ชะตารักหวนคืน

แววตาหม่นหมองจ้องมองจดหมายในมืออยู่ตลอดเวลาจนสำรับอาหารตรงหน้าไม่มีการแตะต้องใดๆ

"องค์หญิงทานสักหน่อยเถิดเพคะ"  

มู่กวานั่งอยู่ข้างๆนายของตน นางเป็นห่วงองค์หญิงนักตั้งแต่องค์หญิงร้องไห้เสียใจด้วยจดหมายที่องค์จักพรรดินำมาใหั องค์หญิงของนางก็มิได้แตะต้องอาหารตั้งแต่เช้าจนมาถึงบ่าย จนสำรับอาหารถูกเปลี่ยนมาสามรอบแล้ว

"มู่กวา..เจ้าคิดข้าว่าเป็นคนเช่นไร?"

มู่กวาขวดคิ้วไม่คิดว่าองค์หญิงของนางจะถามเช่นนี้

"สำหรับหม่อมฉันคิดว่าองค์หญิง เป็นสตรีใจดีมีความเมตตาเพคะ..หม่อนฉันถึงได้ติดตามองค์หญิงยังไงละเพคะ" มู่กวาตอบอย่างจริงใจตั้งแต่ได้รับใช้องค์หญิงของนาง องค์หญิงมีความเมตตา เห็นแก่ใจต่อผู้อื่น แต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้นเสมอ

"ทานสักหน่อยเถิดเพคะ..อีกสองวันจะท่านต้องเข้าพิธีคืนยศขององค์หญิงนะเพคะ" มู่กวาตักอาหารป้อนองค์หญิงของนาง ด้วยสายตาเว้าวอน

ด้วยแววตาเว้าวอนของมู่กวาเธอถึงกับใจอ่อน ยอมทานอาหารตรงหน้า..

ทางด้านอิงฮวาที่กำลังเตรียมวัตถุดิบอยู่ในห้องครัวพ่อครัวต่างวุ่นวายกับวันงานคือยศขององค์หญิงเพราะมีชาวต่างชาติเข้ามาร่วมงาน

"อาหารอะไรหรือขอรับ" อิงฮวามองอาหารที่ทำออกมาตรงหน้าด้วยความตื่นตา

"อาหารทุกจานล้วนถูกปรุงแต่งเพื่อองค์จักรพรรดิ ทุกจานล้วนมีวัตถุดิบของหลายแคว้น ชื่ออาหารก็คืออาหารจักพรรดิแห่งชิงหลง" หัวหน้าพ่อครัวชุนกล่าวอย่างภาคภูมิใจ

ถึงเขาอยู่ในห้องครัวนี้มาไม่นานก็ตาม การได้เป็นหัวหน้าพ่อครัวขององค์จักรพรรดิเป็นเกียรติสูงสุด

อิงฮวานางไม่ค่อยเข้าใจเลยสักนิดกับพ่อท่าทางของควันชุน ก่อนนางจะเดินไปจัดการวัตถุดิบต่อ หลังจากเสร็จงานตรงหน้าอิงฮวาจึงเดินกลับที่พักของนาง

"เจ้าตงเป็นยังไงบ้างช่วยงานในห้องครัว..ฮะฮาข้าว่าเจ้าไม่ลำบากเหมือนพวกข้าแน่นอน"

ซีอันกล่าวออกมาเพราะพวกตนต้องไปเตรียมงานในราชวังกลางจนเหนื่อย

พึบ!!!

เมื่อเดินมาสักพักสตรีนางหนึ่งวิ่งผ่านหน้าของขันทีทั้งสามไป ในหน้างดงามสวมลวดลายอาภรณ์หงส์สีทองเป็นเอกลักษณ์

"องค์หญิงเพคะ!..รอหม่อมฉันด้วยเพคะจะวิ่งในวังแบบนี้ไม่ได้นะเพคะ..แฮก..แฮก"

มู่กวาหอบหายใจด้วยความเหนื่อยนางวิ่งตามองค์หญิงที่วิ่งหน้าตั้งไปหาองค์จักรพรรดิ นางมองขันทีที่ยืนอยู่ตรงหน้ามองนาง

"พ..พว..กเจ้..าแฮก..แฮก..ตามข้ามา" มู่กวาหอบใจก่อนนางจะวิ่งตามองค์หญิงไป ทั้งสามยืนมองหน้ากันก่อนจะวิ่งตามไป..

