[จบ] ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ในวันสิ้นโลกพร้อมมิติส่วนตัว

        ตอนที่ 34 เมื่อเกิดหายนะจากยุงจะทุกข์ทรมานเกินบรรยาย

        เมื่อกลับมาถึงบ้าน ในที่สุดพ่อเซียวก็อดถามไม่ได้

        “ถ้าอยากจะทำงานหาเงิน พ่อก็ควรต้องเป็นคนไปทำสิ ตอนนี้อากาศร้อนมาก แม่เขาบอบบางนุ่มนวล เธอจะทนได้ยังไง ทำไมไม่ให้พ่อไปทำงานที่ฝ่ายจัดการอสังหาริมทรัพย์แทนล่ะ” พ่อเซียวเผยท่าทีไม่สบอารมณ์

        เซียวหมิงเยวี่ยทิ้งตัวนั่งลงโซฟาอย่างเกียจคร้านแล้วบอก “พ่อคะ พ่อไม่เหมาะกับงานนี้ งานจัดการอสังหาริมทรัพย์ต้องต่อกรกับลูกบ้านบ่อย ๆ แม่มีไหวพริบและเจ้าคารม เธอเหมาะสมกว่าค่ะ แล้วงานนี้ก็ได้อยู่ในห้องแอร์ ไม่ร้อนขนาดนั้นสักหน่อย”

        “ถูกของลูก งานนี้เหมาะกับฉัน แล้วก็อยู่ใกล้บ้านด้วย”

        แม่เซียวตื่นเต้นมาก เธออยู่ว่างที่บ้านมานานแล้ว ทำเอากลายเป็นเรื่องเครียดขึ้นมาอยู่บ้าง แม้ว่าเงินเดือนจะไม่สูง แต่มีรายได้เพิ่มขึ้นเดือนละ 4,000 หยวน มันก็เพียงพอให้ซื้ออาหารและผักเข้าบ้านได้ ทั้งยังมีวันหยุดซึ่งถือว่าดีมาก

        พ่อเซียวนิ่งเงียบไป “...”

        “สองคนหมายความว่าไง เห็นพ่อเป็นคนโง่เหรอ ไหวพริบของฉันก็ไม่ได้ด้อย ไม่มีเหตุผลที่จะให้ผู้ชายอยู่บ้านแต่ผู้หญิงออกไปทำงานเลย” พ่อเซียวฉุนเฉียว

        “อย่าโกรธไปสิพ่อ พ่อก็ปลูกผักเลี้ยงไก่ที่บ้านไปก่อน เดี๋ยวหนูจะหางานที่เหมาะสมให้เอง”

        เซียวหมิงเยวี่ยตอบแบ่งรับแบ่งสู้ พลางเคี้ยวลูกแพรหิมะที่อยู่ในปาก

        เรื่องงานของพ่อเซียว เธอคิดเอาไว้แล้ว เพียงแค่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเหมาะสม เอาไว้ว่ากันในอนาคต

        เมื่อได้ยินคำลูกสาว พ่อเซียวก็ยิ่งโกรธกว่าเดิม

        ยายที่กำลังให้อาหารไก่ตะโกนขึ้นในจังหวะนั้น

        “โอ้ ตายแล้ว!”

        สามคนพ่อแม่ลูกสกุลเซียวลุกพรวดแล้วรีบวิ่งออกไป

        “เกิดอะไรขึ้น?!”

        ยายยกนิ้วสั่นเทาชี้ต้นไม้ที่อยู่มุมหนึ่งซึ่งเติบใหญ่สูงกว่าคน 

        “ทำไมต้นไม้นี้ถึงโตได้ล่ะ? มันคือต้นไม้ผลเหรอ?”

