เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้อยู่ห่างจากกระท่อมไม่ถึงยี่สิบก้าว
จางเหว่ยนั่งนิ่งอยู่บนเตียง มือซ้ายกำห่อผ้าสีน้ำตาลเอาไว้แน่น ส่วนมือขวาวางอยู่บนห่อหนังสัตว์สีดำ ดวงตาจับจ้องแผ่นหลังของไป๋ซูเหยาโดยไม่กะพริบ
นับั้แ่จำความได้ เขาเคยเห็นสตรีผมขาวผู้นี้โกรธ เคยเห็นนางอ่อนโยน เคยเห็นนางตำหนิเขาอย่างจริงจัง แม้กระทั่งครั้งที่เขาฝืนฝึกจนกระอักเื นางก็ยังไม่เคยมีท่าทีเหมือนเวลานี้
เงียบ
นิ่ง
และระมัดระวังทุกการเคลื่อนไหว
ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเฝ้ามองศัตรูซึ่งซ่อนอยู่ในความมืด
ไป๋ซูเหยาค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น
ฝ่ามือเรียวขาวที่ดูบอบบางพลันมีแสงจาง ๆ รวมตัว
จางเหว่ยมองเห็นเพียงแวบเดียว
แสงนั้นไม่สว่างมาก แต่บรรยากาศรอบตัวนางกลับเปลี่ยนไปในทันที
อากาศเหมือนหยุดนิ่ง
แม้แต่ความเย็นจากลมยามค่ำคืนก็คล้ายถูกบางสิ่งขวางเอาไว้
จางเหว่ยกลั้นหายใจ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารู้ว่าไป๋ซูเหยาฝึกยุทธ์
แต่ที่ผ่านมา นางแทบไม่เคยแสดงพลังต่อหน้าเขาอย่างจริงจัง
เวลาออกล่าสัตว์ นางใช้เพียงธนูหรือมีด
เวลาเก็บสมุนไพร นางเดินเหมือนคนธรรมดา
แม้เขาเคยคาดเดาว่านางแข็งแกร่ง แต่ไม่เคยรู้ว่าแข็งแกร่งเพียงใด
คืนนี้กลับแตกต่าง
เพียงแค่แสงเล็กน้อยบนฝ่ามือ ก็ทำให้จางเหว่ยรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่เหมือนท่านน้าที่ใช้ชีวิตกับเขาในกระท่อมมาตลอดสิบห้าปี
ฟึ่บ!
เสียงบางอย่างพุ่งผ่านอากาศ
“หมอบ!”
เสียงของไป๋ซูเหยาดังขึ้นแทบพร้อมกัน
จางเหว่ยทิ้งตัวลงทันที
ฉึก!
ลูกดอกสีดำทะลุหน้าต่างเข้ามา ปักเข้ากับเสาไม้ด้านหลังเตียง
ปลายลูกดอกสั่นระริก
มีของเหลวสีเขียวเข้มหยดลงจากปลายเหล็ก
เพียงหยดแรกััพื้นไม้
ซ่า!
ควันสีขาวลอยขึ้น
เนื้อไม้บริเวณนั้นถูกกัดกร่อนจนดำ
สีหน้าจางเหว่ยเปลี่ยนไป
“พิษ!”
ไป๋ซูเหยาไม่ตอบ
นางสะบัดแขนเสื้อ
พรึ่บ!
กระแสลมรุนแรงพัดออกไป
หน้าต่างไม้แตกกระจาย
เศษไม้พุ่งออกสู่ความมืดด้านนอกพร้อมกัน
แทบจะในเวลาเดียวกัน เสียงกระแทกสองครั้งดังจากป่า
ปึก! ปึก!
แต่ไม่มีเสียงร้อง
ไป๋ซูเหยาหรี่ตา
“ฝีมือไม่เลว”
จางเหว่ยได้ยินแล้วหัวใจยิ่งหนัก
นั่นหมายความว่าเศษไม้เมื่อครู่ไม่ได้โดนศัตรู หรือโดนแล้วแต่ไม่สามารถทำร้ายได้
นางหันมาทางเขา
“จางเอ๋อร์ ลงจากเตียง”
เขาลุกขึ้นทันที
แม้ร่างกายยังอ่อนแรงจากการเปลี่ยนชีพจร แต่หลังผ่านการหลอมกายสามรอบ ความสามารถในการเคลื่อนไหวของเขากลับดีกว่าที่ควรอย่างประหลาด
“ไปด้านหลัง”
“ท่านน้า ข้า—”
“ด้านหลัง!”
