เสียงระฆังครั้งแรกดังขึ้นหลังจากฝ่ามือถอนออกแล้ว
จากนั้น
เคร้ง!
ครั้งที่สอง
เคร้ง!
ครั้งที่สาม
ผู้คนเริ่มเงียบ
เคร้ง!
ครั้งที่สี่
ดวงตาของมู่ชิงหลันเบิกขึ้นเล็กน้อย
เคร้ง!
ครั้งที่ห้า
ทั่วลานเงียบสนิท
แม้แต่เจียงเหวินไห่ยังลุกขึ้น
แต่ยังไม่จบ
ระฆังสั่นต่ออีกครู่
จากนั้นเสียงที่หกก็ดังขึ้นเบากว่าเดิม แต่ได้ยินชัดทั่วลาน
เคร้ง!
หกเสียง
คนขั้นรับปราณขั้นสามทำให้ระฆังดังหกเสียง
มากกว่ามู่ชิงหลันที่อยู่ขั้นเปิดชีพจรถึงสองเสียง
ผู้ดูแลยืนอึ้งอยู่ข้างแท่น
“นี่…”
เขารีบเดินไปตรวจระฆัง
ไม่มีความเสียหาย
ไม่มีการใช้ของวิเศษ
ไม่มีความผิดปกติ
เจียงเหวินไห่ถามจาก้า
“เ้าทำอย่างไร”
ฉินเฟิงประสานมือ
“ระฆังมีแรงสะท้อนอยู่ภายในขอรับ หากส่งพลังไปตามจังหวะของชั้นโลหะ พลังหนึ่งส่วนสามารถทำให้เกิดเสียงต่อเนื่องได้มากกว่าการใช้แรงทั้งหมดในครั้งเดียว”
คนบนแท่นสูงหลายคนมองกันเอง
หลักการฟังดูง่าย
แต่ในบรรดาคนทั้งหมดที่ทดสอบก่อนหน้า ไม่มีผู้ใดทำเช่นนี้ได้
เจียงเหวินไห่ถาม
“ผู้ใดสอนเ้า”
ฉินเฟิงตอบตามที่เตรียมไว้
“อาจารย์ของข้าขอรับ”
“อาจารย์เ้าเป็คนสำนักใด”
“ท่านปลีกตัวจากโลกภายนอกและกำชับไม่ให้ข้าเปิดเผยตัวตน ขอผู้าุโโปรดอภัย”
หากเป็คนอื่นปฏิเสธคำถามผู้าุโสำนักเมฆาฟ้าเช่นนี้ อาจถูกมองว่าไม่รู้มารยาท
แต่ฉินเฟิงพูดสุภาพและมีเหตุผล
อีกทั้งผลงานของเขาทำให้เจียงเหวินไห่สนใจมากกว่าจะโกรธ
ชายวัยกลางคนจึงเพียงพยักหน้า
“หกเสียง ผ่าน”
ทันทีที่ประกาศจบ เสียงสนทนาก็ะเิทั่วลาน
ฉินเหว่ยยืนแข็งอยู่กับที่
ฉินซวนเฮ่อกลับไม่มีรอยยิ้มแล้ว
เขาเริ่มเข้าใจว่าเื่นี้ไม่ใช่ความบังเอิญ
ด่านแรก ระดับเจ็ดสูงสุด
ด่านสอง หกเสียง
คนที่อยู่ขั้นรับปราณขั้นสามทำผลงานเหนือผู้ฝึกขั้นเปิดชีพจร
ถ้าปล่อยให้ข่าวแพร่ออกไป ชื่อฉินเฟิงจะเปลี่ยนจากสวะเป็อัจฉริยะภายในวันเดียว
และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเขาเพิ่งเริ่มฝึกได้ไม่กี่วัน
หลี่เทียนิเดินเข้ามาหาฉินเฟิงทันทีที่อีกฝ่ายลงแท่น
“ข้าชื่อหลี่เทียนิ”
ฉินเฟิงมองเขา
“ข้ารู้จัก”
หลี่เทียนิหัวเราะ