        “ต้นส้มค่ะ” เซียวหมิงเยวี่ยตอบเสียงมั่นอกมั่นใจ

        มันโตได้อย่างไรน่ะหรือ ช่วงนี้เธอดูแลมันอย่างดี เอาน้ำจากมิติมารดให้เป็นระยะ ย่อมเติบได้รวดเร็วกว่าปกติอยู่แล้ว

        พ่อเซียวกับแม่เซียวสบตากันแล้วบอก “เยี่ยมเลย ต่อไปเราจะมีส้มกินไม่ขาดแล้ว! เดี๋ยวพ่อคงต้องไปค้นในอินเทอร์เน็ตว่าปลูกส้มกันยังไง เผื่อมีข้อควรระวังต้องรู้”

        เซียวหมิงเยวี่ยยกยิ้มมีนัยขณะบอก “หนูจำได้ว่าโยนเมล็ดผลไม้ไว้ที่นี่ก่อนหน้านี้ ถ้ามีต้นส้มขึ้น บางทีก็อาจจะมีต้นอื่น ๆ ด้วยก็ได้มั้งคะ”

        ยายพินิจมองแล้วเอ่ยด้วยความแปลกใจระคนดีใจ “ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ ยายจำเมล็ดพวกนั้นได้ พวกมันคือเมล็ดแอปเปิล ต้นนี้ก็คงเป็นเมล็ดส้มใช่ไหม เราไม่มีพื้นที่ปลูกหลายต้น ปลูกได้แค่อย่างละต้นเท่านั้น ดีจริง ๆ ที่ยายแก่อย่างฉันจะได้ปลูกต้นไม้พวกนี้!”

        เซียวหมิงเยวี่ยหาวแล้วบอก “หนูขอตัวไปนอนก่อนนะคะ นั่งรถมาเหนื่อยมากเลย”

        เธอทำดีไม่ประสงค์ออกนาม สะบัดแขนเสื้อกว้าง ไม่พรากไปแม้ม่านเมฆสักผืน

        ----

        ฝูงยุงก่อภัยรังควานขึ้นภายในคืนเดียว พวกมันนับล้านตัวบุกบินมาจากที่ไหนไม่รู้ และมากันแบบมืดฟ้ามัวดิน

        เซียวหมิงเยวี่ยตื่นนอนกลางดึก เธอเห็นยุงบินว่อนอยู่ด้านนอกเต็มไปหมด สีหน้าของเธอเคร่งเครียด หวังว่าลุงรองของเธอจะซื้อยากันยุงมาแล้ว

        เช้าวันต่อมา กลุ่มสนทนาของลูกบ้านในชุมชนตกอยู่ในความแตกตื่นกัน หลายคนโพสต์รูปที่ถูกยุงกัด แผลของแต่ละคนดูแดงเถือกและใหญ่ น่ากลัวมากทีเดียว

        [คุณหนูแสนงามโยวโยว] : อากาศร้อนมาก ฉันไม่ได้นอนห่มผ้า ก็เลยถูกกัดไปทั้งตัวเลย หน้าฉันเสียโฉมหมดแล้ว ตอนนี้ทั้งเจ็บทั้งคัน

        [ครอบครัวสุขสันต์] : ฉันไม่เคยเห็นยุงตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ใหญ่กว่ายุงบุปผาซะอีก! เมื่อวานฉันได้น้ำมาสองลิตร ว่าจะเก็บไว้ดื่มวันนี้ แต่พอตื่นขึ้นมาก็มียุงลอยตายและลูกน้ำเต็มไปหมด ทำฉันโมโหแทบตาย!

        [พี่หวังเชื่อมเหล็ก] : ยุงพวกนี้เป็นยุงพิษจริง ๆ ด้วย ตอนนี้ฉันมีตุ่มใหญ่ขนาดเท่าฝ่ามืออยู่ที่ก้น ทั้งเจ็บทั้งคันสุด ๆ!

        [ชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่] : คุณเสียเลือดไปเยอะหลังถูกมันดูดเลือดหรือเปล่า @คุณหนูแสนงามโยวโยว รีบหามุ้งมาใช้เร็ว

        [คุณหนูแสนงามโยวโยว] : ฉันตื่นมากลางดึกเพราะถูกกัด ก็เลยหามุ้งมากางไว้แล้ว ตอนนี้ยุงบินอยู่ด้านนอก ฉันควรทำยังไงดี เฮ้อ ฉันน่าจะปิดหน้าต่างเมื่อคืน น่ากลัวจัง ฉันไม่กล้าออกนอกมุ้งแล้วเนี่ย

        [บุปผาขาวดอกน้อย] : โชคดีที่ฉันปิดหน้าต่างเอาไว้ แต่ก็ยังมียุงในบ้านเยอะอยู่ดี ใครมีน้ำอบกันยุงไหม ฉันขอยืมได้รึเปล่า? 

