พลิกบทนางร้าย : ทะลุมิติมาเป็นปีศาจบุปผาสื่อรัก

บทที่ 36 เจ้าไม่สนใจแสงจันทร์ของเจ้าแล้วหรือ

"ยัยตัวดี ในที่สุดเจ้าก็กลับมา! เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าเหลาแหยพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เหตุใดเขาถึงได้ตัวร้อนและเอาแต่เพ้ออีก เจ้าได้รักษาเขาจริงๆหรือไม่"

หนานลี่เพิ่งจะก้าวขาเข้าประตูบ้านก็ได้ยินเสียงบ่นของแม่ของหยุนอิน แม่หยุนรีบวิ่งมาที่หน้าหนานลี่ จ้องนางด้วยแววตาที่แดงก่ำ ถ้าไม่ใช่เพราะหยุนอินอยู่ที่นี่ นางคงกระโจนเข้าบีบคอหนานลี่ไปแล้ว

หนานลี่ขมวดคิ้ว ยาแก้อักเสบของคนโบราณคงไม่ได้ผลจริงๆ ดูท่านางจะต้องคิดค้นยาเพนนิซิลลินสักหน่อยแล้ว ถ้าตั้งใจจะทำจริงๆวิธีการสกัดก็ไม่ได้ยากอะไร หนานลี่ลูบคางของตัวเอง เดินไปข้างหน้า ไม่สนใจเสียงบ่นของแม่หยุน

หยุนอินปลอบมารดาที่กำลังโกรธ แล้วก็เดินตามหนานลี่เข้าไปในห้องของหยุนฝาน  เมื่อก้าวเข้ามา หนานลี่พบว่าประตูและหน้าต่างปิดสนิท กลิ่นยาจีนรุนแรงฟุ้งไปทั่วห้อง

หนานลี่ขมวดคิ้ว มองหยุนฝานที่นอนอยู่บนเตียง อีกฝ่ายคลุมผ้าห่มหนา ใบหน้าแดงก่ำหายใจลำบาก ก็ต้องทอดถอนหายใจ ในห้องไม่ระบายอากาศ ทั้งยังคลุมผ้าห่มหนาขนาดนี้ ระบบเจ้ามั่นใจหรือว่าแม่ของพระเอกไม่ได้คิดจะฆ่าสามีตัวเอง?

ระบบ: เรื่องนี้ข้าไม่ขอแสดงความคิดเห็น

หนานลี่หันไปมอง เห็นหยุนอินเดินเข้ามาก็รีบสั่งว่า "มาพอดีเลย รีบเปิดหน้าต่างระบายอากาศ เปลี่ยนผ้าห่มเอาแบบที่บางกว่านี้ให้เขา แล้วเอาอ่างน้ำมาให้ข้า อ้อ อย่าลืมเอาเหล้าขาวมาด้วยหนึ่งขวด"

หยุนอินรีบทำตามที่หนานลี่สั่ง ไม่นานเหล้าขาวกับอ่างน้ำก็ถูกส่งมาที่หน้าหนานลี่ ตอนนี้หนานลี่กำลังสั่งให้บ่าวรับใช้ถอดเสื้อผ้าของหยุนฝานออก แล้วก็ใช้เหล้าขาวเช็ดตัวให้เขาเพื่อทำให้เย็นลง

แม่หยุนที่ยืนอยู่ที่หน้าประตูตาแทบจะถลนออกมา กำลังจะชี้หน้าด่าหนานลี่แต่ก็ถูกหยุนอินลากออกไป

ผ่านไปทั้งบ่าย ในที่สุดไข้ของหยุนฝานก็ลดลง หมอชรามาเปลี่ยนยาให้ หลังจากที่กินยาไปหนึ่งชุด ตอนเย็นหยุนฝานก็ไม่มีไข้อีกต่อไป แม่หยุนก็ไม่มีเรื่องให้ด่านางอีก

สถานะของหนานลี่ในตระกูลหยุนสูงขึ้นทันที นางไม่ต้องทำงานหนักอีกต่อไป ทุกวันนางก็เอาแต่กินเนื้อแห้ง อ่านหนังสือ ใช้ชีวิตแบบคนว่างงาน

ส่วนพระเอกที่ใสซื่อก็ยังไม่ได้เจอกับนางเอก ระบบนึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็เริ่มบ่น "โฮสต์ นางเอกพาโจรที่บาดเจ็บกลับภูเขาแล้ว เนื้อเรื่องของพระเอกกับนางเอกไม่คืบหน้าเลย ตอนนี้เราควรทำอย่างไร?"

หนานลี่: ข้ารับบทเป็นนางร้ายไม่ใช่แม่สื่อแม่ชักนะ

ระบบ:  ก็เพราะท่านเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของหยุนฝาน ทำให้เนื้อเรื่องทั้งหมดบิดเบี้ยว แม้แต่พระเอกก็ยังไม่สามารถปลุกสติปัญญาได้ในเวลาที่ควรจะเป็น

หนานลี่:  แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอะไร?