น้ำเสียงนี้ไม่มีที่ให้โต้แย้ง
จางเหว่ยกัดฟัน
สุดท้ายจึงถอยไปหลังเสาไม้ใหญ่
เขาไม่ได้หลบเพราะกลัว
แต่รู้ดีว่าสภาพของตนในเวลานี้ หากฝืนยืนอยู่ข้างหน้า มีแต่จะกลายเป็ภาระ
ด้านนอกกระท่อมยังคงเงียบสนิท
ผ่านไปหลายลมหายใจ
แล้วเสียงชายผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืด
“สิบห้าปี”
“ไม่คิดจริง ๆ ว่าจะซ่อนอยู่ในสถานที่เช่นนี้”
มือของไป๋ซูเหยาที่อยู่ข้างลำตัวแข็งขึ้นเล็กน้อย
จางเหว่ยได้ยินประโยคนั้นชัดเจน
สิบห้าปี
ตัวเลขเดียวกับคืนที่นางบอกว่าเคยพาเขาหนี
หัวใจเด็กหนุ่มกระตุก
คนเหล่านี้เกี่ยวข้องกับเื่ในอดีต!
เสียงชายอีกคนดังจากอีกทิศ
“ท่านหญิงไป๋ หากเป็เมื่อก่อน พวกข้าคงไม่กล้าเข้าใกล้เ้าภายในร้อยก้าว”
“แต่าแของเ้ายังไม่หาย”
“เมื่อครู่ยังฝืนใช้พลังอีก”
“เ้าคิดจริงหรือว่าจะพาเด็กคนนั้นหนีได้?”
ดวงตาจางเหว่ยเย็นลงทันที
ไป๋ซูเหยากลับนิ่ง
“พูดมากเกินไป”
นางกล่าวเพียงสี่คำ
จากนั้นเท้าขวาก็ขยับ
ไม่มีเสียง
ไม่มีการเตรียมตัว
ร่างของนางหายไปจากภายในกระท่อมทันที
จางเหว่ยเบิกตากว้าง
เร็ว!
เขาแทบมองไม่เห็นว่านางออกจากห้องได้อย่างไร
วินาทีถัดมา
ตูม!
เสียงะเิดังขึ้นจากป่าด้านซ้าย
ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งสั่นะเือย่างรุนแรง
ใบไม้ร่วงลงราวฝน
“ระวัง!”
เสียงชายะโ
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เงาดำสามสายพุ่งออกจากหลังต้นไม้
มีดสั้นสามเล่มสะท้อนแสงจันทร์
ไป๋ซูเหยาปรากฏอยู่กลางพวกเขา
เรือนผมสีขาวเงินปลิวกระจาย
นางไม่ถอย
มือขวายกขึ้น
สองนิ้วหนีบเข้าหากัน
เคร้ง!
ใบมีดเล่มแรกถูกหนีบไว้ระหว่างนิ้ว!
ชายชุดดำเ้าของอาวุธเบิกตากว้าง
เขายังไม่ทันถอนมือ
ไป๋ซูเหยาก็บิดข้อมือ
กร๊อบ!
ข้อมือของอีกฝ่ายหักทันที
“อ๊าก!”
เสียงร้องแรกดังขึ้น
แต่ยังไม่จบ
นางดึงมีดสั้นจากมือเขาแล้วสะบัดกลับ
ฉึก!
คมมีดปักเข้ากลางลำคอ
เสียงร้องหยุดลงฉับพลัน
ชายชุดดำล้มลงกับพื้น
อีกสองคนไม่ลังเล
คนหนึ่งแทงจากด้านหลัง
อีกคนกวาดดาบเข้าหา่เอว
ไป๋ซูเหยาหมุนตัว
ชายเสื้อสีขาวสะบัดเป็วง
ฝ่ามือซ้ายตบออก
ปัง!