        [เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : ฉันจำได้ว่า @จันทร์กระจ่างกลางใจ เคยแนะนำให้ทุกคนติดยากันยุงไว้ที่บ้านนี่นา เธอน่าจะมีนะ

        บุปผาขาวดอกน้อย : @จันทร์กระจ่างกลางใจ เธอมีน้ำอบกันยุงรึเปล่า?

        [ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : @จันทร์กระจ่างกลางใจ ขอฉันยืมบ้างได้ไหม ฉันถูกยุงกัดเกือบตายแล้ว

        [ผกาบานมั่งคั่ง] : ฉันเองก็อยากได้สักหน่อย

        [ลมพัดเย็นก้น] : +1+1 ฉันเองจะขอบพระคุณมาก!

        เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ เซียวหมิงเยวี่ยที่กำลังเพลิดเพลินกับซาลาเปาไส้หมูสับหอมใหญ่ในห้องก็หลุดขำออกมาระหว่างกัดกินซาลาเปา

        เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อคนนี้ช่างรู้จักแกล้งเป็นคนดีเพื่อหลอกเอาของผู้อื่นเสียจริง

        [จันทร์กระจ่างกลางใจ] : ฉันสำรองไว้แค่ 2 ขวด ไม่พอให้ตัวเองใช้ด้วยซ้ำ ถ้าพวกคุณอยากได้ก็ไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตสิ

        [บุปผาขาวดอกน้อย] : ด้านนอกมียุงอยู่ ฉันจะออกไปได้ยังไง! นี่เธอยังแค้นที่ฉันพูดผิดหูเมื่อคราวก่อนอยู่อีกเหรอ? เป็นเพื่อนบ้านกัน ทำไมไม่ช่วยเหลือกันล่ะ?

        [จันทร์กระจ่างกลางใจ] : ทำไม? เธอจะให้ฉันส่งไปให้เธอเหรอ? เรียนรู้มาจากพี่หยางหรือไง เธอพูดง่าย ไม่ต้องพูดถึงว่าฉันมีใช้พอหรือเปล่า ซูเปอร์มาร์เก็ตก็มีขาย ถ้าเธอไม่ไปซื้อเองแล้วจะทำตัวผิดศีลธรรมโดยใช้วิธีลักของคนอื่นเหรอ? ได้รับการศึกษาภาคบังคับเก้าปีมาไหมเนี่ย? ฉันขอเตือนทุกคนเลยนะ ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่ได้สำรองของไว้เยอะหรอก แทนที่จะโลภอยากได้ของคนอื่น รีบไปซูเปอร์มาร์เก็ตให้เร็วที่สุดดีกว่า!

        [บุปผาขาวดอกน้อย] : ทำไมเธอถึงเป็นคนแบบนี้ ฉันละพูดไม่ออกเลย...

        [พี่หยาง] : ฉันไม่ได้อยากได้ จะด่าก็ด่าหล่อนไป อย่าลากฉันไปเกี่ยวด้วย

        [ลูกอมคิวคิวแสนประณีต] : @บุปผาขาวดอกน้อย ไม่ต้องไปเถียงกับคนพรรค์นี้หรอก ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ฉันจะไปซื้อที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเดี๋ยวนี้ แล้วจะซื้อมาให้เธอขวดหนึ่ง

        [เหมยหม่านซูเปอร์มาร์เก็ต] : ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตมียากันยุงอยู่ 5 กล่อง น้ำอบกันยุงอีก 2 กล่อง แต่ละคนซื้อได้ขวดเดียว ใครมาก่อนได้ก่อน

        เซียวหมิงเยวี่ยลั่นขำ เหมยหม่านพูดได้ถูกจังหวะเป๊ะ

        เธอแอบได้รับข้อความจากซินซิน [พี่หมิงเยวี่ย แม่ของฉันบอกว่าจะเก็บยากันยุงกับน้ำอบกันยุงอย่างละ 10 ขวดไว้ให้พี่ มีเวลาก็แวะมาเอานะคะ!]

