ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]

        “สวยงาม ชนะหกครั้งรวด!”

        “ยินดีกับศิษย์พี่เฉินอวี้ที่ชนะหกครั้งรวดด้วย!”

        ...

        นับตั้งแต่กำราบเฮ่อเสี่ยนได้เป็นต้นมาก็รวมเป็นชนะหกครั้งรวดแล้วนารีใช่จะอ่อนแอกว่าชายชาญ ชัยชนะหกครั้งรวดทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนถอนใจด้วยอึ้งในตัวนาง

        เสียงปรบมือดังกระหึ่มไปทั้งลานโดยเฉพาะศิษย์ใหม่สำนักมหาหัสดีที่ดีใจกับผลงานอันสมบูรณ์แบบของอวี๋เฉินอวี้เป็นที่สุด

        อวี๋เฉินอวี้ยืนอยู่บนสังเวียน เจิดจรัสวับวาวดุจดวงดาวพร่างพรายบนปลายฟ้า

        ดวงตาคู่งามเหลียวมองเขตอัฒจันทร์ของสำนักดาราสวรรค์เจือแววยิ้ม

        “มองข้า มองข้าสิ ฮะฮ่า คุณหนูเฉินอวี้มองข้าด้วย...”มู่เฟิงโบกไม้โบกมือสุขใจพร้อมกระดิกเท้าไปด้วย

        หลี่ฮุยเย่ส่ายหัวระอาสุดกำลัง “เฮ้อ คิดเองเออเองก็เป็นโรคอย่างหนึ่งเหมือนกัน!”

        พอเห็นแววตาพึงใจของอวี๋เฉินอวี้ที่ส่งมาให้แล้ว ฉู่เหินก็ยกยิ้มบางๆสองเดือนมานี้พลังของนางก้าวหน้าเป็นอย่างมาก

        ฉู่เหินดีใจแทนนางด้วยไม่มากก็น้อย

        ...

        “พลังของศิษย์น้องเฉินอวี้ล้ำเลิศนักผู้น้อยหลิงชางขอศิษย์น้องให้การชี้แนะอย่างกว้างขวางด้วย!”

        เสียงอันเพลิดเพลินและเหลาะแหละดังมาจากสำนักแรดวิญญาณผู้คนในลานต่างก็อึ้ง เบนสายตาไปมองร่างหนุ่มแน่นที่เดินขึ้นอัฒจันทร์ไป

        ร่างกำยำสูงใหญ่ หน้าตาติดจะธรรมดาแต่กลับอวลกลิ่นอายแกล้วกล้าทั่วทั้งตัว

        “สำนักแรดวิญญาณอดไม่ไหวต้องลงมือจนได้”

        “พลังของหลิงชางไม่ใช่ธรรมดาเลยสถิติชนะต่อเนื่องของอวี๋เฉินอวี้คงจบลงเพียงเท่านี้”

        “ไม่น่าลุ้นเลย”

        ...

        ยามหลิงชางปรากฏกาย บรรยากาศทั้งสนามก็คึกคักขึ้นทันตาเห็น

        บรรดาศิษย์ใหม่สำนักมหาหัสดีอดกังวลใจแทนอวี๋เฉินอวี้อย่างลับๆ ไม่ได้

        ท่ามกลางสายตาที่จับจ้อง หลิงชางเดินขึ้นสังเวียนไปปลดปล่อยพลังไร้ตัวตนออกมาจากกาย ฝุ่นดินข้างเท้าปลิวว่อนขึ้นมาทันใด

        “ศิษย์น้องเฉินอวี้ เชิญ!”หลิงชางยกแขนซ้ายเล็กน้อยเป็นท่าทางเชื้อเชิญ

        กระนั้น อวี๋เฉินอวี้กลับไม่คิดจะลงมือ นางเลิกคิ้วคู่สวยแล้วส่ายหน้าเอื้อนเอ่ย“ไม่สู้แล้ว ข้าเหนื่อยจวนจะตายอยู่รอมร่อ ท่านชนะ”