ชายด้านหลังถูกกระแทกกลางอก
ร่างกระเด็นถอยไปหลายก้าว
โลหิตพุ่งจากปาก
ขณะเดียวกัน นางเอียงตัวหลบดาบที่กวาดเข้ามาเพียงครึ่งฝ่ามือ
คมดาบเฉียดชายเสื้อ
นางยกเข่ากระแทกท้องอีกฝ่าย
ปึก!
ชายชุดดำตัวงอทันที
ข้อศอกของไป๋ซูเหยาตามลงมา
ปัง!
กระแทกท้ายทอยอย่างรุนแรง
ร่างนั้นทรุดลง
หมดสติในทันที
ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่กี่ลมหายใจ
จางเหว่ยมองจากช่องหน้าต่างที่แตก
ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
นี่คือท่าน้าของเขา?
สตรีที่นั่งคัดสมุนไพร
ดุเขาเื่เข้าเทือกเขา
กินอาหารที่เขาทำ
กลับสามารถจัดการชายชุดดำสามคนได้ในเวลาเพียงชั่วครู่!
แต่ยังไม่ทันให้เขาได้คิดมาก
เสียงหัวเราะเ็าก็ดังขึ้นจากอีกด้าน
“ฝีมือยังไม่ตกจริง ๆ”
“น่าเสียดาย”
“ร่างกายของเ้าไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว”
ดวงตาจางเหว่ยหรี่ลง
ไป๋ซูเหยายืนกลางป่า
ไม่ได้หันไปตามเสียง
แต่จางเหว่ยเห็นชัดเจน
มือขวาของนางสั่นเล็กน้อย
บนพื้นใต้ปลายเท้า
มีหยดเืหนึ่งหยดตกลง
ไม่ใช่เืของศัตรู
เป็ของนาง
“ท่านน้า!”
จางเหว่ยกำหมัด
นางได้ยิน แต่ไม่หันกลับ
“อยู่ข้างใน!”
เสียงเข้มดังกลับมา
จางเหว่ยหยุดตัวเองทันที
เขารู้ดีว่าตอนนี้ออกไปไม่ได้ช่วย
แต่ความรู้สึกที่ต้องยืนดูอยู่ข้างในทำให้หัวใจเหมือนถูกบีบ
เงาดำอีกสี่สายปรากฏขึ้นจากทิศเหนือ
ต่างจากสามคนแรก
สี่คนนี้ไม่ได้รีบโจมตี
พวกเขากระจายตัวล้อมไป๋ซูเหยา
คนหนึ่งถือกระบี่ยาว
คนหนึ่งใช้ดาบโค้ง
อีกสองคนไม่มีอาวุธในมือ แต่ฝ่ามือสวมถุงมือโลหะสีดำ
“เ้ารู้ตัวอยู่แล้วหรือ?”
ชายถือกระบี่ถาม
ไป๋ซูเหยามองเขา
“ั้แ่ก้าวแรกที่พวกเ้าหยียบเข้ามา”
อีกฝ่ายหัวเราะ
“เช่นนั้นเหตุใดไม่หนี?”
“พวกเ้าคิดว่าตนเองมีคุณสมบัติให้ข้าหนี?”
คำตอบเรียบง่าย
แต่สีหน้าชายทั้งสี่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
แม้รู้ว่าสตรีตรงหน้าาเ็
ความหวาดระแวงก็ยังไม่หาย
ชื่อของนางเคยทำให้คนจำนวนมากไม่กล้าแม้แต่จะสบตา
“อย่าหลงกล”
ชายถือดาบโค้งกล่าว
“นางเพิ่งฆ่าคนของเราไปหนึ่งคนด้วยการอาศัยความเร็ว”
“ถ้ายังอยู่ในสภาพเดิม พวกเราสามคนแรกไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียง”
คำพูดนั้นทำให้ชายอื่นมั่นใจขึ้น
ไป๋ซูเหยาไม่ได้ปฏิเสธ
นางเพียงขยับเท้าซ้ายไปด้านหน้าเล็กน้อย
“พวกเ้ามากันทั้งหมดกี่คน?”
