ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง

         เฉาเฟิงวิ่งตามมาทีหลัง ครั้นเห็นอ๋องหยางอุ้มอดีตพระชายาเข้าไปในเรือนก็เลิกคิ้ว ชิวต้าซานยืนนิ่งอยู่ข้างซุนมามา

         “ซุนมามา ท่านรีบตามไปดูแลคุณหนูเถิด”

         “จริงด้วย” ซุนมามาทีกำลังสงสัยกับท่าทีของอ๋อง หยางที่มีต่อหลี่หยวนหยวนพลันได้สติ สาวเท้าตามไปอย่างว่องไว

         “เจ้าไม่ตามเข้าไปดูคุณหนูหรือ” เฉาเฟิงเข้าไปยืนใกล้ๆ เขาพยายามสำรวจร่างกายของนางว่ามีร่องรอยการบาดเจ็บหรือไม่

         องครักษ์ชิวส่ายหน้า “ข้าควรตรวจดูความเสียหายของทรัพย์สินในเรือน”

         “เช่นนั้น ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า”

         ชิวต้าซานเลิกคิ้ว แต่ก็มิได้เอ่ยคำทัดทาน ปล่อยให้กุนซือหนุ่มเดินตามหลังเข้าไปในเรือน

         “คนร้ายที่บุกเข้ามาคือคนของเผ่าหมาป่า เด็กหนุ่มผู้นั้นได้ยินพวกเขาเรียกกันว่าคุณชาย ถูกจับกุมพร้อมกับทหารผู้หนึ่งเมื่อหลายวันก่อน เขาถูกปล่อยตัวแต่ย้อนกลับมาบุกคุกใต้ดินที่ค่ายทหารเมืองเฉินม่าย ท่านอ๋องพาคนควานหาตัวทั้งคืน เพิ่งเจอเมื่อครู่นี้ คิดไม่ถึงเลยว่าพวกมันจะกล้าบุกเข้าบ้านเก่าสกุลหยาง”

         “เหตุใดท่านจึงเล่าให้ข้าฟังละเอียดนักเล่า” องครักษ์ผู้สวมหน้ากากฉลุสีขาวหันมาจ้องเฉาเฟิง

         ชายหนุ่มอึกอักเล็กน้อย “ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นผู้ดูแลคุณหนูหลี่ ก็ควรจะรู้ต้นสายปลายเหตุเอาไว้ วันหน้าจะได้ระวังความปลอดภัยของนางมากยิ่งขึ้น”

         “ท่านอ๋องจับได้ทุกคนแล้วมิใช่หรือ”

         “อืม”

         “คุณหนูหลี่ไม่เคยสร้างความแค้นกับเผ่าหมาป่า พวกมันคงจะไม่มายุ่งกับนางอีกแล้วกระมัง”

         “ก็ไม่แน่ ข้าคิดว่าที่พวกมันบุกเข้ามาในบ้านนี้เพราะหวังจะจับตัวคุณหนูหลี่ไปต่อรองกับท่านอ๋อง”

         “นางหย่ากับท่านอ๋องไปแล้ว เหตุใดจึงต้องจับตัวนางด้วย ไปจับชายารองในจวนไม่ดีกว่าหรือ ท่านอ๋องแต่งสตรีใหม่มาตั้งสองคนนี่”

         “จับไปแล้วคนหนึ่ง แต่ข้าไม่คิดว่ามันจะย้อนกลับมาตามมาจับคุณหนูหลี่อีกครั้ง”

         “จับไปแล้ว!” ชิวต้าซานย่นหัวคิ้ว “จับชายารองของท่านอ๋องน่ะหรือ”

         “ใช่! แต่ข่าวแหกคุกมาถึงเสียก่อน ท่านอ๋องจึงต้องมาตามจับคนร้ายทางนี้ ส่วนการช่วยเหลือชายารองปล่อยให้เป็นหน้าที่ของรองผู้บัญชาการหนานกง”

