หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

แววตาของเหล่าเทพอสูรทั้งหลายถึงกับเหม่อลอยก่อนที่จะกลายเป็นความหวาดกลัวในเวลาต่อมา สัตว์อสูรสองตนนี้แน่นอนว่าพวกมันไม่เคยเห็นมาก่อนแต่ด้วยขนาดตัวของทั้งสองย่อมคาดเดาได้ว่าต้องทรงพลังเป็นอย่างมาก

ลั่วอู่หลินบินมาอยู่ตรงกลางระหว่างเทียนหลินและตงฟางหลง จากนั้นก็ไม่รอช้าให้สัญญาณเปิดศึกโดยไม่คิดจะพูดคุยหรือเจรจากับอีกฝ่ายแต่อย่างใด ซึ่งทางฝั่งตรงข้ามเองก็ไม่คิดจะเจรจาเช่นเดียวกัน

ตงฟางหลงและเทียนหลินพุ่งเข้าไปขย้ำเหล่าอสูรระดับเทพสวรรค์ ส่วนตัวของลั่วอู่หลินนั้นเขาทำการกางอาณาเขตสีทองรอบๆตัวของระดับเทพราชันและเทพจักรพรรดิของอีกฝ่าย ซึ่งบอกได้เลยอาณาเขตม่านพลังนี้พวกมันไม่สามารถทำลายได้แน่นอน เพราะมีจิตสำนึกแห่งพระเจ้าผสานเอาไว้อยู่จึงทำให้ม่านสีทองนี้แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก

"อสูรมังกรสายฟ้าระดับเทพจักรพรรดิ อสูรพยัคฆ์สายฟ้าระดับเทพราชัน อสูรวิหคอัสนีบาตระดับเทพราชัน อสูรพฤกษาอัสนีระดับเทพราชัน มีแต่พวกที่ใช้ธาตุสายฟ้าทั้งนั้น ชิ้นส่วนกระดูกมายาของพวกเจ้าน่าจะเหมาะกับพี่สาวข้า"ลั่วอู่หลินกล่าวออกมาเบาๆ จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยความเร็วสูงสุดที่ลั่วอู่หลินจะทำได้

ในขณะที่กำลังเคลื่อนที่เข้าไปหาอีกฝ่าย อสูรพฤกษาอัสนีก็พลันแผ่ขยายรากหมายจะพันธนาการลั่วอู่หลินเอาไว้ ชายหนุ่มแสยะยิ้มเย็นจากนั้นกระพือปกหนึ่งครามาหยุดลงบริเวณเบื้องหน้าของอสูรวิหคอัสนีบาต พร้อมกับกำหมัดบีบอัดปราณแห่งการทำลายล้างเข้าไปและต่อยไปที่หน้าอกอีกฝ่ายเต็มๆ

"เจ้าคือคนแรก!!"

"อะไร!"

"ไม่นะ!!"

เสียงหญิงสาวดังขึ้นมาจากร่างของอสูรวิหคอัสนีบาต แต่ทว่ามันไม่อาจที่จะหยุดลั่วอู่หลินได้อีกแล้ว 'ปั้ง!' หมัดที่เต็มไปด้วยไอปราณแห่งการทำลายล้างทะลุตัวของวิหคอัสนีบาตออกไป

ในวินาทีนั้นภาพผิดบาปที่วิหคอัสนีบาตได้ทำไว้ทั้งหมดพลันย้อนคืนมาในหัวของนาง ทั้งทำลายเผ่าพันธุ์และทำลายหมู่บ้าน แต่ทว่าแม้นางในเวลานี้จะสำนึกได้แต่มันก็สายเกินไปแล้ว หมัดเมื่อครู่ของลั่วอู่หลินได้คร่าชีวิตของวิหคสายฟ้าอย่างไม่อาจหวนคืน

แววตาของนางไร้ประกายแห่งชีวิตอีกต่อไป ร่างกายขนาดใหญ่ค่อยๆล้มลงต่อหน้าของเทพราชาที่เหลืออีกสองตนและหนึ่งเทพจักรพรรดิ ลั่วอู่หลินไม่คิดจะดึงกระดูกมายาของนางออกมาเขาเคลื่อนกายถอยห่างออกจากร่างของวิหคอัสนีเนื่องจากว่ามีรากไม้ที่เต็มไปด้วยสายฟ้าคิดจะพันธนาการเขาเอาไว้

"บังอาจทำสหายข้า ตาย!!"พยัคฆ์สายฟ้าเค้นเสียงเย็นกรงเล็บปราณขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหารถูกฟาดใส่ลั่วอู่หลินรวดเร็วประดุจฟ้าผ่า

ลั่วอู่หลินยืนตระหง่านอย่างไม่หวาดกลัว เมื่อกรงเล็กปราณนั้นมาถึงเขาแล้วชายหนุ่มเพียงกำหมัดแล้วต่อยออกไป กรงเล็บปราณนั้นก็พลันถูกหยุดลงและเกิดรอยแตกร้าว ค่อยๆแตกสลายไป

ลั่วอู่หลินใช้กระดูกสัตว์มายาเร้ากายลงไปในเงา จากนั้นก็พลันหยิบดาบระดับสวรรค์ออกจากมิติก่อนที่จะโผล่ขึ้นมาอีกทีบริเวณหน้าต้นไม้สีม่วงขนาดใหญ่

"ลมหายใจมังกร!"