ไม่มีใครตอบ
“ผู้ใดส่งมา?”
ยังไม่มีคำตอบ
ดวงตานางเย็นลง
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องตอบแล้ว”
ฟึ่บ!
ร่างสีขาวหายไปอีกครั้ง
“กระจาย!”
ชายถือกระบี่ะโ
แต่ช้าไป
ไป๋ซูเหยาปรากฏตรงหน้าชายสวมถุงมือโลหะ
ฝ่ามือขาวตบออก
อีกฝ่ายยกแขนรับ
ปัง!
แรงกระแทกะเิขึ้น
พื้นใต้เท้าชายคนนั้นแตก
ร่างไถลถอยไปหลายก้าว
ใบหน้าแดงก่ำ
ไป๋ซูเหยากำลังจะตามซ้ำ
กระบี่ยาวพุ่งมาจากด้านข้าง
ฟึ่บ!
นางเอียงคอ
ปลายกระบี่ผ่านไปห่างจากลำคอเพียงเล็กน้อย
มือซ้ายคว้าข้อมือศัตรู
ดึงเข้าหาตัว
เข่ากระแทกกลางอก
ปึก!
แต่ชายถือกระบี่เตรียมตัวมาก่อน
ฝ่ามืออีกข้างยกขึ้นรับเข่านาง
แม้ถอยไปสองก้าว แต่ไม่ล้ม
ชายถือดาบโค้งฉวยโอกาสฟันจากด้านหลัง
ไป๋ซูเหยาหมุนตัวหลบ
ดาบเฉือนต้นแขน
ฉึก!
โลหิตกระเด็น
จางเหว่ยเห็นแล้วดวงตาแดงทันที
“บัดซบ!”
มือของเขาคว้ามีดล่าสัตว์ที่วางอยู่ข้างเตียง
แต่ก่อนจะก้าวออก
เสียงไป๋ซูเหยาก็ดังมา
“ห้ามออกมา!”
จางเหว่ยหยุด
ฟันกัดแน่นจนกรามขึ้นสัน
เขาเกลียดความรู้สึกนี้
เกลียดที่ตนเองทำได้เพียงมอง
แต่ยิ่งเกลียด เขายิ่งรู้ว่าตนต้องสงบ
หากเขาวิ่งออกไปตอนนี้ ไป๋ซูเหยาต้องแบ่งสมาธิมาปกป้องเขา
นั่นต่างหากคือสิ่งที่ศัตรู้า
จางเหว่ยสูดลมหายใจ
บังคับตัวเองให้มองการต่อสู้
มองทุกคน
มองตำแหน่ง
มองการเคลื่อนไหว
แม้ไม่มีพลังฝึกปรือ แต่เขาเติบโตในป่า การล่าสัตว์ทำให้เขาคุ้นกับการสังเกต
ด้านซ้ายสี่คน
ด้านเหนือมีอีกอย่างน้อยสองคนที่ยังไม่ออกมา
บริเวณหลังต้นสนใหญ่ด้านขวา มีเงาขยับหนึ่งครั้ง
ยังมีอีกคน!
ไม่ใช่เจ็ด
อย่างน้อยแปดคน!
“ท่านน้า!”
จางเหว่ยะโ
“ด้านขวาหลังต้นสน!”
แทบจะในเวลาเดียวกัน
ฟึ่บ!
ลูกดอกสีดำพุ่งออกจากเงา
ไป๋ซูเหยาหันศีรษะ
ลูกดอกเฉียดแก้ม
ปักต้นไม้ด้านหลัง
นางเหลือบมองกระท่อมเพียงแวบเดียว
ชายซุ่มยิงสบถ
“เด็กเวร!”
มือยกหน้าไม้ขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้ปลายเล็งไปยังหน้าต่าง
จางเหว่ยเห็น
สายตาเย็นลง
“จางเอ๋อร์ หลบ!”
ไป๋ซูเหยาะโ
แต่จางเหว่ยไม่ได้หมอบลงทันที
เขาคว้าจานดินเผาบนโต๊ะข้างตัว ขว้างออกไปทางด้านซ้ายสุดแรง
เพล้ง!
