าเป็ใครกัน"
ถั่วป้าะโถามพร้อมกำดาบในมือแน่น
"ฮ่าๆๆ พวกเ้าไม่จำเป็ต้องรู้ ส่งของมีค่าออกมาให้หมดไม่งั้นตาย"
"มีกันแค่ 4 คนริอาจปล้นขบวนของข้ารึ รนหาที่ตาย"
ถั่วป้าพูดจบพร้อมะโออกมายืนระหว่างพวกโจรกับขบวนของเขาไว้
"ฮ่าๆๆ ใครกันแน่ที่รนหาที่ตาย พวกเราล้อมมันไว้"
ไม่นานก้มีคนทยอยลงมาจากเขาเกือบ20คนล้อมหน้าล้อมหลังขบวนจนเต็มไปหมด
"ข้าจะให้โอกาสพวกเ้าอีกครั้งส่งของออกมาให้หมดไม่งั้นตาย"
ถั่วปาที่ได้เห็นพวกโจรออกมากันมากมายขนาดนั้นชักใจไม่ดี หันหน้ากลับมามองที่เทียนหลงทันที
"เทียนเออร์ หลานนั่งอยู่ในนี้อย่าออกไปไหนนะ ปู่จะไปจัดการเ้าพวกนั้นแปปเดียวก็กลับมาแล้ว"
เทียนหลงเอามือลูบหัวหลานชายพร้อมบอกด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นแล้วหันหน้ามามองบอกกับพวกโจรด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน
"หึ โจรอย่างพวกเ้าไม่มีสัจจะอยู่แล้ว พวกเราไม่ต้องกลัวบุกฝ่าออกไปให้ได้"
หลิงเทียนะโกร้าวพร้อมฟันดานออกไปทันที
ฉั๊วะ!!!
ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาเขารู้ตัวเองดีอยู่แล้วว่าพวกโจรทั้งหลายเหล่านี้ล้วนปล้นฆ่าคนมามากมายไม่มีทางที่ได้ทรัพย์สมบัติไปแล้วจะละเว้นพวกตนแน่จึงต้องเปิดฝ่ายเริ่มต้นเปิดการ สังหารเพื่อเรียกขวัญกำลังใจฝ่ายตนก่อนเพียงตวัดดาบครั้งเดียวเทียนหลงก้ตัดหัวโจรได้ไปคนนึงแล้ว
อ้ากก!!!
"มันกล้าฆ่าคนของเรา ฆ่าพวกมันให้หมด"
ฆ่า!!!! ฆ่า!!!!
อ้ากก!! ฉั๊วะ!!!
ต่างฝ่ายต่างสู้กันอย่างสุดแรง แต่ฝ่ายที่ได้เปรียบกลับเป็พวกโจรด้วยจำนวนคนเยอะกว่ากับฝีมือไม่ห่างกันเท่าไรนักฝ่ายโจรตายไปเพียง 10 กว่าคนแต่ฝ่ายพ่อค้ากลับเหลื่อแค่ 3 คน คือ ถั่วเป้า เทียนหลงและหลานชาย
"พี่เทียนรีบพาเทียนเออร์หลบหนีไปก่อน ทางนี้ข้าจะคอยสกัดพวกมันไว้ให้"
ถั่วป้าฟันดาบไปพลางะโบอกเทียนหลงไปพลาง
"เ้าคนเดียวต้านมันไม่ไหวหรอกถั่วป้า"
"แล้วจะเอาอย่างไรดีล่ะพี่เทียน ขืนสู้กันไปแบบนี้เราหมดแรงก่อนแน่"
"เอาอย่างนี้ละกันเดี๋ยวข้าจะไปพาเทียนเออร์ไว้แล้วพวกเราจะฝ่ามันออกไปพร้อมกัน"
"ไม่ต้องพูดแล้ว!! ข้าวรยุทธสูงกว่าเ้า ข้าสามารถสกัดกั้นพวกมันได้ดีกว่า รีบไปเร็ว"
ด้วยความจนใจถั่วป้าจึงะโเข้าไปในเกวียน บอกเทียนเออร์ให้เกาะคอเขาไว้พร้อมหาผ้ามามัดกับหลังไว้อีกที พอลองขยับดูนิดหน่อยคิดว่าไม่หลุดแน่แล้วจึงพุ่งออกมายืนคู่กับเทียนหลง
"พี่เทียน ข้าพร้อมแล้ว"
เทียนหลงหันมามองแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
"ฆ่าพวกมันให้หมด" ลุย!!!