        เพียงวาจาถูกเอื้อนเอ่ย ผู้คนก็เอะอะ

        ถูกต้องแล้ว ชนะติดต่อกันหกครั้งรวด คู่ต่อสู้แต่ละคนล้วนแล้วแต่มีระดับพลังที่ไม่ด้อยไปกว่าตนเองเลยพลังหยวนแท้ในกายของอวี๋เฉินอวี้คงเหือดแห้งหมดสิ้นแล้ว

        นับประสาอะไรกับหลิงชางที่พลังแกร่งกว่านางเล่า

        ต่อให้เปลี่ยนเป็นคู่ต่อกรที่พลังด้อยกว่านางก็ตามทีอวี๋เฉินอวี้ก็ไม่คิดจะรับคำท้าอีกต่อไปแล้ว

        จากนั้น อวี๋เฉินอวี้จึงเคลื่อนกายวูบหนึ่งลงมาจากสังเวียนประลองอย่างปราดเปรียวแล้วกลับไปยังอัฒจันทร์สำนักมหาหัสดี

        ไม่มีผู้ใดคิดว่าอวี๋เฉินอวี้ทำการไม่เหมาะสมกลับกันความชาญฉลาดและไม่ยึดติดกับชัยชนะของนางนั้นยังน่าชมเชยยิ่งนัก

        “ในเมื่อศิษย์น้องเฉินอวี้เลือกจะสละสิทธิ์เช่นนั้นผู้ใดยินดีจะขึ้นมาประลองกับข้าบ้าง?”

        สละสิทธิ์ ยินดี...

        หลิงชางใช้ถ้อยคำถ่อมตน แต่น้ำเสียงกลับหาได้เป็นเช่นนั้นไม่สีหน้าแววตาหยิ่งทระนงเต็มที่ ดูเหมือนวางตนต่ำแต่แท้จริงนั้นท้าทายอย่างยโส

        สายตานับคู่ไม่ถ้วนมองไปยังศิษย์ฟ้าประทานอย่างพวกเหรินชง หยางอวี่ไท่ซูเสวี่ยโหรว เฮ่อเฉา เป็นต้น

        ผู้นำศิษย์ใหม่จากสำนักแรดวิญญาณอย่างหลิงชางจะมีพลังเท่าใดคงไม่ต้องเน้นให้มากความผู้ที่จะทัดเทียมกับเขาได้ก็มีเพียงแต่อัจฉริยะชั้นยอดของสำนักยุทธขั้นสูงอันเลื่องชื่อที่สุดอีกสี่สำนักที่เหลือเท่านั้น

        “เหอะๆ สู้เล็กสู้น้อยกันมานานนม ได้ฤกษ์เก็บงานเสียที”เสียงหัวเราะแผ่วเบาแสนนิ่งดังมาจากอัฒจันทร์สำนักวายุจักรพรรดิทะลุโสตประสาททุกผู้ทุกนามดวงตาทุกคู่เป็นประกายโดยไม่ได้นัดหมาย

        “ศิษย์พี่เหรินชง!”

        “รอมาตั้งนาน ในที่สุดเขาก็ออกโรงเสียที”

        “ต่อจากนี้แหละคือช่วงเวลาอัศจรรย์อย่างแท้จริง”

        ...

        ราชาศิษย์ใหม่สำนักวายุจักรพรรดิ เหรินชง!

        เพียงวาจานั้นถูกเอื้อนเอ่ยออกมา บรรยากาศทั้งงานก็เสมือนเกิดคลื่นคลั่ง

        นี่ต่างหากคือผู้โด่งดังและมีชื่อเสียงเด็ดขาดที่สุด

        ท่ามกลางเสียงกู่ร้องยินดีของผู้คน เหรินชงเหยียบย่างขึ้นสังเวียนประลองหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความเหลาะแหละและเพลิดเพลิน เขากระทบกระเทียบดูแคลนว่า“เจ้าอยากลงไปด้วยตนเองตอนนี้เลยหรือจะรอให้ข้าส่งเจ้าลงไปดี?”

