ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ในตอนนี้สงครามประสาทก็ได้เริ่มต้นขึ้นมาแล้ว สมาคมต่างก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย และมันอาจจะลามมาเป็นปัญหาภายในได้ในอนาคต สมาคมนักฆ่าเร่งขายอาวุธปืนให้กับเหล่าสมาชิกสมาคม แม้ว่าเหล่าสมาชิกผู้นั้นจะทำภารกิจผิดพลาด แต่ก็ไม่สามารถใช้อาวุธที่เรียกว่าปืนได้ เพราะมันมีระบบที่ป้องกันการยิงอย่างเชฟตี้อยู่ ซึ่งบุคคลคนภายนอกไม่สามารถใช้งานมันได้เลยหัวหน้าสมาคมนักผจญภัยเรียกร้องให้หัวหน้าสมาคมนักฆ่าคนใหม่มาพบเธออย่างโจ่งแจ้ง ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว แต่เพื่อผูกมิตรฌอนจึงส่งกราเซียไปแจ้งข่าวให้กับเธอเป็นการลับ เพื่อให้เธอออกมาพบกับเขา โดยแลกกับการที่จะยอมรับฟังข้อเสนอของเธอหนึ่งเรื่อง“ไม่คิดมาก่อนเลยว่าหัวหน้าสมาคมนักฆ่าคนใหม่จะคือท่านฌอนเจ้าของร้านเดอร์แลนดอม .. ก็สมควรแล้วที่อำนาจ และความสามารถจะเป็นที่ประจักรเพียงแค่สั่งการเพียงเท่านั้น” ไวโอเล็ตกล่าวออกมาอย่างชื่นชม ตอนนี้เธออยู่ที่ศูนย์ลับใกล้ๆกับเมืองหลวง นับว่ามันเป็นสถานที่ที่ใกล้เสืออย่างแท้จริง ตอนมาถึงแรกๆ เธอถึงกับตกใจเรื่องของสถานที่ตั้งลับของสมาคมนักฆ่าเป็นอย่างมาก และที่น่าตกใจไปมากกว่านั้น คือผู้นำสมาคมนักฆ่าคนปัจจุบันที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ“แหม่ๆ ข้าไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยว่าข้าจะมีชื่อเสียงมากมาย ขนาดคนในเมืองหลวงเช่นท่านผู้กล้าจะรู้จักข้า.. เชิญนั่งก่อนเถอะ แล้วเราค่อยสนทนากันต่อ” ฌอนกล่าวออกมาอย่างให้เกียรติกับคู่สนทนาเมื่อเธอนั่งลงตามที่ฌอนเอ่ยกล่าวแล้ว ฌอนเองก็นั่งลงเช่นกัน ทั้งสองจ้องไปยังใบหน้าของกัน และกัน ราวกับว่านี่คือสงครามแห่งความเงียบที่ใครพูดก่อนจะตกเป็นผู้ที่เสียเปรียบในการเจรจานี้ทันที และแน่นอนว่าฌอนก็ต้องชนะ เขาเรียนเรื่องของจิตวิทยามาจากโลกก่อนอยู่ไม่น้อย“ท่านนี่สมกับเป็นพ่อค้า และผู้อยู่เบื้องหลังสมาคมนักฆ่ามากเสียจริง บรรยากาศมันช่างน่าอึดอัดดีแท้” ไวโอเล็ตกล่าวออกมาก่อน เพราะว่าเธอขี้เกียจที่จะเล่นเกมแนวจิตวิทยาแล้ว มันไม่ใช่แนวที่เธอถนัดเลย เธอมักจะเก่งในเรื่องของการเจรจาต่อรองซะมากกว่า“บรรยากาศอย่างนั้นมันมีด้วยหรือยังไงกัน ข้าแค่กำลังชื่นชมในความงามของท่านผู้เป็นหัวหน้าของเหล่าสมาคมนักผจญภัยอยู่เพียงเท่านั้นเอง” จากนั้นฌอนก็ยิ้มออกมาแล้วจ้องมองเธอต่อ มันเป็นคำที่แนนซี่สอนให้กับเขา ตอนที่พึ่งเรียนรู้มาใหม่ๆ“แหม่ๆ ท่านฌอนก็.. นอกจากจะเก่งเรื่องของการเป็นผู้นำแล้วยังเก่งในเรื่องของการเอ่ยกล่าวอีก นับว่าไม่เลวจริงๆ .. เอาเถอะที่ข้าต้องการจะพบท่านนั้น ข้ามีเรื่องสำคัญอยากจะเอ่ยกล่าว” เธอกล่าวออกมาตามวัตถุประสงค์ของเธอ ที่ต้องการจะพบกับเขาต้องแต่ทีแรก และเธอยังมีความรู้สึกในจิตใจว่า เธอคงจะต่อรองอะไรด้วยยากเสียแล้วในตอนนี้ เพราะมันเหมือนกับว่าเขารู้เรื่องทุกหมดไปเสียทุกอย่าง“เรื่องอาวุธชนิดใหม่ของเราซินะ.. ก่อนอื่นเลยข้าคงต้องขอปฏิเสธในสิ่งที่เจ้ากำลังคิดอยู่” ฌอนเอ่ยกล่าวนำมาก่อน มันทำให้เธอตกใจ และทึ้งในสิ่งที่เขาพูด ‘เขารู้’ นี่คือสิ่งที่เธอกำลังคิด“ข้ารู้ว่าท่านไวโอเล็ตกำลังสงสัยว่าทำไม.. เอาเป็นว่าข้าจะเล่าให้ท่านฟังก็แล้วกัน .. จุดประสงค์ที่แท้จริงของข้า เหล่าสมาคมนักฆ่าจะต้องรับงานอย่างโจ่งแจ้งที่สุด และเหล่านักฆ่าเองก็ต้องเตรียมใจยอมรับในผลที่จะตามมาของพวกเขาเอง และแน่นอนว่าคนของใครๆก็ต้องหวงเป็นธรรมดา และข้าก็ไม่อยากให้สูญเสียบุคคลากรของข้าไป อาวุธชิ้นใหม่จึงถูกผลิตขึ้นมา... แต่..”ฌอนเว้นไว้ให้ข้อมูลที่เขาจะพูดต่อไปนี้มันกลายเป็นเรื่องที่น่าสนใจ เพื่อให้ผู้ฟังได้รับรู้ว่าเรื่องราวต่อจากนี้มันเป็นเรื่องที่ควรตั้งใจ ตามจิตวิทยา“แต่.. ถ้าอาวุธปืนที่เจ้าอาจจะได้ยินข่าวลือมาต่างๆนานานั้น มันหลุดการควบคุมออกไปในสาธารณชน เจ้าคิดว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น หากชาวบ้านที่ไม่มีพลัง เป็นแค่พ่อค้าเขียงหมู แต่สามารถใช้อาวุธนี้ในการสังหารทหารของอาณาจักรได้.. แล้วถ้าทั่วทั้งอาณาจักรมีอาวุธนี้ อาชีพของพวกเจ้าก็แทบจะจบลงเลยล่ะนะ เพราะทุกคนสามารถที่ล่าหมูป่าเองได้ โดยที่ไม่ต้องจ้างนักผจญภัยอีก..” ฌอนจิบๆน้ำชาก่อนจะพูดขึ้นต่อว่า“แล้วถ้าหากว่าพวกเขาใช้อาวุธเหล่านี้ในการก่อกบฏล่ะ จะเป็นอย่างไร ราชวงค์ที่สืบทอดต่อกันมาอย่างยาวนาน จะไม่ล่มสลายอย่างนั้นรึ.. ไหนจะผลที่ตามมากลุ่มโจรติดอาวุธพวกนี้อีก.. เศรษฐกิจบ้านเมืองก็พังพินาศ เพียงเพราะการหลุดการควบคุมของอาวุธชิ้นนี้ และแน่นอนว่าอาวุธที่เจ้าคิดว่ามันดีเลิศนั้น มันก็มีข้อดีอยู่หลายข้อเหมือนกัน แต่ตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสำหรับมันเพียงเท่านั้นเอง และข้าก็ยังมีมาตรการรองรับการใช้อาวุธนี่อยู่หลายข้อด้วยกัน ..”