         ชิวต้าซานรู้ว่าพี่ชายของหนานกงมี่เป็นรองผู้บัญชาการสำนักมือปราบเมืองเฉินม่าย

         “ส่งคนส่วนหนึ่งไปลักพาตัวชายารอง อีกทางก็ส่งคนไปชิงตัวนักโทษในคุกใต้ดิน นับว่าเป็นแผนที่ดี”

         “พวกมันอาจจะคำนวณผิดไปอย่างหนึ่ง”

         “อันใดหรือ”

         “คงคาดไม่ถึงหรอกว่าท่านอ๋องจะเลือกไล่ล่านักโทษแหกคุก มิได้เร่งตามไปช่วยชายารอง”

         “เพราะเหตุใด”

         “หลังจากชายารองหายตัวไป องครักษ์ที่รับผิดชอบก็รีบตามไปช่วยเหลือ และรองผู้บัญชาการหนานกงก็รีบยกพลติดตามไปอีก หากท่านอ๋องตามไปอีกคนก็เท่ากับปล่อยให้นักโทษลอยนวลน่ะสิ”

         “ท่านกุนซือกล่าวเช่นนี้ แสดงว่านักโทษที่แหกคุกออกมาน่าจะเป็นคนสำคัญของเผ่าหมาป่า”

         “คนถูกช่วยน่าจะเป็นเพียงหัวหน้าหน่วยทหาร แต่คนที่บุกเข้าไปช่วยนี่สิ ข้าสงสัยว่าเขาจะเป็นน้องชายต่างมารดาของผู้นำเผ่าหมาป่า”

         “มิน่าเล่า ท่านอ๋องจึงได้ตามจับกุมเขาด้วยตนเอง” ชิวต้าซานก้าวเท้ายาวๆ ขณะที่ปากยังคุยกับเฉาเฟิง

         บ่าวรับใช้และสาวใช้กำลังช่วยกันเก็บข้าวของที่แตกหักออกไปกองรวมกันที่ลานด้านหลังเรือน

        ไป๋ซวงหันมาเห็นชิวต้าซานก็ยิ้มกว้าง พร้อมทั้งยื่นมือไปจับแขนองครักษ์ร่างโปร่งอย่างสนิทสนม “องครักษ์ชิว ท่านกลับมาแล้ว โล่งใจไปที”  

         เฉาเฟิงเม้มริมฝีปาก เขารู้สึกไม่ชอบหน้าไป๋ซวงขึ้นมาตะหงิดๆ นึกอยากจะกระชากมือนางออกจากแขนของชิวต้าซาน

         ‘สาวใช้ผู้นี้ทำตัวเกาะแกะกับชิวต้าซาน มิใช่ว่าคิดไม่ดีกับนางหรอกนะ’

         หยางหลีเหว่ยอุ้มอดีตภรรยาไปวางลงบนเตียงนอนในห้อง “เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ต้องการให้ข้าเรียกหมอ”

         “แน่ใจเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านอ๋องมากที่ช่วยชีวิตข้าและบ่าวไพร่ทั้งหมดเอาไว้” หลี่หยวนหยวนพยายามเอ่ยอย่างนอบน้อม นางกำลังหาทางไล่ให้เขากลับไปเร็วๆ

         “ในเมื่อเจ้าไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว ข้าไล่ล่าคนร้ายมาทั้งคืน เหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ต้องการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย”

         หลี่หยวนหยวนทำหน้าเหวอ ในใจก็นึกหงุดหงิด เขามาตามจับคนร้ายและจับได้แล้ว ยังจะคิดอาบน้ำแต่งตัวอยู่อีก “ถ้าอย่างนั้น ท่านไปอาบที่ห้องข้างๆ เถิด”

         “ห้องนี้ใหญ่กว่า สะดวกกว่า เจ้านอนบนเตียงก็นอนไปสิ เกี่ยวอันใดกับข้าจะอาบน้ำ หรือว่าเจ้าคิดจะแอบดู”

         “แต่ข้าว่า...”