"ก๊อกๆๆ!" เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้หนานลี่รู้สึกตัว นางหันไปมองประตูแล้วพูดว่า "ประตูไม่ได้ลงกลอน เข้ามาเถอะ"

หยุนอินผลักประตูเข้ามา ใบหูของเขาแดงก่ำ แต่เขาเดินเข้ามาแบบย้อนแสง หนานลี่จึงไม่ทันสังเกตเห็น

หยุนอินมองหนานลี่ที่กำลังแทะเนื้อแห้งอย่างไม่รักษาภาพพจน์ก็ไม่รู้ว่าจะบ่นอย่างไรดี

หนานลี่กินเนื้อแห้งจนหมดแล้วก็เช็ดมือ "มีอะไรหรือเจ้าคะ"

หยุนอินพูดอย่างตะกุกตะกักว่า "วันนี้ท่านพ่อบอกข้าว่าช่วงนี้ที่บ้านมีแต่เรื่องไม่ดีต้องหาเรื่องดีๆมาแก้เคล็ด"

หนานลี่กระพริบตา และถามว่าเขากำลังพูดถึงอะไร นักรบหญิงแห่งยุคโลกาวินาศอย่างนางฟังไม่เข้าใจ

หยุนอินเห็นหนานลี่ทำหน้างงๆจึงกระแอมออกมา แล้วพูดต่อว่า "ข้าหมายถึงพวกเราหมั้นหมายกันมานานแล้ว มาแต่งงานกันเร็วๆนี้ดีหรือไม่?"

หนานลี่ได้ยินแบบนั้นก็ลุกพรวดขึ้นทันที

หนานลี่:  นี่พระเอกมาขอข้าแต่งงาน? ระบบ ในเนื้อเรื่องเดิม ข้าแต่งงานกับพระเอกด้วยรึ?

ระบบ: ไม่ใช่แน่นอน พระเอกตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่แรกเห็น ดังนั้นไม่มีทางคิดเกินเลยกับท่าน

หนานลี่: ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ควรปฏิเสธการแต่งงาน?

ระบบ :  โฮสต์ลืมไปแล้วหรือว่าภารกิจของท่านคือเอาใจพระเอก ตอนนี้ท่านปฏิเสธเขา เขาจะเสียหน้า นั่นมันสวนทางกับภารกิจนะ?

หนานลี่: เขายังไม่ได้ปลุกสติปัญญา ยังเป็นคนปัญญาทึบอยู่ ตอนนี้ไม่ว่าข้าจะทำอะไร เขาก็ยังฟังข้า

ระบบ: โฮสต์ ที่ท่านพูดก็จริง แต่ทำแบบนั้นมันจะเป็นการทำลายบุคลิกดั้งเดิมนะ!

หนานลี่:  นั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ เอาแบบนี้แล้วกัน ข้าตัดสินใจแล้ว บทสาวใสซื่อไม่เหมาะกับข้าจริงๆ ในโลกแรกมีหลายสิ่งที่ฝืนทำมากไป โลกนี้ข้าจะไม่ฝืนตัวเองอีกแล้ว ในเมื่อพระเอกไม่ได้ตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่แรกพบ งั้นข้าไม่ยกพระเอกให้นางเอกแล้ว ในเมื่อข้าเป็นคู่หมั้นของพระเอก ทำไมข้าต้องยอมเป็นเมียน้อยให้นางเอกด้วย?

หยุนอินมองหนานลี่ด้วยความกังวล ยิ่งนางเงียบนานเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกังวลมากขึ้นเท่านั้น พวกเขาอยู่ด้วยกันมานาน รู้จักกันเป็นอย่างดี เขารู้ว่าหนานลี่จะแต่งงานกับเขาเป็นภรรยาของตน แต่พอเห็นสีหน้าเรียบเฉยของนาง นี่คล้ายกับว่านางกำลังไม่พอใจ

"อาลี่...ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรหน่อยเล่า?"

หนานลี่รู้สึกตัวจึงเงยหน้าขึ้นมองหยุนอิน พระเอกตัวสูง นางจึงได้แต่มองเขาแบบแหงนหน้าในมุม 45 องศา "อาอินเจ้าคิดดีแล้วหรือ"

หยุนอินถูกเรียกแบบสนิทสนมก็ตกใจ เขาทำหน้าเหวอ"เหตุใดเจ้าจึงถามเช่นนี้"

หนานลี่ชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแล้วพูดว่า "ถ้าเจ้าจะแต่งงานกับข้า เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าชีวิตนี้จะแต่งงานกับข้าแค่ผู้เดียว ข้ารู้ว่าในโลกนี้ผู้ชายสามารถมีภรรยาได้หลายคน แต่ข้ารับไม่ได้ ข้ายอมรับได้แค่การมีคู่ชีวิตแค่คนเดียว ดังนั้นต่อไปหากเจ้าพบพานแสงจันทร์ จงอย่าอาจเอื้อมมันเด็ดขาด"

หยุนอิน "..."