“เจ้าเคยเห็นเหล่านักฆ่าถือปืนยิงชาวบ้านตาดำๆหรือไม่.. ก็ไม่นี่ พวกเราใช้มันในเรื่องของภารกิจล้วนๆ และอีกอย่างภารกิจที่พวกเราทำการสังหารบุคคลสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นกองโจรสลัดที่เป็นกองโจรของอาณาจักรทางตอนใต้ พวกเขาหวังจะใช้กองโจรนี้ในการบุกประเทศของเรา.. แล้วไหนจะกลุ่มกบฏผ้าแดงนั่นอีก ทุกอย่างที่สมาคมเราทำก็เพื่อที่จะให้ประเทศนี้อยู่ในจุดที่ปลอดภัยทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ภารกิจสังหารเจ้าชายอันดับสองอะไรนั่นก็ด้วย.... เพราะทุกอย่าง ทุกภารกิจที่เรารับ..”“มันมาจากราชวงศ์ทั้งนั้น ... แล้วเจ้าคิดว่าใครกันแน่ที่หวังแต่ผลประโยชน์ หวังแต่สร้างปัญหาให้กับประชาชน.. และสิ่งที่ข้าพูดมานั้นข้ามีหลักฐานประกอบทุกๆชิ้น” เขาเน้นในเรื่องของราชวงศ์ที่เป็นคนยื่นภารกิจมาเองให้กับทางไวโอเล็ตได้ดู ว่าลายเซ็นตราประทับที่อยู่ตรงนั้นคือของใครจนในที่สุดเธอก็ตาสว่างแล้วว่าอะไรเป็นอะไร และสิ่งที่ราชวงศ์ได้ทำลงไปก็เพียงเพื่อรักษาอำนาจของตัวเองเพียงเท่านั้น และเรื่องทั้งหมดก็มีผลต่อประชาชนโดยตรง หากจากที่ดูข้อมูลแล้ว เธอเชื่อว่าราชวงศ์ของอาณาจักรดีไวท์จะใช้มุกเดิมๆ ที่ประกาศข่าวเรื่องของสมาคมนักฆ่าเอาไว้ว่าเป็นต้นเหตุของหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น“เรื่องนี้นับว่ามีเบื้องลึกเบื้องหลังไม่น้อย.. แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อล่ะ หากปล่อยไว้อย่างนี้ พวกท่านคงไม่พ้นข้อหากบฏแผ่นดินอย่างแน่นอน” ไวโอเล็ตกล่าวออกมา เธอเพียงแค่เอ่ยถามว่าเขาจะแก้ไขอย่างไร หากเขาแก้ไขได้ดี เธอจะยอมรับในตัวของเขา และคอยสนับสนุนสมาคมนักฆ่าราวพี่น้องเลยทีเดียว“เรื่องนั้นเหรอ... ข้าว่าเจ้ารอดูวันพรุ่งนี้จะดีกว่า.. พวกเขานั้นคิดว่าสมาคมของเราไม่ได้มีการเปลี่ยนกฎใดของสมาคม แต่พวกเขาเหมือนจะคิดผิดแล้วในตอนนี้” ฌอนหัวเราะออกมาเล็กน้อย ผิดกับไวโอเล็ตที่เธอกำลังคิดว่าผู้ชายคนนี้น่าจะเล่นด้วยยากมาก น่าจะยากกว่าเสนาซ้ายคนนั้นเสียอีก หากไม่เป็นมิตรก็อย่าได้เป็นศัตรูกับชายคนนี้หรือสมาคมของเขาเด็ดขาดพวกเขาพูดคุยกันต่ออีกสักพัก เกี่ยวกับเรื่องจอมมารเอย ราชาปีศาจเอยที่อีกไม่ถึงสองปี ทั้งสองนั้นจะตื่นขึ้นมาจากผนึก แต่ก่อนนั้นฌอนจะเอ่ยมาเป็นประโยคสุดท้ายเพื่อตัดสินว่าจะทำยังไง“คำถามสุดท้ายเพื่อประกอบการตัดสินใจของข้าละนะ ‘เจ้า... เจ้าจะเลือกอยู่ข้างไหนกัน’...”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 64

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

ร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 64

คล้ายกับเรื่องร้านขายของชำของผมที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้