จานแตกกับผนังด้านนอก
ชายซุ่มยิงหันตามเสียงเพียงชั่วขณะ
จังหวะนั้นเพียงพอ
จางเหว่ยทิ้งตัวลง
ฟึ่บ!
ลูกดอกทะลุหน้าต่างผ่านตำแหน่งศีรษะเขาเมื่อครู่
ไป๋ซูเหยาเห็นแล้วดวงตาเย็นจัด
ชายถือกระบี่รู้ตัวทันที
“หยุดนาง!”
สายเกินไป
ไป๋ซูเหยาถอยออกจากวงล้อมอย่างกะทันหัน
ฝ่าเท้าแตะพื้นเพียงครั้งเดียว
ร่างพุ่งไปทางชายซุ่มยิง
ชายอีกสามคนตามมา
แต่ความเร็วของนางยังเหนือกว่า
ชายซุ่มยิงรีบถอย
มือกำลังจะบรรจุลูกดอกใหม่
เงาสีขาวปรากฏตรงหน้า
ใบหน้าของเขาซีด
“เ้า—”
ไป๋ซูเหยายกมือ
สองนิ้วจิ้มออก
ฉึก!
ปลายนิ้วแทงเข้าที่ลำคอ
เสียงชายหายไป
โลหิตพุ่งออกมา
ร่างล้มลง
นางยังไม่ทันถอนมือ
ชายสวมถุงมือโลหะตามมาถึง
หมัดหนักกระแทกแผ่นหลัง
ปัง!
ไป๋ซูเหยาถูกซัดไปด้านหน้า
โลหิตพุ่งออกจากปาก
“ท่านน้า!”
จางเหว่ยลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นางใช้มือยันต้นไม้ หยุดร่าง
ยังไม่ทันหันกลับ
กระบี่ยาวแทงมาถึง
เคร้ง!
ไป๋ซูเหยาใช้มีดสั้นที่เก็บจากศัตรูก่อนหน้ารับไว้
โลหะเสียดสีกัน
ประกายไฟกระจาย
แต่แรงจากกระบี่ทำให้นางถอยไปอีกก้าว
ลมหายใจเริ่มหนัก
ชายถือกระบี่เห็นแล้วหัวเราะ
“าแเก่ากำเริบแล้ว!”
อีกสามคนได้ยิน
แววตาเปลี่ยนทันที
ก่อนหน้านี้พวกเขายังระวัง
ตอนนี้กลับเห็นโอกาส
“อย่าเปิดช่องให้นางพัก!”
ดาบโค้งฟันเข้า
ถุงมือโลหะโจมตีจากด้านข้าง
กระบี่แทงตรงกลาง
สามทิศพร้อมกัน
ไป๋ซูเหยาหลับตาไปชั่วขณะ
เมื่อเปิดขึ้นอีกครั้ง
แววตากลับเย็นสงบ
มีดสั้นในมือพลิกกลับ
ร่างเคลื่อนไหว
เคร้ง! เคร้ง!
มีดสั้นปัดกระบี่และดาบออก
หมัดโลหะพุ่งถึงหน้าอก
นางไม่หลบ
มือซ้ายจับข้อมือศัตรู
ใช้แรงของอีกฝ่ายหมุนตัว
ร่างชายถูกเหวี่ยงชนคนถือดาบ
ปัง!
ทั้งสองเสียจังหวะ
ไป๋ซูเหยาแทงมีดสั้นออก
ฉึก!
มีดเจาะใต้คางชายสวมถุงมือ
ทะลุขึ้นศีรษะ
ชายคนนั้นตาเบิก
ร่างอ่อนลงทันที
นางดึงมีดกลับ
เืสาดบนชายเสื้อสีขาว
กระบี่จากด้านหลังกลับมาอีกครั้ง
นางเบี่ยงตัว
คมกระบี่เฉือนสีข้าง
เกิดาแยาว
แต่ในเวลาเดียวกัน มือซ้ายของนางก็ตบเข้ากลางอกผู้ใช้กระบี่
ตูม!