        เป็นการท้าทายเช่นกัน ทว่าน้ำคำกลับโอหังบ้าคลั่งเป็นนักหนา

        มาตรแม้นเป็นเช่นนั้น ผู้ชมก็ไม่ได้รู้สึกว่าเหรินชงทำอะไรผิด

        หากทอดตามองไป ทั้งงานประชุมใหญ่ดาวชิงดวงนี้ผู้มีสิทธิ์ให้เหรินชงตาต่อตาฟันต่อฟันได้เห็นจะมีเพียงหยางอวี่ไท่และซูเสวี่ยโหรวแห่งสำนักยุทธจักรพรรดิเท่านั้น

        หลิงชางสัมผัสถึงแรงกดดันไร้ตัวตนที่แผ่ออกมาจากกายของเหรินชงได้ เขาหน้าเคร่งเล็กน้อยพลันเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ฮะ ยากจะหาโอกาสได้ประชันสังเวียนร่วมกับศิษย์พี่เหรินชงโอกาสงามๆ เช่นนี้ข้าจะพลาดได้อย่างไร?”

        “เพราะอย่างนั้น?” เหรินชงยังคงรื่นรมย์เช่นเคย

        “เพราะอย่างนั้น...ขอศิษย์พี่เหรินชงโปรดชี้แนะด้วย”

        กึง!

        สิ้นเสียง ดาบศึกสีดำก็เผยโฉมในมือหลิงชาง ตัวดาบยาวเกินสามฉื่อคมดาบดุจอาภาแผ่กลิ่นอายเบ็ดเสร็จน่าพรั่นพรึง

        พร้อมกันนั้นเอง ที่หลิงชางระเบิดรังสีพลานุภาพแกร่งกล้าจากในกาย

        พลานุภาพบ้าคลั่งเกรี้ยวกราดมาดสัตว์ร้าย

        “ศิษย์พี่เหรินชง ระวังตัวด้วย!”

        หลิงชางตวาด เปลวปราณโหมกระหน่ำถาโถมไปหาเหรินชง ยามอยู่ห่างไม่ถึงห้าเมตรหลิงชางก็โผทะยานขึ้น สองมือกำด้ามดาบแน่น เงื้อสูงเหนือหัวผ่าลงที่หัวเหรินชงชนิดผ่ากลางภูเขา

        ครืน

        เสียงสั่นไหวของคลื่นปราณระลอกแล้วระลอกเล่าแว่วดังพลังหยวนแท้เข้มข้นหลั่งล้นจากร่างหลิงชาง รวมตัวยังตัวดาบเร็วรี่

        แสงสีดำชัดเจนเห็นได้ด้วยตาดุจคลื่นอ่อนโยนบนผิวน้ำพันรอบดาบ

        หลิงชางจู่โจมด้วยเปลวปราณน่าตกใจที่พร้อมจะฟันร่างเหรินชงให้ขาดเป็นสองท่อน

        “เหรินชงหนีไม่รอดแล้ว ศิษย์พี่หลิงชางได้โอกาสบุกก่อน”ศิษย์ฟ้าประทานสำนักแรดวิญญาณกำหมัดแน่นด้วยหน้าตาตื่นเต้น

        “เจ้าแพ้แล้ว!” ดวงตาหลิงชางเรืองรองดุร้าย

        “เหอะๆ ก็ไม่แน่นะ”

        เหรินชงยกมุมปากเป็นยิ้มไม่ยี่หระ วินาทีที่การบุกของหลิงชางจะเข้าถึงตัวเขาโซ่ตรวนที่ปกคลุมด้วยแสงสีทองก็ผุดออกมาจากชายเสื้อของเหรินชงในทันที

        ผ่าง

        โซ่เหล็กหยาบรูปร่างเหมือนแขนกางออกในอากาศ ดูราวกับสะพานเหล็กข้ามแม่น้ำมากางกั้นอยู่ตรงหน้าหลิงชาง

        ตูม!

