เทพสงครามสายเลือดมังกร

หลงเฉินบรรลุระดับแก่นมนุษย์แล้ว หากแต่เขาไม่เหมือนกับหวงเฟยหยางที่แสดงพลังออกมาอย่างเต็มที่ เขาอำพรางพลังปราณของตนเองไว้ ในเมื่อเวลานี้เขามั่นใจในความแข็งแกร่งของตนเอง หลงเฉินจึงรู้สึกผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด เขามองหวงเฟยหยางและพรรคพวกพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

“หลงเฉิน เจ้าเตรียมตัวเสร็จหรือยัง?”

เมื่อเห็นว่าหลงเฉินไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวในตัวเขา หวงเฟยหยางก็นึกเย้ยหยันในใจ

อย่างไรก็ตาม หลงเฉินก็ไม่ได้สนใจเขา ก่อนจะหันไปหาหยานเป่ยเทียนและเอ่ยขึ้น

“ท่านเจ้าเมืองหยาน เป็นเพราะธุระสำคัญของข้าจึงทำให้ต้องล่าช้า ข้าต้องขออภัยอย่างยิ่ง”

เมื่อถูกหลงเฉินเพิกเฉยเช่นนี้หวงเฟยหยางจึงไม่พอใจอย่างมาก อย่างไรก็ตามเขาได้สะกดกลั้นอารมณ์ของตนเองเอาไว้แล้ว ดวงตาของเขาหรี่เล็กลงและเปล่งแสงสีทองเลือนรางออกมา

‘เจ้าเด็กนี่ดูไม่เหมือนเดิม แต่ข้ากลับไม่รู้ว่าความต่างนั้นคือสิ่งใดกันแน่...’

ขณะจับตามองหลงเฉินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในใจของหวงเฟยหยางเต็มไปด้วยจิตสังหาร

‘เจ้าเด็กนี่! ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่แข็งขืน ทว่าตอนนี้กลับยิ้มร่า มันต้องเป็นการเสแสร้งแน่ ๆ เมื่อถูกข้าบีบบังคับเข้ามาก ๆ เขาจะต้องเกลียดข้าเข้ากระดูกดำและต้องการสับข้าเป็นชิ้น ๆ แต่ถึงกระนั้น เจ้าเด็กน้อยเอ๋ย... ความทรมานที่แท้จริงจะมาถึงตัวเจ้าในอีกไม่ช้า...’

หลงเฉินคาดเดาถึงสิ่งที่หวงเฟยหยางคิดได้อย่างง่ายดาย

เมื่อได้ยินหลงเฉินเอ่ยถึงเขาก่อน เจ้าเมืองหยานจึงรู้สึกไม่สบายใจนัก

เขาเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่ฉลาดเฉลียว ดังนั้นเขาจึงตระหนักได้ว่าที่หลงเฉินทำเช่นนั้นก็เพื่อแสดงความเป็นปฏิปักษ์ต่อหวงเฟยหยาง เมื่อเห็นว่าหลงเฉินยังเด็กนัก หยานเป่ยเทียนจึงรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม ชีวิตบุตรสาวของเขากำลังแขวนไว้บนเส้นด้าย เขาจึงรีบเอ่ยขึ้น

“ในเมื่อพวกท่านทั้งสามเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว รีบออกเดินทางไปยังภูเขาหยานตะวันออกกันเถอะ!”

“ตกลง” หลงเฉินพยักหน้า

‘แสร้งทำเป็นใจเย็นและสงบเสงี่ยมต่อหน้าข้า รอดูเอาเถอะว่าข้าจะจัดการเจ้าเช่นไร!’

เมื่อคิดได้เช่นนั้นผนวกกับเห็นสีหน้าวิตกกังวลของหยานเป่ยเทียน หวงเฟยหยางก็โบกมืออย่างหมดความอดทน

“เช่นนั้นก็รีบออกเดินทางไปยังภูเขาหยานตะวันออกเถอะ หลงเฉิน ครั้งนี้เจ้าจงทำให้ดีก็แล้วกัน!”