แรงกระแทกครั้งนี้หนักกว่าก่อนหน้า
ชายถือกระบี่ลอยออกไป
กระแทกต้นไม้ใหญ่
ปัง!
ต้นไม้สั่นะเื
เขาตกลงพื้น
ไอเืออกมาคำใหญ่
“เ้า!”
สายตาที่มองไป๋ซูเหยาเปลี่ยนจากระวังเป็หวาดกลัว
าเ็ขนาดนี้แล้วยังฆ่าคนได้อีก!
ชายถือดาบโค้งมองศพของพวกเดียวกัน
สีหน้าเริ่มลังเล
“ถอยก่อน!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความมืด
ไม่ใช่เสียงของคนที่กำลังต่อสู้
ทุกคนหยุดชั่วครู่
ไป๋ซูเหยาหันไปทางเสียง
ชายร่างสูงคนหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมาจากป่า
สวมชุดดำเช่นเดียวกับคนอื่น
แต่ต่างตรงที่ใบหน้าไม่ได้ปิด
เขามีอายุราวสี่สิบปี ดวงตาแคบ จมูกโด่ง มีแผลเป็แนวตั้งผ่านคิ้วซ้าย
ชายชุดดำรอบตัวเห็นเขาแล้วต่างถอยออกเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าเป็หัวหน้า
เขากวาดตามองศพบนพื้น
ไม่ได้แสดงความเสียใจ
เพียงยกมือขึ้น
“พอ”
ชายถือดาบโค้งรีบถอยกลับไปข้างเขา
ชายถือกระบี่ฝืนลุกขึ้น
ส่วนคนที่เหลือกระจายตัวอีกครั้ง
ไป๋ซูเหยายืนอยู่กลางพื้นที่
เืจากต้นแขนและสีข้างไหลลงตามปลายนิ้ว
แต่สายตายังคงมั่นคง
ชายมีแผลเป็มองนาง
“หากพวกเราสู้ต่อ คนของข้ายังต้องตายอีกหลายคน”
“แต่เ้าก็ต้องจ่ายราคาเช่นกัน”
ไป๋ซูเหยากล่าว
“เข้ามาลอง”
ชายมีแผลเป็ยิ้ม
“ข้าไม่รีบ”
“เ้าต่างหากที่ควรรีบ”
นางหรี่ตา
อีกฝ่ายมองไปยังกระท่อม
“เด็กคนนั้น”
จางเหว่ยอยู่ในความมืดด้านใน
เมื่อรู้ว่าสายตาศัตรูกำลังมองมา เขากลับไม่หลบ
มองตอบอย่างเ็า
ชายมีแผลเป็เห็นแล้วหัวเราะเบา ๆ
“ดวงตาไม่เลว”
ไป๋ซูเหยาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“หากเ้ากล้ามองเขาอีก”
“ข้าจะควักตาเ้า”
รอยยิ้มชายมีแผลเป็ค้างเล็กน้อย
ก่อนหัวเราะดังขึ้น
“ยังเหมือนเดิม”
“ผ่านไปสิบห้าปี นิสัยของเ้าก็ยังไม่เปลี่ยน”
“น่าเสียดายที่ยุคของเ้า—”
ฟึ่บ!
มีดสั้นพุ่งออกจากมือไป๋ซูเหยา
ชายมีแผลเป็เอียงศีรษะ
คมมีดเฉียดแก้ม
เกิดรอยเืบาง ๆ
ไปปักต้นไม้ด้านหลัง
ฉึก!
เสียงหัวเราะหยุดลง
ชายมีแผลเป็ยกนิ้วแตะรอยแผล
มองเืบนปลายนิ้ว
สีหน้าเย็นลง
ไป๋ซูเหยากล่าว
“ครั้งต่อไปจะไม่ใช่แก้ม”
ทั้งป่าเงียบสนิท
ชายมีแผลเป็ไม่โกรธออกนอกหน้า
เขาเพียงเช็ดเื
“คืนนี้พอแค่นี้”
คำพูดทำให้ทั้งจางเหว่ยและไป๋ซูเหยาระวังขึ้น
ผู้ชายคนนี้นำคนมาจำนวนมาก
เสียไปหลายคน
แต่กลับคิดจะถอย?
