Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่ห้าสิบ Min-Maxing

ผมใช้พลังปราณสัมผัสได้กะโหลกเล็กน้อยและถามนามูว่า

“เอ่อ ถามนิดหนึ่ง นั่นคือกะโหลกจริงๆใช่ไหม?”

ผมถามเรื่องที่ผมสงสัยอยู่ออกไป

จากที่ฝึกวรยุทธมา ทำให้ผมแทบจะใช้ลมปราณตรวจสอบทุกอย่างที่ขวางหน้าด้วยการต้องการไม่ให้ใครสามารถมาลอบสังหารผมได้ทำให้ผมสามารถจับ”ไอวิญญาณ” ออกมาจากกะโหลกได้ว่าเป็นของจริงของที่มีชีวิตหรือเคยมีชีวิต จะแตกต่างจากของที่ไม่มีชีวิตนั่นเอง

ในเกมส์ออนไลน์กาชะต่างๆเราอาจจะไม่คิดมากเรื่องเครื่องแต่งกายแสดงถึงเอกลักษณ์และความสนใจของตัวละครนั้นๆที่ต้องทำให้แตกต่างจากตัวละคนตัวอื่น

ที่การออกแบบที่ดีคือเห็นเงาปุ๊บก็ต้องรู้ได้เลยว่าคือเงาของตัวละครตัวนี้

แต่กับคนห้อยหัวกะโหลกไว้เป็นสร้อยคอเครื่องประดับพร็อพเราก็ต้องสงสัยกันบ้าง

“พวกนี้คือพวกเด็กแถวบ้านฉานนายจ๋า อดตายและตายด้วยโรคระบาดฉานเลยเอาพวกหนี่เป็นเครื่องเตือนจาย”

ใช้แค่เส้นผมใส่ในเครื่องรางแบบแดนพู้ชึ้งเอ๊ยญี่ปุ่นก็พอแล้วมั้ง

ไม่เห็นต้องเอามาทั้งกะโหลกว่าแต่พี่แกผ่านตรวจคนเข้าเมืองมาได้อย่างไรฟะนั่นในลุคนี้?

ผมไม่ใช่คนจะตำหนิคนอื่นเรื่องแฟชั่นการแต่งกายนะแต่แฟชั่นของนามูนี่มันเกินคำว่า “เชย” หรือ “ตกยุค” ไปแล้ว

มันหลุดไปอีกมิติหนึ่งเลย

“เอ่อ อีกเรื่องหนึ่งเจ้ามีวิชาเทเลพอร์ตได้หรือพ่นไฟได้ใช่ไหม?”

ผมถามเพื่อความแน่ใจ

ดัลซิม เอ๊ย นามูพยักหน้าแล้วกล่าวว่า

“เคลื่อนย้ายได้ช่วงระยะสายตาจ้านายจ๋าและไฟศักดิ์สิทธิ์ ต้องผ่านการฝึกหลายสิบปีจึงจะควบคุมในตอนต่อสู้ได้จ้านาย”

ท่าทางตอนต่อสู้จริงๆกับคนที่กลับจากโลกเซียนการเทเลพอร์ตของนามูคงช้าเกินไป เคลื่อนไหวตามความเร็วของคนกลับมาจากโลกเซียนไม่ได้จึงโดนจับเป็นก้อนกลมๆและบีบเสียชีวิตไป

โอเค แต่แค่นั้นก็ยังดี

เพราะเป้าหมายหลักๆของผมคือการ

“ป้องกันอาการบาดเจ็บภายใน”

อย่างกรณีของ The Witcher ที่สถานะของการ

“ทนทานยาพิษได้มากกว่าคนทั่วไป”

ก็เท่ากับว่า

“สามารถดื่มยาเร่งพลังได้มากกว่าคนทั่วไป”

ทำให้มีความสามารถอยู่เหนือกว่าคนทั่วไปนั่นเอง

แผนการตามหานามูของผมคือการป้องกันอาการบาดเจ็บเช่นนั้น

เทเลพอร์ตเคลื่อนย้ายหรือบังคับลูกไฟนั้นเป็นส่วนประกอบ

หากเราสามารถป้องกันอาการบาดเจ็บของร่างกายได้

ก็เท่ากับว่าผมสามารถ Min—Maxing แบบนักเล่นเกมส์ที่ทานยาปริมาณมหาศาลระดับคนทั่วไปจะเสียชีวิตถ้าทานในปริมาณนั้นได้หรือไม่มีอาการบาดเจ็บหรือเลือดออกภายในในขณะที่เดินลมปราณอีกต่อไป

แน่นอนผมไม่ได้ดูถูกพลังเคลื่อนย้ายเทเลพอร์ตหรือการบังคับลูกไฟแค่ผมถือคติของการฝึกยุทธตามมาตรฐาน ที่ต้องเรียนการป้องกันก่อนการโจมตีเท่านั้นเอง

แปะ แปะ

ผมปรบมือให้อาหู่เลื่อนรถใส่เอกสารและเงินตราเข้ามา

“นี่คือเงินจำนวนตามที่เรียกร้องและแถมให้อีกสองเท่าพร้อมทั้งให้อาหู่ไปเรียกบริษัทแถวอินเดียให้ไปทำการขุดเจาะบ่อน้ำให้กับคนในหมู่บ้านทันที”

อย่างที่กล่าง เทคโนโลยีการใช้หมัดเปล่าๆทำลายสวรรค์และเทเลพอร์ตนั้นของชาวยุทธสูงมาก

ส่วนเทคโนโลยีการสื่อสารหรือประโยชน์ในการใช้ชีวิตประจำวันตกต่ำระดับใช้นกพิราบสื่อสารนั่นเอง

นามู คุกเข่าลงกับพื้นกราบกรานผม

“ขอบคุณจ้านายจ๋าฉานจะติดตามนายไปตลอดชีวิต เชือดเนื้อเถือหนังให้นายกินก็ทำได้ขอให้บอกมาจ้านายจ๋า”

นามูกล่าวอย่างปลาบปลื้มที่สามารถเอาน้ำกลับไปสู่หมู่บ้านที่ระบบสาธารณูปโภคไม่ดีได้

ส่วนอ้าวป้าหม่าคิดว่า

เอาเข้าไป ตกลงเจ้านามูคือสายมาโซคิสม์ชอบทรมานตนเองส่วนพวกนักษัตรชอบฆ่าคนวางเพลิงเรอะ?

คนฝึกวรยุทธไม่มีใครนิสัยปรกติใช่ไหมนี่?