⚔️ บทที่ 34 : คำร่ายไฟและเลือด
คราเวลสามตัวพุ่งเข้าหา ไครอสยกดาบขึ้นต้าน แคร้ง! แรงมหาศาลทำให้แขนเล็กสั่นสะท้าน เขากัดฟันตะโกน—เสียงแหบแต่เด็ดเดี่ยว
“อย่าแตะต้องหมู่บ้านนี้!”
อัครอสยกไม้เท้า ร่ายเป็นภาษามนตราโบราณ เสียงหนักแน่นจนพื้นสั่น
“Ignis Or’mal! Ardentia flammae!!”
(ไฟศักดิ์สิทธิ์ แผดเผาเงามืด!)
เปลวเพลิงสีทองพุ่งออกจากปลายไม้เท้า เผาเงาดำสองตัวจนกรีดร้องแหลม ก่อนแตกเป็นควันสีดำหายไปในอากาศ
ลิซาเอลยิงธนูติดกันสามดอก ร่ายเป็นภาษาเอลฟ์
“Se’ra ilun! Shael’taris!!”
(ศรแห่งดวงดาว ส่องแสงสังหาร!)
ลูกศรแปรเปลี่ยนเป็นแสงมรกตพุ่งเจาะทะลุอกของคราเวลอีกตัว จนมันล้มลงดิ้นกับพื้น
แต่คราเวลที่เหลือไม่หวาดกลัว มันพุ่งเข้าหาไครอสพร้อมกันสี่ตัว กรงเล็บยาวแหวกอากาศเสียงหวีดหวิว
ไครอสกรีดร้อง ก้าวถอยหลังแทบล้ม แต่ดวงตาสีเงินสว่างขึ้นอย่างรุนแรง ร่างเล็กสั่นสะท้านเหมือนบางสิ่งภายในตื่นขึ้น คำเวทแปลกประหลาดพุ่งออกจากปากโดยไม่รู้ตัว
“Eru’shan var’kai—Nethra!!”
ดาบเก่าของเขาเปล่งแสงเงินกระจายเป็นเสี้ยววินาที ก่อนกรีดผ่านกลางร่างของคราเวลหนึ่งตัว เลือดสีดำสาดเปรอะทั้งตัวเด็ก
เงียบชั่วขณะ—ไครอสยืนหอบหายใจ ดวงตาเบิกกว้าง “ข้า…ร่ายคาถาออกมาได้?”
ลิซาเอลเหลือบมามองเขา แววตาที่เคยเย็นแข็งเปลี่ยนเป็นตะลึงปนชื่นชมเล็ก ๆ “เจ้ามีไฟในตัวมากกว่าที่คิด…มนุษย์น้อย”
การต่อสู้ยังไม่จบ—เสียงคำรามของคราเวลที่เหลือสะท้อนลึกจากป่า พวกมันยังไม่หมดสิ้น แต่ในค่ำคืนนั้น…
ไครอส, ลิซาเอล, และอัครอส ได้ยืนเคียงกันเป็นครั้งแรก—ไม่ใช่เพราะเผ่าพันธุ์ แต่เพราะหัวใจที่พร้อมต่อสู้เพื่อปกป้อง