“ถอนตัว”
เขาสั่ง
ชายถือดาบโค้งชะงัก
“แต่หัวหน้า—”
“ข้าบอกให้ถอนตัว”
น้ำเสียงเย็นลง
ไม่มีใครกล้าถามอีก
ชายชุดดำที่ยังมีชีวิตเริ่มเก็บศพ
ผู้าเ็ถูกพยุง
ชายมีแผลเป็ยังมองไป๋ซูเหยา
“พรุ่งนี้”
เขากล่าวเพียงคำเดียว
จากนั้นหันหลัง
ไป๋ซูเหยาไม่ไล่ตาม
ไม่นาน เงาดำทั้งหมดก็หายเข้าไปในป่า
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ไม่มีผู้ใดคิดว่าความเงียบหมายถึงความปลอดภัย
จางเหว่ยรอ
จนแน่ใจว่าไม่มีเสียงแล้วจึงวิ่งออกจากกระท่อม
“ท่านน้า!”
ไป๋ซูเหยาหันกลับ
“ใครบอกให้ออกมา?”
“พวกมันไปแล้ว!”
จางเหว่ยวิ่งเข้าไปหา
เมื่อเห็นาแใกล้ ๆ สีหน้าเขายิ่งแย่
เืชุ่มชายเสื้อด้านซ้าย
าแต้นแขนยังไหล
ริมฝีปากของนางซีด
“กลับเข้าไปก่อน”
จางเหว่ยประคองแขน
“ท่านน้า”
“ข้าเดินเองได้”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทำตัวแข็ง”
นางชะงัก
หันมามองเขา
จางเหว่ยเองก็ชะงัก
ปกติเขาไม่ค่อยพูดกับนางด้วยน้ำเสียงเช่นนี้
แต่ครั้งนี้ไม่ได้หลบตา
“ถ้าท่านล้มลง ข้าแบกท่านไม่ไหว”
มุมปากไป๋ซูเหยากระตุก
“เ้ากำลังบอกว่าน้าหนัก?”
“ข้าไม่ได้พูด!”
“แต่หมายความเช่นนั้น”
“ท่านน้ายังมีแรงเถียงกับข้า แสดงว่ายังดีอยู่”
นางส่ายหน้า
ปล่อยให้เขาประคองกลับกระท่อม
เมื่อเข้ามาด้านใน จางเหว่ยปิดประตูทันที
ไป๋ซูเหยานั่งลง
เขารีบหยิบกล่องยา
“แผลตรงแขนก่อน”
“แผลเล็ก”
“เืไหลขนาดนี้ยังเรียกเล็ก?”
จางเหว่ยนั่งยองข้างตัวนาง
เริ่มตัดชายเสื้อบริเวณาแด้วยมีดอย่างระมัดระวัง
ไป๋ซูเหยามองเขา
“เ้าทำเป็?”
“ท่านสอนข้ามาั้แ่เด็ก”
“าแจากอาวุธไม่เหมือนถูกสัตว์ข่วน”
“อย่างน้อยข้าก็รู้ว่าต้องห้ามเืก่อน”
นางไม่ได้ห้ามอีก
จางเหว่ยล้างแผล
โรยผงสมุนไพร
พันผ้า
มือของเขาเร็ว แต่ระวังมาก
พอถึงาแสีข้าง เขาชะงัก
“ตรงนี้”
“น้าทำเอง”
นางรับของไปจัดการ
จางเหว่ยหันหลังให้
ระหว่างรอ เขามองลูกดอกพิษที่ปักอยู่บนเสา
ดวงตาค่อย ๆ เย็นลง
คนเ่าั้ไม่เพียง้าจับ
พวกมันพร้อมฆ่า
ถ้าลูกดอกเมื่อครู่โดนเขา
เขาอาจตายก่อนแม้แต่จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“ท่านน้า”
เขากล่าว
“พวกมันคือใคร?”
ไม่มีเสียงตอบ
จางเหว่ยหันกลับเมื่อได้ยินนางจัดเสื้อเสร็จ
ไป๋ซูเหยานั่งนิ่ง
“คนจากอดีต”
“ของท่าน?”
