สองภพ

        “เด็จพี่...เด็จพี่ ให้ข้าเล่นด้วยคนนะ” ไป๋หลงหลานในวัยหกขวบตัวอ้วนกลม เดินวนดักหน้า ดักหลัง ‘เด็จพี่’ ในวัยสิบสามขวบที่สูงกว่ามาก ในมือถือดาบจำลองด้ามเล็กทำจากเซรามิกที่มีลวดลายและลงสีอย่างสวยงาม ที่ฮ่องเต้ได้เป็นของบรรณาการจากแคว้นใกล้ๆ ที่ต้องการสานสัมพันธไมตรี

        “ดาบนี้เสด็จพ่อประทานให้พี่แล้ว อยากเล่นก็กระโดดเอาให้ถึงสิ” ไป๋หลงเยว่ หรือองค์ชายใหญ่ก้มลงบอกพระอนุชาต่างมารดา ด้วยดวงตาหมายมาด แล้วก็ชูดาบเซรามิกนั้นสูงจนสุดแขน

ดาบเซรามิกช่างล่อตา ล่อใจไป๋หลงหลานน้อย ประกอบกับคิดว่าพี่ชายกำลังเล่นกับตนเอง จึงพยายามกระโดด จะคว้าให้ถึงมือพี่ชายให้ได้ หากกระโดดเท่าไหร่ก็ไม่สามารถเอื้อมถึงได้ แล้วอยู่ๆ เมื่อเด็กน้อยกระโดดขึ้นอีกครั้ง ดาบเซรามิกนั้นก็ตกลงที่พื้นแตกละเอียด

“หลงหลาน! เจ้าทำมันแตก!” คนเป็นพี่ที่ ‘ตั้งใจ’ ทำของหลุดจากมือ ตะโกนดุน้องชายเสียงดัง เพื่อ ‘เรียกแขก’

“ข้าเปล่านะ ข้าไม่ได้ทำ” เด็กน้อยหน้าเสีย 

“เจ้านั่นแหละทำ ถือตัวว่าเป็นพระโอรสของของฮองเฮา เจ้าเลยไม่เห็นหัวใครทั้งสิ้นสินะ จะรังแกคนอื่นอย่างไรก็ได้เหรอ” องค์ชายใหญ่ บีบน้ำตาพร้อมประณามพระอนุชาเสียงดัง เมื่อเห็นทั้ง เสด็จพ่อ เสด็จแม่ และฮองเฮา เสด็จมาใกล้

“หลงหลาน เจ้าทำของเล่นของพี่เจ้าเสียหายหรือ” ฮองเฮาทรงรับสั่งถามโอรสองค์น้อยที่ตอบด้วยการส่ายหน้า พร้อมน้ำตาไหลเงียบๆ

ฮองเฮาทรงเหลือบเห็นสีหน้าลำบากใจของฮ่องเต้ จึงก้มลงตรัสกับพระโอรส

“แม้เจ้าไม่ได้ทำ แต่สาเหตุการแตกก็มาจากที่เจ้ากระโดดจะเอาของเล่นของคนอื่น อย่างไรเสียก็มีความผิด แม่อยากให้เจ้าขอโทษเสด็จพี่องค์ชายใหญ่ ทำได้ไหม” เด็กน้อยมองพระมารดาด้วยสายตาน้อยใจ หากความอ่อนโยนอย่างยิ่งจากสายตาฮองเฮา ขัดกับเสียงที่ฟังค่อนข้างดุ ทำให้เด็กน้อยยอมพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหันไปเอ่ยกับ ‘พี่ชาย’ “หม่อมฉันขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะ เสด็จพี่”

        จากนั้นฮองเฮาจึงหันมาตรัสกับองค์ชายใหญ่ 

“น้องคงอยากจะเล่นด้วย แล้วก็ไม่มีใครเห็นว่าใครทำแตก เราคงตัดสินเอาผิดกันยาก เอาเป็นว่าป้าให้น้องขอโทษเจ้าแล้ว ในฐานะพี่ชาย เจ้าอภัยให้น้องได้หรือไม่ องค์ชายใหญ่” ฮองเฮาทรงตรัสเรียบๆ 

“พระสนมกุ้ยเฟย จึงรีบย่อกาย แล้วทูลฮองเฮา

“เรื่องเล็กน้อยของเด็กๆ เล่นกันก็กระทบกระทั่งกันบ้าง แถมเป็นเด็กผู้ชายด้วย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ หลงเยว่ ไม่ติดใจโกรธน้องหรอกเพคะ...ใช่ไหมลูก” พระสนมพูดพลางบีบหัวไหล่ไป๋หลงเยว่ค่อนข้างแรง จนเขาต้องตอบออกมาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างขัดกับสิ่งที่กล่าวออกมา “ไม่เป็นไร! ช่างมันเถอะ!” 