“คนทั้งเมืองคงรู้จักข้าอยู่บ้าง ส่วนเ้าก็ทำให้ข้ารู้จักใหม่วันนี้”
เขายื่นมือออก
“หากได้พบกันในด่านสาม หวังว่าจะได้ประลองอย่างเต็มที่”
ฉินเฟิงจับมือเพียงครู่แล้วปล่อย
“ถ้าได้พบกัน ข้าจะไม่ออมมือ”
หลี่เทียนิชะงักก่อนหัวเราะดังขึ้น
“ดี! ข้าชอบคำนี้”
เขาไม่ได้รู้สึกถูกดูิ่
กลับยิ่งสนใจ
คนที่กล้าพูดเช่นนี้ทั้งที่อยู่ต่ำกว่าเขาห้าขั้น หากไม่ได้บ้าก็ต้องมีสิ่งที่พึ่งพาได้จริง
มู่ชิงหลันมองฉากนั้นอยู่ห่าง ๆ
เสี่ยวอวี่ถามเบา ๆ
“คุณหนู ท่านคิดว่าเขาจะผ่านด่านสามหรือไม่”
มู่ชิงหลันเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“ตอนแรกข้าคิดว่ายาก”
“แล้วตอนนี้เล่าเ้าคะ”
“ข้าไม่แน่ใจแล้ว”
การทดสอบด่านสองจบลง่ใกล้เที่ยง
จากสามสิบสองคน เหลือผู้ผ่านเพียงยี่สิบคน
ผู้ดูแลให้พักหนึ่งชั่วยามก่อนเริ่มด่านประลอง
ฉินเฟิงไม่ได้ไปพูดคุยกับใคร
เขาเลือกนั่งใต้ต้นไม้ใกล้ขอบลานแล้วหลับตา
การทดสอบระฆังเมื่อครู่ใช้พลังไม่มาก
แต่เขา้าให้ปราณอยู่ในสภาพเต็มที่สุดก่อนด่านสาม
ไม่นาน กลิ่นอาหารก็ลอยมา
ฉินเฟิงลืมตา
เสี่ยวอวี่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกล่องอาหารไม้
“คุณชายฉิน คุณหนูให้ข้านำมาให้เ้าค่ะ”
ฉินเฟิงมองไปทางมู่ชิงหลัน
หญิงสาวนั่งอยู่กับคนตระกูลมู่ไม่ไกล
นางไม่ได้มองมาทางนี้
“ฝากขอบคุณคุณหนูของเ้าด้วย”
“เ้าค่ะ”
เสี่ยวอวี่วางกล่องแล้วกำลังจะไป แต่เหมือนนึกบางอย่างออก
“คุณหนูยังฝากบอกว่า ด่านสามไม่ใช่การทดสอบระฆัง หากพบคนระดับสูงกว่ามาก ท่านอย่าฝืนเกินไปเ้าค่ะ”
ฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อย
“ข้าจะจำไว้”
เสี่ยวอวี่เดินกลับ
ฉินเฟิงเปิดกล่อง
ด้านในเป็ข้าว เนื้ออบ สมุนไพรต้ม และผลไม้สองชนิด
อาหารเหมาะกับผู้ฝึกยุทธ์ก่อนประลองพอดี
เขากินอย่างไม่รีบร้อน
อีกด้าน ฉินเหว่ยมองภาพนี้จนใบหน้าไม่พอใจ
“คุณหนูมู่ถึงกับส่งอาหารให้มัน”
ฉินซวนเฮ่อตอบเสียงเรียบ
“เื่เล็กน้อย”
แต่สายตาของเขากลับไม่ได้แสดงว่าเป็เื่เล็ก
ฉินเหว่ยลดเสียงลง
“พี่ซวนเฮ่อ หากด่านสามเจอมัน…”
ฉินซวนเฮ่าหันมอง
“เ้าจะทำอะไร”