นางมองเขา
“ของพวกเรา”
คำตอบทำให้ห้องเงียบ
จางเหว่ยนั่งตรงข้าม
“สิบห้าปีก่อน?”
“ใช่”
“คนกลุ่มเดียวกับที่ทำให้ท่านต้องพาข้าหนี?”
ไป๋ซูเหยาไม่ได้ตอบทันที
แต่พยักหน้าในที่สุด
จางเหว่ยกำหมัดบนเข่า
“พวกมัน้าอะไร?”
นางมองเขา
“คืนนี้น้าไม่สามารถปิดบังเ้าเหมือนเดิมได้แล้ว”
จางเหว่ยนิ่งฟัง
“แต่มีบางอย่างที่น้าเองก็ไม่รู้”
“สิ่งที่รู้ ข้าจะบอกเท่าที่ควรบอก”
จางเหว่ยขมวดคิ้ว
“ทำไมต้องเท่าที่ควร?”
“เพราะบางเื่ ต่อให้รู้ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์”
“ข้าตัดสินเองได้ว่าอะไรมีประโยชน์”
“แล้วถ้าความรู้นั้นทำให้เ้าเสียชีวิต?”
จางเหว่ยเงียบ
ไป๋ซูเหยามองตรงเข้าไปในดวงตาเขา
“จางเอ๋อร์ โลกภายนอกไม่ได้มีเพียงหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เ้าเคยเห็น”
“บางชื่อ”
“บางตระกูล”
“บางคน”
“เพียงกล่าวถึงในสถานที่ไม่เหมาะสมก็สามารถนำภัยมาถึงตัว”
“ข้าไม่ได้ห้ามเพราะคิดว่าเ้าเป็เด็ก”
“แต่เพราะตอนนี้เ้ายังไม่มีพลังปกป้องตนเอง”
จางเหว่ยอยากโต้แย้ง
แต่เมื่อมองศพที่ยังนอนอยู่นอกกระท่อมผ่านช่องหน้าต่าง
คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ
คืนนี้เขาเห็นแล้วว่าความต่างระหว่างคนธรรมดากับผู้ฝึกยุทธ์เป็อย่างไร
หากไป๋ซูเหยาไม่อยู่
ต่อให้เขารู้ความจริงทั้งหมด
จะมีประโยชน์อะไร?
เขาอาจตายด้วยลูกดอกเพียงดอกเดียว
จางเหว่ยสูดลมหายใจ
“เช่นนั้นบอกเท่าที่ข้าสามารถรู้ได้”
ไป๋ซูเหยาพยักหน้า
“ก่อนอื่น”
นางมองห่อผ้าสีน้ำตาลที่วางอยู่ข้างเตียง
“เอามันมา”
จางเหว่ยเดินไปหยิบ
กลับมาวางบนโต๊ะ
ห่อผ้าถูกพันไว้หลายชั้น
ด้านนอกดูธรรมดา
แต่เมื่อไป๋ซูเหยาแกะชั้นแรกออก จางเหว่ยเห็นกล่องไม้สีเข้มใบหนึ่ง
นางเปิดฝากล่อง
ด้านในมีของหลายอย่าง
แผ่นหยกสีดำหนึ่งชิ้น
จดหมายปิดผนึก
ตราประทับโลหะเล็ก ๆ
และห่อผ้าไหมอีกหนึ่งชั้น
สายตาจางเหว่ยหยุดอยู่บนของชิ้นสุดท้าย
ไป๋ซูเหยาหยิบมันออกมา
ค่อย ๆ คลี่ผ้า
หยกครึ่งชิ้นปรากฏขึ้น
เป็หยกสีเขียวอมขาว
รูปทรงคล้ายครึ่งวงกลม
บนผิวแกะสลักลายั
แม้ผ่านมานาน แต่ผิวยังคงใสและเย็น
“นี่คืออะไร?”
จางเหว่ยถาม
ไป๋ซูเหยาวางลงบนโต๊ะ
“ของที่บิดามารดาเ้าทิ้งไว้”
1K