อสูรมังกรสายฟ้าพ่นลมหายใจออกมาหมายจะช่วยเหลือสหาย ลั่วอู่หลินผายมือรับลมหายใจนั้นเอาไว้ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร มืออีกข้างที่ถือดาบฟันไปที่ต้นไม้อย่างจังแถมการฟันในครั้งนี้ยังเต็มไปด้วยลมปราณแห่งการทำลายล้าง ดังนั้นต่อให้เป็นอสูรประเภทพฤกษาที่ขึ้นชื่อเรื่องพลังชีวิตก็เยี่ยวยาไม่ได้

ลั่วอู่หลินตอนนี้คล้ายกับเทพสังหารผู้ไร้ปรานีและไม่คิดจะปล่อยให้ใครหลุดรอดไป เมื่อสังหารพฤกษาอัสนีได้ เขาก็พลันเก็บดาบจากนั้นนำหอกออกแล้วพุ่งสวนลมหายใจมังกรสายฟ้าไปในทันที และผลของมันทำให้หอกนี้ไปเสียบที่ปากของอสูรมังกรสายฟ้าจนมันไม่สามารถพูดได้อีกต่อไป

"ต่อไปตาเจ้า!"

น้ำเสียงของลั่วอู่หลินยิ่งได้ยินก็ยิ่งเย็นชา พริบตาเดียวเขาก็ไปโผล่ตรงหน้าของพยัคฆ์สายฟ้า หมัดที่เต็มไปด้วยพลังซัดหน้าของอีกฝ่ายจนส่วนหัวแตกสลายและร่างกระเด็นออกไปไกล

สามเทพราชันตายตก ลั่วอู่หลินเบนความสนใจที่อสูรมังกรสายฟ้าแล้วเผยรอยยิ้มที่ดูโหดเหี้ยมบนใบหน้า ลั่วอู่หลินไม่คิดจะรั้งรอเวลาเขาหยิบเอาหอกหนึ่งระดับสวรรค์ออกมา จากนั้นปราณหอกก็พลันปรากฏทั่งทั้งนภาราวกับห่าฝนที่พร้อมจะตกได้ทุกเมื่อ

"หึ คิดรึว่าข้าจะยอมง่ายๆหรือ"

ด้วยศักดิ์ศรีของเผ่ามังกร เมื่อรู้ว่าเอาชนะอีกฝ่ายไม่ได้ มังกรสายฟ้าก็คิดจะระเบิดตัวเองไปพร้อมๆกับลั่วอู่หลินให้ตายตกไปตามกัน ช่างน่าเสียดายนักที่ความปรารถนานี้ไม่อาจที่จะเป็นจริงได้

ลั่วอู่หลินยื่นมือไปด้านหน้าและเรียกใช้ทักษะบัญชามังกรในทันที มังกรสายฟ้าที่โดนทักษะนี้ก็ตัวแข็งทื่อแม้แต่จะรวบรวมพลังยังทำไม่ได้

ทันใดนั้นเองปราณหอกนับหมื่นก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า เป้าหมายของพวกมันทุกเล่มคืออสูรมังกรสายฟ้าอีกทั้งปราณหอมเล่มแรกยังเล็งไปที่จุดตายของมัน นี่คือการปรานีของลั่วอู่หลินที่มีให้มังกรสายฟ้าในฐานะศัตรูและฐานะของเผ่ามังกร

ต้องบอกก่อนว่าเจ้ามังกรสายฟ้าตัวนี้อยู่ในลำดับที่สามของรายชื่อนักโทษที่มีค่าหัว เนื่องจากมันข่มขืนและฆ่าล้างไปถึงยี่สิบเผ่าพันธุ์ แถมเผ่าพันธุ์ที่มันฆ่ายังเป็นเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอทั้งนั้น แม้ลั่วอู่หลินจะไม่ใช่คนดีแต่การกระทำของมันก็โหดร้ายเกินไปหน่อย นี่ถือว่าเป็นการทวงคืนความยุติธรรมให้กับเผ่าพันธุ์เหล่านั้นก็แล้วกัน อีกทั้งเขายังได้ประโยชน์ด้วย

ความโหดเหี้ยมจากการลงมือในครั้งนี้ของลั่วอู่หลินนั้น ทำให้ผู้ติดตามทั้งสองอย่างตงฟางหลงและเทียนหลินพากันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนที่แววตาจะประดับไปด้วยความเคารพเลื่อมใสอย่างสุดซึ่ง สมแล้วที่เป็นเจ้านายของพวกเขา ไม่หวั่งเกรงผู้ใดนอกจากภรรยา