หนานลี่ชูนิ้วขึ้นมาอีกสองนิ้วแล้วพูดต่อว่า "อย่างที่สอง หลังจากที่เจ้าแต่งงานกับข้าแล้ว เจ้าต้องเชื่อฟังข้า เอาใจใส่ข้า ข้าคือภรรยาของเจ้า คือคนที่จะอยู่เคียงข้างเจ้าไปอีกหลายสิบปี ดังนั้นเจ้าต้องให้เกียรติและให้ความสำคัญกับข้าตามที่ข้าสมควรได้รับ"

หยุนอิน "..."

หนานลี่ "ว่าอย่างไร? มั่นใจแล้วหรือไม่ว่าจะแต่งงานกับข้า แล้วไม่สนใจแสงจันทร์ของเจ้า"

หยุนอินขมวดคิ้ว "คำก็แสงจันทร์สองคำก็แสงจันทร์? อาลี่เจ้ากำลังพูดถึงใครกัน?"

หนานลี่เลิกคิ้วขึ้น "ก็สตรีที่ท่านเจอบนถนนเมื่อสองสามวันก่อนไง ไม่ใช่ท่านตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกเห็นรึ?"

หยุนอินส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "อาลี่ นอกจากเจ้าแล้ว ข้าไม่เคยตกหลุมรักใครอีกเลย!"

หนานลี่ไม่นึกว่าเขาจะตอบแบบนี้ นางหน้าแดงเล็กน้อย รู้สึกอบอุ่นหัวใจกับความใสซื่อของเขา แต่นางเป็นถึงนักรบหญิงแห่งยุคโลกาวินาศ จะน้อยหน้าได้อย่างไร "ถ้าท่านรับปากกับข้าสองข้อนี้ ข้าก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว"

หยุนอินยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ย่อตัวช้อนขาหนานลี่ อุ้มขึ้นแล้วหมุนเป็นวงกลม "อาลี่ เจ้าจะแต่งงานกับข้าแล้ว ข้าดีใจจัง!"

...

หนานลี่ไม่มีครอบครัว งานแต่งงานของตระกูลหยุนครั้งนี้จึงเชิญแค่ญาติสนิทมิตรสหาย ไม่ได้จัดงานใหญ่โต หนานลี่สวมชุดแต่งงานสีแดง นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเหม่อลอย มองตัวเองในกระจก นางแต่งหน้าแบบง่ายๆ เกล้าผมแบบสตรีที่พร้อมแต่งงาน ทำให้นางรู้สึกเหมือนกับฝันไป ข้ามมาสองโลกแล้ว ในที่สุดนางก็แต่งงาน ทว่าไม่ได้แต่งงานเพราะความรัก แต่เป็นการแต่งงานเพื่อแก้เคล็ด

ผ้าคลุมหน้าสีแดงปิดบังสายตาของนาง นางถูกแม่สื่อพยุงไปที่ห้องโถง มือข้างหนึ่งของนางถือผ้าสีแดงผืนหนึ่ง อีกฝั่งของผ้าแดงคือหยุนอินที่เป็นสามีในอนาคตของนาง

หนานลี่:  หยุนอิน ... เป่ยหมิงอิน ... เหตุใดชื่อของเขาถึงได้เหมือนกับท่านเซียนขนาดนี้ รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังแต่งงานกับท่านเซียนเลย

"หนานลี่ข้าชอบเจ้า!"จู่ๆเสียงที่อ่อนโยนและมีเสน่ห์ของท่านเซียนดังขึ้นในหัวของนาง ในใจหนานลี่รู้สึกเจ็บปวดอย่างอธิบายไม่ถูก..

หลังจากที่หนานลี่ทำพิธีแต่งงานเสร็จ ก็กลับเข้าไปในห้อง 

ระหว่างรอท้องของนางร้องโครกครากเสียงดัง และในตอนนั้นเอง นางก็เห็นรองเท้าแต่งงานสีแดงสดคู่หนึ่งปรากฏขึ้นในสายตา ผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออก หยุนอินสวมชุดแต่งงานสีแดงสดยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า 

หนานลี่ถอนหายใจโล่งอก มิใช่เป่ยหมิงอิน ดูท่าที่ได้ยินเสียงของเขาคงเป็นเพราะนางฟุ้งซ่านไปเอง อย่างไรก็ตาม นางต้องยอมรับว่าหยุนอินที่อ้วนท้วนเวลาใส่ชุดสีแดงแล้วดูน่ารักเป็นพิเศษ

หนานลี่มองหยุนอินที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขก็ยกมือขึ้น ตบไหล่ของเขา "มีเนื้อสัตว์หรือไม่ ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว!"

หยุนอินทำหน้าเหวอ "อาลี่ พอเห็นหน้าข้าเจ้าก็นึกถึงแต่เนื้อสัตว์หรือ"

หนานลี่กลอกตา "ข้าแค่หิว เนื้อสัตว์ทำให้อิ่มท้อง ข้าก็เลยนึกถึงแต่มัน"

หยุนอินมองหนานลี่ด้วยแววตาที่เจ็บปวดแล้วก็ไปหยิบขาไก่ย่างมาให้นางอย่างน้อยใจ ...