***

“องค์ชายเพคะ”

“องค์ชายเพคะ” 

        “องค์ชายเพคะ” ในครั้งที่สาม จ้าวรั่วซีเรียกองค์ชายหนุ่ม พร้อมวางมือบนแขนเขาเบาๆ นั่นเองเขาจึงรู้สึกตัวหันหน้ากลับมาหาเธอ

        “ถึงจวนแล้วเพคะ” 

        “ขอโทษที ข้าคิดอะไรเพลินไปหน่อย”

        มือบางที่ยังวางอยู่บนแขนชายหนุ่ม บีบกระชับเบาๆ พร้อมยิ้มปลอบโยนให้เขา 

        ...นางเข้าใจความรู้สึกข้า... ชายหนุ่มอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มและกระพริบตาช้าๆ หนึ่งครั้งเป็นการรับรู้

“พักสักหน่อยไหมเพคะ ทรงเหนื่อยมาตั้งแต่เมื่อวาน หม่อมฉันนวดบ่ากับศีรษะให้อีกเอาไหมเพคะ”

จ้าวรั่วซีถามระหว่างทางเดิน ที่ดูเหมือนชายหนุ่มจะพุ่งตรงไปที่ห้องทรงพระอักษร เพื่อทำงานต่อ ...ผู้ชายคนนี้ไม่เคยหยุดทำงานเพื่อคนอื่นเลยสินะ...

เขาเดินช้าลง ก่อนจะหันมามองเธอ แล้วก็หัวเราะเบาๆ 

“ถ้าปฏิเสธท่านหมอจ้าว เห็นจะไม่ดีกระมัง”

“ทรงติดใจฝีมือนวดของหม่อมฉันใช่ไหมล่ะเพคะ” หญิงสาวยักคิ้วให้หนึ่งครั้ง เขาหัวเราะ แล้วก็ส่ายหัวยอมแพ้

“แต่เจ้าก็นวดได้สบายจริงๆ ...เฮ่อ...ก็ดีเหมือนกันนะ พอจัดการเรื่องชาวบ้านเสร็จ เหมือนยกภูเขาออกไปหนึ่งลูก ข้ารู้สึกเพลียๆ เหมือนกัน”

“เก็บไว้ทำไมเพคะ ภูเขาในใจฝ่าบาทมันเยอะเกินไป เอามันออกไปวางไว้ข้างนอกใจเถอะเพคะ แล้วค่อยหยิบมันมาจัดการทีละลูก”

ในช่วงเย็นวันนั้น บ่าวไพร่และทหารในจวนหลานอวิ๋นก็ได้เห็นภาพที่ทุกคนเริ่มคุ้นเคย ภาพองค์ชายทรงไปประทับที่ศาลากลางสระบัว บางครั้งก็นั่งทรงงานเงียบๆ โดยมีพระสนมนั่งคัดอักษรอยู่ใกล้ๆ บางครั้งก็ทรงวาดภาพ โดยที่ภาพหลังๆ ขององค์ชายก็มักจะเป็นภาพพระสนมมากกว่าภาพทิวทัศน์ทั่วไป แล้วในวันที่อากาศเย็นสบายเช่นวันนี้ ก็มักจะทรง ‘บรรทมหลับ’ หนุนตักพระสนมหลังจากทรงงานมาเกือบทั้งวัน

***

        สามวันก่อนถึงวันตัดสินคดี จวนหลานอวิ๋นก็ได้ต้อนรับบรรดาองค์ชาย ทั้งองค์ชายใหญ่ องค์ชายสาม และองค์ชายสี่ โดยที่ไม่ได้มีหมายแจ้งมาล่วงหน้า เป็นการเสด็จมาเป็นการส่วนพระองค์ ไป๋หลงหลานจึงจัดเลี้ยงต้อนรับบรรดา ‘พี่น้อง’ ที่ห้องรับรองด้านหน้าจวน 

        “พวกเจ้ากับเสด็จพี่ มาพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้ มีเหตุอันใดหรือไม่” ไป๋หลงหลานลองถามหยั่งเชิงดู