เทียนหลงพุ่งตัวออกไปหมายจะฟันดาบตัดหัวพวกโจรอีกสักคน แต่เพราะโดนล้อมอยู่ก็มีคนมาช่วยสกัดกั้นเอาไว้หลายคนเพียงครึ่งชั่วยามทั้ง 2 ก็ไม่อาจต้านทานจำนวนศัตรูทีมีเยอะกว่าได้โดนทั้งดาบทั้งหมัดลุมสังหารตายไปทันที
"ฮ่าๆๆ ดีๆ พวกเ้าทำงานกันดีมาก รีบเก็บทรัพย์สินมีค่ากลับไปหมดแล้วข้าจะตบรางวัลพวกเ้าอย่างงาม ฮ่าๆๆ"
พวกสมุนโจรทุกคนต่างหัวเราะดีใจกันเสียงดังแยกย้ายกันเก็บของมีค่ามาใส่ใว้ในเกวียนพร้อมลากกลับไปทันทีเหลือทิ้งใว้เพียงซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่เต็มไปหมด
หลังสิ้นเสียงผ่านไปไม่นาน จู่ๆก็มีศพนึงขยับไปขยับมา
ตุบ!!
ศพนั้นผลิกหงายกลับขึ้นมามีเด็กน้อยหน้าตาเปื้อนเลื้อนเต็มไปหมดค่อยๆดิ้นออกมาจากผ้าที่มัดไว้ที่หน้าอก พอหลุดออกมาได้เขาได้มองออกไปรอบๆด้วยความใ!
"ที่นี่ที่ไหนกัน นรกงั้นหรือ"
เด็กน้อยพูดไปพลางมือไม้ก็ลูบหน้าลูบแขนขาตัวเองเพื่อสำรวจทันที
"ข้าจำได้ว่าตัวเองแข่งรถอยู่กับเพื่อนๆนี่ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้"
ติ๊งง!!!
"ยินดีด้วยค่ะนายท่าน"
"หือ!! ใครกัน"
เด็กน้อยสะดุ้งใรีบหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆทันที
"ระบบกำลังปรับปรุงข้อมูลของนายท่านเพื่อให้สอดคล้องกับพื้นฐานของโลกนี้ค่ะ"
"อะไรนะ โลกนี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ แล้วเ้าคือใคร"
"ตอนนี้ระบบปรับปรุงเสร็จแล้วนายท่านโปรดรับข้อมูลด้วยค่ะ"
"ระบบอะไรแล้วเ้าคือใคร"
"ตอบรับข้อมูลด้วยค่ะ"
"เ้าคือใครแล้วให้รับข้อมูลอะไร"
"จะรับหรือไม่รับ"
"ถ้าไม่รับนายท่านก็ตายไปซะ"
"เอ่อ รับก็รับ"
ข้อมูลทั้งหลายต่างหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว เขายืนนิ่งรวบรวมข้อมูลที่พึ่งได้มาใหม่ทันที
"นี่ข้าตายไปแล้วหรือนี่"
เขาในโลกก่อนเป็ลูกเศรษฐีใช้ชีวิตเสเพลกินเที่ยวไปวันๆนัดแข่งรถเพื่อความสนุกสนานสุดท้ายด้วยความเมาเขาหลับในขับรถแหกโค้งตายคาที่
จากข้อมูลที่ได้รับมาวิญญานเขากลับมาเข้าร่างของเด็กน้อยอายุ 12 นี้ที่ตายในโลกใบนี้ซึ่งอยู่คนละโลกกับเขา
"เฮ้อ!! "
หลังได้รับรู้ข้อมูลทั้งหมดแล้ว เขาเดินไปทางศพชายชุดคลุมสีดำก้มหยิบเศษชายเสื้อผ้าที่มีสัญลักษณ์รูปแมงป่องก่อนยัดเข้าไปในอกเสื้อแล้วเดินไปคุกเข่าลงก้มกราบศพของเทียนหลง
"ข้าเทียนฉิน ขอให้คำสาบานกับท่านปู่ ถ้าข้ามีพลังมากพอข้าจะเอาเืโจรเ่าั้มาเซ่นท่านปู่และเหล่าลุงป้าน้าอาทั้งหลาย
********************************************
พอดีผมพึ่งหัดเขียนนิยายเื่นี้เื่แรกนะครับผิดพลาดอย่างไรช่วยติช่วยชมกันด้วยนะครับ
************ขอบคุณครับ************