“ข้าจะทำให้ทุกคนรู้ว่าการเล่นกลกับเสาศิลาและระฆังไม่ได้หมายความว่าสู้เก่ง”
“เ้าเพิ่งแพ้มันเมื่อเช้า”
ใบหน้าฉินเหว่ยแข็ง
“ครั้งนั้นข้าประมาท”
ฉินซวนเฮ่อมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าเจอจริง อย่าประมาทอีก”
ฉินเหว่ยยิ้ม
“ข้าเข้าใจ”
หนึ่งชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ผู้ดูแลขึ้นแท่นประกาศกติกาด่านสาม
ผู้ผ่านยี่สิบคนจับสลากแบ่งเป็สิบคู่
ผู้ชนะเข้าสู่รอบถัดไปทันที
ผู้แพ้ที่แสดงผลงานโดดเด่นยังมีโอกาสได้รับเลือกเพิ่มเติมโดยผู้คุมการทดสอบ
ดังนั้นทุกคนต้องแสดงความสามารถให้มากที่สุด
กล่องจับสลากถูกนำออกมา
ชื่อถูกอ่านทีละคู่
“หลี่เทียนิ พบ หวังหยู”
“มู่ชิงหลัน พบ ซ่งอี้”
“ฉินซวนเฮ่อ พบ หลัวเจิ้ง”
จนกระทั่งผู้ดูแลหยิบกระดาษอีกคู่
เขาอ่านแล้วหยุดเล็กน้อย
จากนั้นประกาศ
“ฉินเฟิง พบ ฉินเหว่ย!”
เสียงฮือดังขึ้นทันที
ฉินเหว่ยยิ้มออกมาอย่างชัดเจน
“์เข้าข้างข้าจริง ๆ”
ฉินเฟิงเองก็เหลือบมองเขา
ก่อนจะลุกขึ้นยืน
มู่ชิงหลันขมวดคิ้ว
เมื่อเช้าทั้งสองเพิ่งปะทะกันหนึ่งหมัด
แต่การประลองจริงแตกต่างจากนั้นมาก
ฉินเหว่ยอยู่ขั้นรับปราณขั้นสามเช่นเดียวกัน และฝึกมานานกว่าหลายปี
เขามีวิชายุทธ์ครบถ้วน
ในขณะที่ฉินเฟิงเพิ่งเริ่มฝึก
คู่แรก ๆ จบลงอย่างรวดเร็ว
หลี่เทียนิใช้เพียงสิบกว่ากระบวนท่าก็ชนะหวังหยู
มู่ชิงหลันใช้สามกระบวนท่าเอาชนะซ่งอี้ โดยแทบไม่ต้องเคลื่อนจากตำแหน่งเดิม
ฉินซวนเฮ่อชนะหลัวเจิ้งภายในห้ากระบวนท่า
จนในที่สุด ผู้ดูแลประกาศ
“คู่ที่หก ฉินเฟิง ฉินเหว่ย ขึ้นสนาม!”
ฉินเหว่ยะโขึ้นแท่นก่อน
เสียงฝ่าเท้ากระทบพื้นดังหนัก
เขาชักกระบี่สั้นจากเอว
ฉินเฟิงเดินขึ้นบันไดตามปกติ
ไม่มีอาวุธ
ผู้ดูแลมองทั้งสอง
“การประลองหยุดเมื่อฝ่ายหนึ่งยอมแพ้ หมดสติ หรือตกจากสนาม ห้ามสังหารคู่ต่อสู้โดยเจตนา”
คำว่าห้ามสังหารทำให้ฉินเหว่ยยิ้มเล็กน้อย
เขาไม่ได้คิดฆ่าฉินเฟิงต่อหน้าผู้คน
แต่ถ้าทำให้กระดูกหักหลายแห่ง ผู้ดูแลก็อาจหยุดไม่ทัน
ผู้ดูแลยกมือ
“เริ่ม!”
ฉินเหว่ยพุ่งออกทันที
ครั้งนี้เขาไม่ใช้หมัดศิลาทลาย
กระบี่สั้นเกิดแสงปราณจาง ๆ
“กระบี่เงาวายุ!”