หลงเฉินไม่สนใจแม้แต่จะตอบ

แม้ว่าภายนอกเขาจะดูสงบ ทว่าจิตสังหารที่มีต่อหวงเฟยหยางนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าที่หวงเฟยหยางมีต่อเขา เพียงแต่เขาเก็บซ่อนมันไว้ได้ดีกว่าเท่านั้น

ด้วยคำสั่งของหวงเฟยหยาง หยานเป่ยเทียนจึงรออยู่ที่เมืองหยานลั่ว ขณะที่หลงเฉินและคนอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังภูเขาหยานตะวันออกตามทิศทางที่หยานเป่ยเทียนบอก

ภูเขาหยานตะวันออกอยู่ไม่ไกลนัก หลงเฉินและคนอื่น ๆ จึงเดินทางมาถึงภูเขาที่เต็มไปด้วยป่าไม้นานาพรรณและดูราวกับยังมิได้ถูกแตะต้องแห่งนั้นอย่างรวดเร็ว

“พวกเราน่าจะแยกย้ายกันออกไปเป็นสามทิศทาง เงียบเสียงให้มากที่สุด และหากเจอเข้ากับยอดฝีมือละก็ รีบส่งสัญญาณเรียกแล้วคนอื่นที่เหลือจะไปถึงในทันที!”

หวงเฟยหยางว่างท่าราวพี่ใหญ่

หลงเฉินหันกลับไปมองด้วยสีหน้าเย้ยหยัน ก่อนจะเดินต่อไปโดยไม่พูดอะไรแม้สักคำ

ขณะที่หลงเฉินเดินห่างออกไป เหวินหยาขมวดคิ้วแน่น

“ข้าสลัดความรู้สึกแปลกประหลาดเกี่ยวกับเจ้าเด็กคนนี้ไม่ได้สักที หากเราไม่จัดการเขาเสียตั้งแต่ตอนนี้ ข้าเกรงว่าเราคงข่มตาหลับได้อย่างสบายใจไม่ได้แน่!”

“เจ้าตัวตลกนั่นก็แค่แสร้งทำเป็นใจเย็นต่อหน้าพวกเรา ในสถานที่ห่างไกลอย่างภูเขาหยานตะวันออกและต่อหน้าพวกเราที่บรรลุระดับแก่นมนุษย์ขั้นต้น ข้าพนันได้เลยว่าเขาคงรู้สึกหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ เจ้าเศษสวะนั่นจะดิ้นรนได้สักเพียงใดกัน?”

หวงเฟยหยางเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

“สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือปล่อยให้ศัตรูจัดการกับเขาเอง เหวินหยา เมื่อเวลานั้นมาถึงก็ปล่อยให้พวกมันสักคนหรือสองคนหนีไปเพื่อกระจายข่าวให้คนภายนอกรู้ ท่านผู้คุมกฎจะได้เชื่อว่าพวกเราไม่ได้ฆ่าเขา”

เหวินหยาพยักหน้าเห็นด้วย

“ตกลง แต่ท่านผู้คุมกฎให้ความสำคัญกับเขามาก มันจะไม่ทำให้พวกเราเสี่ยงเกินไปรึหากทำเช่นนั้น?”

“ให้ความสำคัญงั้นรึ?”

หวงเฟยหยางพ่นลมเยาะเย้ย

“นางจะเห็นเขาสำคัญกว่าเฟิงอู่เทียนได้อย่างไรกัน? พวกเรามีเฟิงอู่เทียนคอยหนุนหลัง ผู้คุมกฎจะต้องไว้หน้าเขาและไม่โทษพวกเราเพียงเพราะคนที่ตายไปแล้วหรอก!”

เมื่อเห็นว่าหลงเฉินเดินห่างออกไปมากพอควร หวงเฟยหยางและเหวินหยาจึงรีบสะกดรอยตามเขาไป

ไม่ว่าแผนการใดก็ตามที่หวงเฟยหยางวางเอาไว้ หลงเฉินก็สามารถมองได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

“ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องการให้ลัทธิเซียนโลหิตเป็นคนลงมือกำจัดข้าและทำให้มันไม่สามารถตามรอยได้ เมื่อวางแผนไว้เช่นนี้ พวกเขาไม่คิดหรือว่าข้าจะใช้แผนนี้กับพวกเขาเช่นกัน?”