         อ๋องหยางไม่ให้นางได้เอ่ยต่อ เขาหันไปหาซุนมามา “เจ้าไปสั่งคนเตรียมน้ำให้ข้าอาบที ข้าต้องรีบพานักโทษกลับเฉินม่าย”

         “เจ้าค่ะ” ซุนมามายอบกายรับคำสั่งแล้วรีบออกไป ในใจลึกๆ นึกอยากให้อ๋องหยางคืนดีกับคุณหนูของตน เพื่อให้คุณชายในท้องของหลี่หยวนหยวนได้เป็นซื่อจื่อ[1]คนต่อไป

         หลี่หยวนหยวนพลิกกายหันหลังให้กับหยางหลีเหว่ย นางคร้านจะทะเลาะกับเขานัก บุรุษในยุคโบราณเช่นนี้ล้วนเอาแต่ตนเป็นใหญ่ เขาอยากจะทำสิ่งใดก็ปล่อยให้เขาทำไปเสียดีกว่า อีกประเดี๋ยวเขาก็คงจะกลับไปแล้ว

         นางนอนอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกปวดปัสสาวะ ในใจก็นึกโมโหตนเองที่ปวดบ่อยเสียเหลือเกิน ซ้ำยังมาปวดในตอนที่อดีตสามีกำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างหลังฉากเสียด้วย

         หลี่หยวนหยวนพยายามยันกายลุกขึ้น อาการเวียนหัวเริ่มกลับมาอีกหน นี่คงเป็นอาการแพ้ท้องอย่างที่ท่านหมอเกาได้บอกไว้

         เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้หยางหลีเหว่ยรู้ว่าหลี่หยวนหยวนกำลังก้าวเท้าลงจากเตียง ทว่าเสียงฝีเท้าของนางไม่มั่นคงนัก เขารีบลุกจากอ่างน้ำคว้าเอาผ้าผืนใหญ่มาพันกายแล้วโผล่หน้าออกไป

         “เจ้าไม่สบายมิใช่หรือ จะลุกขึ้นมาทำไม นอนพักไปเสียเถิด”

         หลี่หยวนหยวนตกใจที่เขาโผล่ออกมาจากหลังฉากกั้นอันใหญ่

        “ท่านนั่นล่ะ เหตุใดไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนเล่า” นางจึงหยุดยืนจ้องมองเขาที่เปลือยท่อนบน หยดน้ำเกาะพราวทั่วลาดไหล่และแผงอกกำยำ หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนี

        “ได้ยินเสียงเจ้า ข้ากลัวว่าเจ้าจะอาเจียนอีก”

         “ข้าแค่จะไปปลดเบา ท่านนั่นแหละ รีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน ออกมาในสภาพนี้ใช้ได้ที่ไหน”

         “ทำอย่างกับเจ้าไม่เคยเห็น” เขานึกหงุดหงิดกับท่าทางคล้ายรังเกียจที่จะมองเขาของนาง

         อ๋องหยางก้าวเท้าเข้าไปใกล้ “เจ้ากับข้าผ่านคืนร่วมหอกันมาแล้ว เจ้ายังไม่ชินอีกหรือ”

         หลี่หยวนหยวนรีบยกสองมือขึ้นคล้ายจะห้าม “อย่าเข้ามานะ เราสองคนหย่ากันแล้ว ไม่ควรอยู่ใกล้ชิด”

         หยางหลีเหว่ยยกยิ้มมุมปาก “ไม่ควรใกล้ชิดข้า แล้วเจ้าควรใกล้ชิดผู้ใด” เขาเดินเข้ามาใกล้จนมือสองนางสัมผัสที่ลอนกล้ามเนื้อที่ช่วงท้องของเขา

         หญิงสาวรีบชักมือกลับ ทว่าหยางหลีเหว่ยกลับใช้สองมือยึดมือของนางไว้

         “รังเกียจข้าหรือ รังเกียจได้อย่างไรกัน นี่คือบุรุษที่เจ้าเคยอยากแต่งงานด้วยมากจนไม่เลือกวิธีมิใช่หรือ” เขาก้มหน้าลงมองหน้าผากของนาง

[1] ซื่อจื่อ คือ ผู้สืบทอดตำแหน่งอ๋อง

*****************