        ดาบศึกในมือหลิงชางฟันลงบนตรวนเหล็กนั้นเข้าอย่างจัง เกิดประกายไฟแสบตาน่านฟ้าเหนือสังเวียนสัประยุทธ์สั่นไหวเล็กน้อย พลังอันน่าพรั่นพรึงกระแทกกระทั้นจนเกิดระเบิดสนั่นไหว

        ดาบศึกกับตรวนเหล็กปะทะกันเกิดเป็นคลื่นปราณควบแน่น แผ่วงกว้างราวคลื่นน้ำ

        ลมแรงกล้าปั่นป่วน หินทรายปลิวว่อนเต็มพื้นสังเวียน

        และแล้วอานุภาพอันเบ็ดเสร็จเกรี้ยวกราดของหลิงชางก็ถูกตรวนเหล็กที่กั้นตรงหน้าขวางไว้ได้อย่างสิ้นเชิงตรวนเหล็กสั่นสะท้านรุนแรงไม่หยุด ดุจงูพิษที่บิดเบี้ยวก็มิปาน

        “นี่หรือ ‘กายสัประยุทธ์ตรวนวิญญาณ’ ที่ตระกูลเหรินสืบทอดกันมา เลอเลิศสมคำร่ำลือ!”เสียงอุทานหนึ่งจากฝูงชนบนอัฒจันทร์

        กายสัประยุทธ์ตรวนวิญญาณ นามเต็มว่า ‘กายตรวนตรึงวิญญาณ' เป็นขีดจำกัดสายเลือดที่ตระกูลเหรินสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่นขีดจำกัดสายเลือดนี้พร้อมสรรพทั้งบุกและรับ เปลี่ยนแปลงได้ทุกสถานการณ์สู้ระยะประชิดก็ได้ โจมตีระยะไกลก็ย่อมได้อีก

        เหรินชงพึ่งพาพลังกายสัประยุทธ์ตรวนวิญญาณจนเคยท้าสู้กับคู่ต่อกรที่พลังเหนือกว่าตนเองแล้วไม่พ่ายมาก่อน

        ...

        ผ่าง!

        ไม่ทันให้ทุกคนในที่นั้นได้ฟื้นจากความตื่นตกใจเหรินชงก็ผุดยิ้มดูเบาและเหยียดหยามอีกหน สิ้นคลื่นพลังรุนแรงยิ่งกว่า โซ่เหล็กสีทองอีกเส้นก็ผุดออกมาจากแขนเสื้อข้างซ้ายของเหรินชง

        โซ่เหล็กแข็งแกร่งโลดแล่นได้ปราดเปรียวราวอสรพิษบุกโจมตีมันวูบวาบออกไปฟาดฟันใส่หลิงชาง

        หลิงชางผู้อยู่กลางอากาศไม่มีที่ให้เรียกแรง โซ่เหล็กก็ขวางอยู่ข้างหน้าถอยก็ไม่ได้ไปก็ไม่ถึง

        นับประสาอะไรกับการที่เหรินชงไม่ให้เวลาเขาได้ตอบสนองอันใดทั้งสิ้น

        ปึง!

        ตรวนเหล็กเย็นเฉียบแข็งแรงฟาดเข้าที่หน้าอกเขาอย่างจัง แรงกระแทกเหมือนภูเขากระแทกลงมาทั้งลูกหลิงชางตัวสั่นเทิ้มรุนแรง เลือดลมตีขึ้นหน้า พ่นเลือดอึกโตออกมา

        อะไร?

        ผู้ชมใต้สังเวียนหน้าเปลี่ยนสีกันเป็นแถบโดยเฉพาะศิษย์สำนักแรดวิญญาณที่ตาโตเป็นไข่ห่าน

        หลิงชางรับการโจมตีครั้งเดียวของเหรินชงไม่ได้ด้วยซ้ำหรือ?

        ตรวนเหล็กสีทองสะบัดร่างหลิงชางออกไปในทันใด ถึงแม้ว่าจะได้ชัยอยู่ในกำมืออย่างเด่นชัดแน่แล้วแต่เหรินชงก็ยังไร้ทีท่าจะหยุดยั้ง เขาชูมือทั้งสองขึ้นสูงควบคุมโซ่เหล็กทั้งสองเส้นให้ไล่ล่าตามไป

        ฟิ้ว

        โซ่เหล็กสองเส้นกางออกในอากาศ ยืดยาวห้าหกเมตรปิดทางหนีของหลิงชางทั้งหน้าและหลัง

        โซ่เหล็กพาดยาว จะก้าวล้ำหรือถอยร่นก็ไม่ได้ทั้งนั้น!