กระบี่แทงออกสามครั้งต่อเนื่อง
เป้าหมายคือไหล่ หน้าอก และต้นขา
แม้ไม่ได้มุ่งจุดตาย แต่หากแทงโดนย่อมาเ็หนัก
ฉินเฟิงขยับตัวหลบ
กระบี่แรกผ่านข้างไหล่
กระบี่ที่สองเฉือนชายเสื้อ
กระบี่ที่สามถูกเขาหลบด้วยการหมุนตัวเพียงครึ่งรอบ
ผู้ชมจำนวนหนึ่งส่งเสียงอุทาน
ฉินเหว่ยเองก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะหลบได้ทั้งหมด
เขาจึงเปลี่ยนท่า
กระบี่ฟันจากล่างขึ้นบน
ฉินเฟิงถอยหนึ่งก้าว
ปลายกระบี่ผ่านหน้าอกไปไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ
ในระยะใกล้เช่นนี้ เขาเห็นการไหลของพลังฉินเหว่ยชัดเจน
วิชากระบี่นี้มีทั้งหมดเก้าท่า
ฉินเฟิงไม่เคยฝึก
แต่จากสามกระบวนท่าแรก เขาก็มองออกว่าการเชื่อมต่อระหว่างท่าที่สามกับท่าที่สี่มี่ว่าง
ฉินเหว่ยแทงอีกครั้ง
ฉินเฟิงรอ
หนึ่ง
สอง
สาม
เมื่อกระบี่ที่สามผ่านไป เขาไม่ถอยอีก
กลับพุ่งเข้าด้านใน
ฉินเหว่ยใ
ระยะกระบี่ถูกลดจนใช้ไม่ได้
ฉินเฟิงใช้ฝ่ามือซ้ายกระแทกข้อมือที่ถือกระบี่
จากนั้นศอกขวาชนตรงหน้าอก
ปึก!
ฉินเหว่ยถอยสองก้าว
เสียงรอบสนามดังขึ้นทันที
แต่เขายังไม่ล้ม
“เ้าหาเื่!”
ฉินเหว่ยโกรธจัด
พลังปราณทั้งหมดไหลเข้าสู่กระบี่
ครั้งนี้เขาใช้ท่าที่รุนแรงที่สุดที่ตนเรียนได้
“กระบี่วายุเจ็ดเงา!”
ปลายกระบี่เคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้นหลายเท่า
เงากระบี่เจ็ดสายปรากฏขึ้นตรงหน้า
คนขั้นรับปราณทั่วไปยากแยกออกว่าท่าใดจริงท่าใดลวง
ฉินเฟิงกลับไม่มองปลายกระบี่ทั้งหมด
เขามองไหล่ ข้อมือ และเท้าของฉินเหว่ย
เงาลวงสร้างจากการขยับข้อมือ
แต่ท่าจริงต้องส่งแรงจากหัวไหล่
เพียงเสี้ยวขณะ เขาก็รู้ตำแหน่งจริง
ร่างเอียงออกด้านขวา
กระบี่จริงผ่านข้างลำตัว
ฉินเฟิงก้าวเข้าประชิดอีกครั้ง
มือขวาจับข้อมือ
มือซ้ายกระแทกข้อศอก
กร๊อบ!
เสียงกระดูกข้อต่อเคลื่อนดังขึ้น
ฉินเหว่ยร้องลั่น
กระบี่หลุดจากมือ
ยังไม่ทันตกถึงพื้น ฉินเฟิงใช้เท้าแตะด้ามกระบี่ให้เด้งขึ้น แล้วคว้าไว้
ปลายกระบี่หยุดห่างลำคอฉินเหว่ยเพียงเล็กน้อย
ทั่วสนามเงียบลง
การต่อสู้จบแล้ว
ฉินเหว่ยยืนแข็ง
เหงื่อเย็นไหลจากหน้าผาก
เขามองปลายกระบี่ตรงคอด้วยสีหน้าไม่เชื่อ
ฉินเฟิงกล่าว
“เ้าแพ้อีกครั้ง”
คราวนี้ไม่มีข้ออ้างเื่ประมาท
ไม่มีข้ออ้างว่าปะทะกันเพียงหมัดเดียว
ใช้อาวุธจริง
ใช้วิชากระบี่จริง
ระดับเท่ากัน
ฉินเหว่ยยังแพ้
ผู้ดูแลมองทั้งสองแล้วประกาศ
“ฉินเฟิงชนะ!”