        เธอตอบกลับ [ขอบคุณมากนะ ฉันยังมียากันยุงอยู่ที่บ้านแล้ว ขอแค่น้ำอบกันยุงแค่ 2 ขวดก็พอ เดี๋ยวฉันไปเอา แล้วเธอก็ต้องเก็บไว้ใช้เองด้วยนะ ฉันว่ายุงพวกนี้คงไม่รามือไปอีกสักพัก]

        [ซินซิน] : รับทราบค่ะ!

        แท้จริงของในมิติของเซียวหมิงเยวี่ยมีมากกว่าในซูเปอร์มาร์เก็ตของเหมยหม่านอีก ทว่าแม่เซียวสอนเธอว่าให้รับน้ำใจของคนอื่นเอาไว้ตามสมควร เพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจและรักษาความสัมพันธ์ในระยะยาวเอาไว้

        เซียวหมิงเยวี่ยจึงต้องการน้ำอบกันยุงเพียง 2 ขวดเพื่อป้องกันไม่ให้แม่เซียวโดนยุงกัดในตอนที่ออกไปทำงาน

        ทันทีที่เธอพูดถึงซูเปอร์มาร์เก็ต คนที่เหลือก็ไม่คิดเอาเปรียบในสถานการณ์นี้ พวกเขารีบสวมเสื้อผ้ามิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ไปต่อคิวซื้อยากันยุงกันที่ร้านทันที!

        เซียวหมิงเยวี่ยไม่ปล่อยให้ใครมาหาเรื่อง

        [จันทร์กระจ่างกลางใจ] : @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ ต้าซ่านเหริน นายมีอะไรจะพูดไหม?

        [เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ] : อย่าคิดมากสิ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย

        [จันทร์กระจ่างกลางใจ] : ฉันเคยเห็นผู้หญิงตอแหลมาก็มาก เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นผู้ชายตอแหลเลย @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ เป็นโคตรคนดีมีเมตตา จำไว้นะทุกคน ต่อไปถ้ามีเรื่องต้องการความช่วยเหลือ ให้ไปหาเขาได้เลย ในเมื่อนายจำได้ว่าคราวก่อนฉันเตือนทุกคนให้ซื้อยากันยุง นายก็น่าจะมีสำรองเอาไว้ใช่ไหม @บุปผาขาวดอกน้อย ทำไมเธอไม่ไปขอจากเขาล่ะ?

        [ชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่] : ด้านบนพูดถูกมาก @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ นายคงมีสำรองเอาไว้ใช่ไหม? แบ่งให้ฉันหน่อยสิ

        [จันทร์กระจ่างกลางใจ] : @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ เป็นผู้ชายอบอุ่นมาก เขาจะทนให้สาวสวยถูกยุงหามที่บ้านได้ยังไง ไม่ต้องห่วง @บุปผาขาวดอกน้อย เขาจะส่งยากันยุงไปให้เธอแน่นอน

        [บุปผาขาวดอกน้อย] : ...

        [ชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่] : @เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อ ฉันก็อยากได้ ๆ!

        [จันทร์กระจ่างกลางใจ] : คราวหน้านายอยากจะเป็นคนดี ก็แสดงตัวตนของตัวเองออกมา อย่าแสร้งเป็นใจกว้างด้วยของของคนอื่น

        จันทร์กระจ่างกลางใจเข้ากับชายเขี่ยเท้าผู้ยิ่งใหญ่เป็นปี่เป็นขลุ่ย แทบทำให้เจ้าอ้วนน้อยจูเก่อกระอักเลือด ภาพลักษณ์ดูดีที่สร้างมาพังทลาย เขาโกรธเสียจนเกือบปาโทรศัพท์ทิ้ง