        นี่คือสถานการณ์ที่หลิงชางต้องเผชิญ

        “ฮะๆ ท้าทายข้า ก็ต้องจ่ายราคาเสียหน่อย” เหรินชงยิ้มพิลึกด้วยย่ามใจ

        หลิงชางหรี่นัยน์ตาฉับพลัน หน้าซีดขาวทันตาเห็น “ไม่!”

        ปึ้ง

        สองเสียงดังพร้อมเพรียงกัน โซ่เหล็กทองทุบเข้าที่อกและแผ่นหลังของหลิงชาง

        พลังจู่โจมน่าหวาดกลัวตีประกบจากทั้งสองฝั่ง กระดูกอกของหลิงชางแหลกเละป่นปี้อวัยวะภายในเคลื่อนจากที่

        ตุบ

        ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกนับคู่ไม่ถ้วนหลิงชางฟุบลงกับพื้นไม่ต่างจากดินโคลน พ่นโลหิตแดงฉานออกจากปากไม่หยุดเบิกตานอนพังพาบอยู่กับพื้น ตัวสั่นงันงก หน้าม่วงช้ำดำเขียว เส้นเลือดระเบิดออกมา

        เพียงเหตุการณ์นี้อุบัติขึ้น ทุกผู้ทุกนามก็ใจหายวาบ

        ดวงตาที่มองเหรินชงเต็มไปด้วยความยำเกรงและหวาดระแวง

        ฝีไม้ลายมือโหดเหี้ยมเผ็ดร้อนยิ่งนัก

        ดูจากอาการของหลิงชางแล้วน่ากลัวว่าครึ่งปีก็คงไม่หาย

        เหรินชงผู้นี้เป็น ‘ดาวมรณะ’ โดยแท้ ให้ดีอย่าท้าทายเขาเลยจะดีกว่า

        บุกรวมสามครั้ง หลิงชางก็พ่ายหมดรูปในเงื้อมมือของเหรินชง ฝีมืออำมหิตเฉียบขาดดลให้หยางอวี่ไท่และซูเสวี่ยโหรวแห่งสำนักยุทธจักรพรรดิอดขมวดคิ้วลับๆ ไม่ได้

        ส่วนฝั่งสำนักวายุจักรพรรดินั้นกู่ร้องก้องดังไปทั่ว

        ดูจากสถานการณ์เบื้องหน้าแล้ว ประชุมใหญ่ดาวชิงดวงปีนี้สำนักวายุจักรพรรดิคงเอาชัยในฐานะที่หนึ่งมาได้แน่

        เคร้ง

        พลันนั้น ในห้วงเวลาที่ทุกคนตกตะลึง เหรินชงก็เริ่มเคลื่อนไหว

        ปลายโซ่เกี่ยวเข้าที่ดาบศึกของหลิงชางที่ตกลงบนพื้นสังเวียนทุกชีวิตหนาวใจ เห็นโซ่เหล็กนั้นลอยขึ้นส่งดาบศึกพุ่งปลิวออกไป

        ดาบศึกพุ่งปลาบไปหาเขตหัวมุมไกลปืนเที่ยงที่สุดเขตนั้นคือทิศทางที่สำนักดาราสวรรค์ประจำที่อยู่นั่นเอง

        ตุบ!

        ดาบคมผ่าอากาศทิ่มแทงโต๊ะแล้วปักลงบนนั้น

        ศิษย์สำนักดาราสวรรค์ทั้งหลายถอยร่นไปเบื้องหลังด้วยอารามตกใจ มีเพียงฉู่เหินเท่านั้นที่ยังคงนั่งนิ่งสงบอยู่กับเก้าอี้ใบหน้าหล่อเหลารูปงามไร้แววอารมณ์ใด

        เหรินชงเพ่งเล็งฉู่เหินหรือ? ผู้ชมอึ้งอีกครั้ง

        ทันใดนั้น เหรินชงก็ชี้ฉู่เหินเฉกเช่นผู้สูงส่งกว่าลั่นวาจาดูถูกเต็มรูปแบบ “นั่นผู้ใด เสนอหน้าขึ้นมาเดี๋ยวนี้”

         …………………………