เสียงผู้ชมรอบสนามะเิขึ้นทันที
ฉินเฟิงลดกระบี่แล้วโยนคืน
ฉินเหว่ยรับไว้ด้วยมือซ้าย ใบหน้าแดงจัด
“ข้ายังไม่—”
เขากำลังจะพูด แต่ผู้ดูแลมองมา
“ผลตัดสินแล้ว ลงจากสนาม”
ฉินเหว่ยกัดฟัน
ไม่กล้าฝืนคำสั่งสำนักเมฆาฟ้า
จึงเดินลงไปด้วยท่าทีอับอาย
ฉินเฟิงกำลังจะลงเช่นกัน
ทันใดนั้น เจียงเหวินไห่บนแท่นสูงกลับกล่าวขึ้น
“ช้าก่อน”
คนทั้งลานหันมอง
ฉินเฟิงหยุด
เจียงเหวินไห่ถาม
“ก่อนหน้านี้เ้าฝึกกระบี่มาหรือไม่”
“ไม่เคยขอรับ”
“แล้วเ้ารู้ได้อย่างไรว่าท่าที่สี่ของกระบี่เงาวายุมีช่องว่างหลังท่าที่สาม”
คำถามนั้นทำให้ฉินซวนเฮ่อมีสีหน้าเปลี่ยน
เขาเองฝึกวิชานี้มาก่อน
แต่กว่าจะพบจุดเชื่อมที่อ่อนแอนั้น ใช้เวลาเกือบครึ่งปี
ฉินเฟิงกลับมองออกเพียงไม่กี่กระบวนท่า
ฉินเฟิงตอบอย่างสุภาพ
“อาจารย์ของข้าเคยกล่าวว่า ก่อนดูอาวุธให้ดูคนใช้ก่อน หากเท้า ไหล่ และข้อมือเชื่อมแรงไม่ทัน ต่อให้เงากระบี่มีมากเพียงใด จุดที่ร่างจริงต้องออกแรงก็ยังคงมีเพียงแห่งเดียว”
เจียงเหวินไห่นิ่งไปครู่หนึ่ง
จากนั้นหัวเราะเบา ๆ เป็ครั้งแรก
“อาจารย์ของเ้าน่าสนใจมาก”
เขามองฉินเฟิง
“หากเ้าผ่านรอบต่อไป ข้าจะให้สิทธิ์เ้าเข้าสู่การทดสอบพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งรายการ”
คนทั้งลานเกิดเสียงฮืออีกครั้ง
การทดสอบพิเศษของสำนักเมฆาฟ้า!
ไม่มีใครรู้ว่าคืออะไร
แต่เพียงได้ยินคำว่า “พิเศษ” จากผู้าุโสำนักใหญ่ ก็พอทำให้คนรุ่นเยาว์จำนวนมากริษยาแล้ว
ฉินเฟิงประสานมือ
“ขอบคุณผู้าุโ”
เมื่อเขาลงจากสนาม มู่ชิงหลันมองมา
ครั้งนี้ดวงตาของหญิงสาวไม่เหลือความสงสัยแบบเดิมอีกแล้ว
สิ่งที่เห็นเมื่อครู่ชัดเจนเกินไป
ฉินเฟิงไม่ได้มีเพียงความรู้ด้านโอสถ
ความเข้าใจด้านการต่อสู้ของเขาก็ผิดจากคนทั่วไปอย่างมาก
ชายที่คนทั้งเมืองเรียกว่าสวะมาสิบหกปี
กำลังทำให้คำเรียกนั้นกลายเป็เื่น่าขันภายในวันเดียว
แต่ฉินเฟิงยังไม่ทันได้พัก ผู้ดูแลก็เริ่มจับสลากรอบต่อไป
ผู้ชนะสิบคนแบ่งเป็ห้าคู่
ชื่อถูกหยิบออกมาทีละใบ
“มู่ชิงหลัน พบ หลี่เหยียน”
“ฉินซวนเฮ่อ พบ หวังเซิง”
“หลี่เทียนิ พบ ซ่งหลัว”
จนเหลือคู่สุดท้าย
ผู้ดูแลเปิดกระดาษ
ก่อนจะเงยหน้ามองฉินเฟิง
“ฉินเฟิง พบ…”
เขาหยุดเล็กน้อย
“…หลี่เทียนิ!”