ก่อนหน้านั้น เค่อฉิงที่ยืนมองจดหมายในมือด้วยความคิดที่ว่างเปล่า ถึงเธอจำได้แล้วว่าแม่ของเธอเป็นใคร แต่อย่างไรในเมื่อแม่ของเธอไม่มีชีวิตอยู่แล้ว จนเมื่อเธอนึกถึงบางอย่างเข้าให้

"หลุมศพของท่านแม่!" ความคิดของเค่อฉิงผุดขึ้นก่อนเธอจึงรีบวิ่งออกจากตำหนัก นางกำนัลที่กำลังตกใจเมื่ออยู่ๆองค์หญิงก็พุ่งพรวดออกมา

"พวกเจ้าไม่ต้องตามมา!" เค่อฉิงกล่าวเสียงดังก่อนวิ่งหน้าตั้งออกไป

มู่กวาเห็นแบบนั้นจึงรีบนางวิ่งตามองค์หญิงของนางออกมาด้วยความตกใจที่อยู่ๆองค์หญิงก็พรวดพลาดออกมาจากตำหนักเสียอย่างงั้น..

กลับมาปัจจุบัน

"เดี๋ยวนะ! นี่เธอลืมไปเลยว่าจะไปหาท่านพี่ได้จากที่ไหนซึ่งเธอไม่รู้?" เธอหยุดวิ่งทันที ก่อนจะมองไปรอบๆโดยไม่รู้เลยว่าตนเองอยู่ตรงไหนของวังหลวงที่ใหญ่โต

"องค์หญิง..แฮก.เพคะรอ..แฮก.หม่อมฉัน..แฮก..ด้วยเพคะ"

เสียงตะโกนดังมาจากด้านหลังจนเธอหันไปพบมู่กวาที่วิ่งมาหอบหายใจอยู่ตรงหน้า

"มู่กวาเจ้ารูัหรือไม่ว่าเสด็จพี่อยู่ที่ใด!" มู่กวานางสายหน้าก่อนจะเห็นขันทีทั้งสามวิ่งหน้าตั้งมาหยุดอยู่ด้านหลังของมู่กวา

พวกเขาทั้งสามหอบหายเข้าปอดไม่คิดว่าองค์หญิงทรงแข็งแรงจนไม่มีแม้แต่อาการเหนื่อยออกมาสักนิด

"พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเสด็จพี่ของข้าอยู่ที่ใด"

"ขออภัย..แฮก..ขอรับพวกกระหม่อมรูั..แฮก.เพียงองค์จักรพรรดิ..แฮก..ทรงประชุมอยู่ในห้องประชุม..แฮก..ขอรับ" อิงฮวากล่าวพร้อมหอบใจออกมาพยายามสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอด

อิงฮวาคารวะองค์หญิงอยู่กับพื้นส่วนเพื่อนของนางทั้งสองได้แต่หอบหายใจตัวแข็งถื่อไม่กล้าแม้แต่จะกล่าวอันใดออกมา

"เจ้านำทางข้าไปห้องประชุมของท่านพี่ส่วนเจ้าสองคนไม่ต้องตามมา" เค่อฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อยทำไมเสียงของขันทีผู้นี้กลับเหมือนสตรีแต่นางไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องนั้นในตอนนี้

"ขอรับองค์หญิง" อิงฮวาลุกขึ้นเดินนำทางองค์หญิงไปยังห้องประชุมที่องค์จักรพรรดิอยู่

เค่อฉิงเดินตามขันทีน้อยไปส่วนมู่กวาเดินตามองค์หญิงของนางไปเช่นกัน

จนเมื่อขันทีน้อยนำทางองค์หญิงมาถึงห้องประชุมใหญ่ที่มีเหล่าแม่ทัพมากมายกำลังอยู่ในที่ประชุม

องค์รักษ์ด้านหน้าต่างก้มหัวให้เธอแต่มู่กว่าและอิงฮวาถูกขัดขวางจากองค์รักษ์มิให้เข้าไป

ตึง..แอ๊ดดด

เสียงเปิดประตูขึ้นมากระทันหันจนเหล่าแม่ทัพต่างมองไปยังต้นเสียงก่อนจะพบเจ้ากับสตรีสวมอาภรณ์สีแดงสลักตราหงส์สีทองงดงาม

ซีซวนมองไปยังต้นเสียงก่อนจะเห็นว่าน้องสาวของเขาเข้ามาหาถึงที่ประชุม

"น้องพี่เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไร?" จักรพรรดิยืนมองน้องสาวของตนที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหาเขา เหมือนรีบร้อนอะไรสักอย่าง

ส่วนเหล่าแม่ทัพต่างมองตามองค์หญิงผู้งดงามเพราะมิคิดว่าองค์หญิงจะเสด็จมาถึงห้องประชุมใหญ่..

จบตอน..