        “ก็จะมาสอบถามเรื่องการเตรียมการสำหรับวันตัดสินคดีของเจ้า ว่าเป็นอย่างไรบ้าง” องค์ชายใหญ่ทรงสอบถาม

        “นั่นสิ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสอบคดีแล้ว ข้าเห็นเสด็จพี่รองยังทำงานเป็นปกติ วันก่อนยังเห็นวิ่งไปจัดการเรื่องแผ่นดินไหว นิ่งนอนใจแบบนี้แสดงว่าเสด็จพี่มีหลักฐานแก้ต่างคดีแล้วใช่ไหม พวกเราไม่เชื่อหรอกว่าทรงทำจริง นี่พวกเราเป็นห่วงเลยรวมตัวกันมาถามไถ่” ไป๋หลงยวน หรือองค์ชายสี่น้องเล็กสุด เป็นฝ่ายย้ำคำถามอีกครั้ง

        “มีอะไรที่พวกเราช่วยได้หรือไม่ ถึงแม้พวกเราจะถูกห้ามเข้ามาเกี่ยวข้องกับคดีนี้ แต่อะไรที่เราพอช่วยได้ ก็จะได้ช่วยกัน ข้าก็ไม่คิดว่าเสด็จพี่จะทำร้ายท่านเสนาบดีหยวนเสี้ยวได้ ข้ารู้ว่าท่านนับถืออาจารย์คนนี้มาก” ไป๋หลงหลิน หรือองค์ชายสามก็ย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง เป็นห่วง

        ด้วยความที่ไป๋หลงหลานพอจะรู้ว่าเบื้องหลังการใส่ร้าย และการลอบทำร้ายคนของเขาหลายๆ ครั้งน่าจะเป็นฝีมือองค์ชายใหญ่ เขาจึงค่อนข้างระวังตัว คำตอบจึงไม่ได้ให้รายละเอียดมากนักแม้จะไว้ใจพระอนุชาทั้งสองพระองค์มากกว่าก็ตาม

        “ข้าพอมีเหตุผลที่หนักแน่นพอจะชี้แจงต่อเสด็จพ่อ หน่วยต้าหลี่ซื่อ และครอบครัวตระกูลหยวน หากก็บอกไม่ได้ว่าคำตัดสินจะเป็นอย่างไร ทุกคนจะเชื่อในสิ่งที่ข้าอธิบายหรือไม่ ก็ต้องแล้วแต่สวรรค์ว่ายังให้ความเป็นธรรมกับข้าอยู่หรือไม่”

        “แล้วมันเหตุผลอะไรล่ะ เล่าให้พวกเราฟัง เผื่อจะช่วยคิดได้ว่าน่าเชื่อถือ หรือมีช่องโหว่ตรงไหน จะได้ช่วยกันหาทางแก้” องค์ชายสี่ยังย้ำถาม

        “หากแก้ต่างไม่ได้ ตำแหน่งว่าที่รัชทายาทที่ร่ำลือกัน เห็นจะหลุดมือเจ้าล่ะนะ” ไป๋หลงเยว่ กล่าวด้วยน้ำเสียงติดจะเย้ยหยันอยู่นิดๆ

        “พวกเจ้าถูกห้ามไม่ให้ยุ่งเรื่องนี้ ก็อย่ารู้เลย หากเกิดเหตุผิดพลาดอะไร จะเดือดร้อนไปด้วย แล้วข้าก็ทบทวนมามากพอแล้วล่ะ เหนื่อยจนไม่อยากจะพูดถึงอีกแล้ว ไหนๆ วันนี้เราสี่พี่น้องได้ทานข้าวด้วยกัน ก็คุยกันให้มีความสุขดีกว่า ไม่ได้ทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้นานเท่าไหร่แล้วนะ” เขาพยายามเปลี่ยนเรื่อง

        “งั้นก็ได้ ดูเสด็จพี่มีความมั่นใจแล้ว พวกเราก็เบาใจ” องค์ชายสามเอ่ยขึ้นในที่สุด

--------------------

ขี้เกียจติดตาม...รับ e-book ไปอ่านรวดเดียวจบมั้ยจ๊ะ 555  วันนี้ลด 50% วันสุดท้ายแล้วน้า.... ลิงก์นี้เลยจ้า >> bit.ly/สองภพ

เจอกันวันจันทร์นะคะ :-) (แต่ยังไง ไรท์ก็ลงจนจบค่ะ)  ~ เลิฟๆ