เกิดเสียงฮือดังยิ่งกว่ารอบก่อน
หลี่เทียนิเองชะงัก
ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏ
เขาลุกขึ้นจากที่นั่ง
ระดับพลังขั้นรับปราณขั้นแปดแผ่ออกมาอย่างชัดเจน
ต่างจากฉินเฟิงถึงห้าขั้นเต็ม
ครั้งนี้ไม่ใช่ฉินเหว่ย
ไม่ใช่คนระดับเดียวกัน
แต่เป็หนึ่งในสามอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองชิงหลาน
หลี่เทียนิพาดกระบี่ยาวไว้บนบ่า
“ฉินเฟิง”
เขาหัวเราะอย่างตื่นเต้น
“เมื่อครู่ข้ายังเสียดายว่าจะไม่มีโอกาสพบเ้าเร็ว ๆ นี้”
“ดูเหมือน์จะไม่้าให้ข้ารอนาน”
มู่ชิงหลันมองฉินเฟิงทันที
ฉินซวนเฮ่อกลับเผยรอยยิ้มเป็ครั้งแรกหลังเงียบมานาน
ขั้นสามกับขั้นแปด
ไม่ว่าจะมีประสบการณ์ดีเพียงใด ความต่างของพลังยังมากเกินไป
เขาอยากเห็นว่าครั้งนี้ฉินเฟิงจะทำอย่างไร
ส่วนฉินเฟิงเพียงลุกขึ้นช้า ๆ
เขามองหลี่เทียนิ
จากนั้นเหลือบมองกระบี่ยาวในมืออีกฝ่าย
พลังขั้นรับปราณขั้นแปดแข็งแรงกว่าเขาหลายเท่า
การต่อสู้ครั้งนี้ไม่เหมือนรอบก่อน
หากพลาดเพียงครั้งเดียว เขาอาจได้รับาเ็หนัก
แต่ในดวงตาของฉินเฟิงกลับไม่มีความหวาดกลัว
เพราะนับั้แ่กลับชาติมาเกิด
นี่เป็ครั้งแรกที่เขาจะได้ต่อสู้กับคู่ต่อสู้ซึ่งมีพลังเหนือกว่าตนเองอย่างชัดเจนต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก
และเป็ครั้งแรกที่เขาจะได้รู้ว่า วิชาต่อสู้สูงสุดนับไม่ถ้วนซึ่งเคยศึกษาแต่ไม่เคยฝึกในชาติที่แล้ว จะสามารถนำมาใช้กับร่างใหม่นี้ได้มากเพียงใด
เสียงระฆังเตรียมเริ่มรอบถัดไปดังขึ้น
เคร้ง!
หลี่เทียนิะโขึ้นสนามก่อน
ปลายกระบี่ลากผ่านพื้นหิน เกิดเสียงเสียดสีดังยาว
เขาหันกลับมา
“ขึ้นมาเถิด!”
ฉินเฟิงก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น
เมื่อเท้าข้างสุดท้ายแตะพื้นสนาม ลมรอบลานเหมือนสงบลงชั่วขณะ
สายตานับพันคู่จับอยู่ที่คนสองคน
ฝ่ายหนึ่งคืออัจฉริยะขั้นรับปราณขั้นแปดผู้มีชื่อเสียงมาหลายปี
อีกฝ่ายคือคนที่เพียงสามวันก่อนยังไม่มีพลังปราณแม้แต่น้อย
ผู้ดูแลเดินมาระหว่างทั้งสอง
มือขวาค่อย ๆ ยกขึ้น
“รอบสอง”
เขากวาดตามองทั้งคู่
“เริ่ม!”
858