เหนือสิ่งอื่นใด ลัทธิเซียนโลหิตจะต้องถูกล่อลวงออกมาในพื้นที่โล่งซึ่งคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก แต่ถึงกระนั้น หลงเฉินก็เป็นคนที่ฉลาดแกมโกง ภายในภูเขาหยานตะวันออกมีสัตว์อสูรระดับอำพันอยู่มากมายทั้งขั้นหนึ่งและขั้นสอง เมื่อหลงเฉินพบรังของสัตว์อสูรระดับอำพันขั้นสองซึ่งเป็นตระกูลหมาป่า เขาจึงล่อพวกมันนับสิบออกมายังที่โล่ง

สัตว์อสูรชั้นต่ำเหล่านี้คลุ้มคลั่งและก่อให้เกิดความปั่นป่วนภายในภูเขาหยานตะวันออกทันที ตราบเท่าที่หลงเฉินยังคงยั่วยุสัตว์ร้ายอื่น ๆ ภูเขาหยานตะวันออกก็จะเข้าสู่ภาวะวุ่นวายอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าหลงเฉินกำลังวิ่งอย่างไร้ทิศทางไปเรื่อย ๆ หวงเฟยหยางจึงยิ้มและเอ่ยขึ้น

“หากมียอดฝีมือปรากฏตัวขึ้นก็อย่าเพิ่งวู่วาม ให้พวกมันนำเราไปยังที่ซ่อนก่อน นี่จะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้น และเราก็จะฆ่านกสองตัวได้ด้วยหินก้อนเดียว!”

เหวินหยาตบไหล่หวงเฟยหยางเป็นเชิงตอบรับ

ภูเขาหยางตะวันออกแห่งนี้ไม่ได้กว้างใหญ่เหมือนภูเขาเดียวดาย แต่ปริมาณสัตว์อสูรกลับมีอยู่ดาษดื่น หลงเฉินไล่กวดสัตว์อสูรระดับต่ำจำนวนมากจนเกิดความโกลาหลวุ่นวาย ไม่นานนัก หลงเฉินก็สังเกตได้ว่าเหวินหยาและหวงเฟยหยางกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่

‘มีคนของลัทธิเซียนโลหิตอยู่แถวนี้จริง ๆ ด้วย!’

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่ชัดของพวกนั้นได้ แต่ประสาทการรับรู้ของหลงเฉินก็ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง

เวลานี้ ชายวัยกลางคนที่ดูสกปรกมอซอคนหนึ่งในชุดคลุมสีโลหิตและมีพลังในขอบเขตชีพจรมังกรขั้นแปดกำลังจับตามองเขาอยู่จากระยะไกล ดวงตาของเบิกโพลง

“ช่างเป็นเด็กหนุ่มรูปงามจริง ๆ แบบที่ข้าชอบเลย ข้านี่โชคดีจริง ๆ สวรรค์เมตตาข้าแล้ว!”

“เหตุใดชายผู้นั้นถึงมีสีหน้าน่ารังเกียจนักนะ”

หลงเฉินกำลังอารมณ์ไม่ดีเพราะเขาไม่สามารถจัดการกับหวงเฟยหยางได้ในเวลานี้ เมื่อเห็นชายวัยกลางคนท่าทางหยาบคาย ดวงตาเต็มไปด้วยตัณหาและคำพูดที่น่ารังเกียจ เขาพุ่งตัวออกไปราวพายุคลั่งแม้ว่าศัตรูจะไม่ได้พุ่งสวนเข้ามาก็ตาม

หว่างคิ้วของชายผู้นั้นมีจุดสีแดงปรากฏอยู่

“ลัทธิเซียนโลหิต ได้พบกันอีกแล้วสินะ...”

*********************

***หากนักอ่านท่านใดที่ชื่นชอบหรือสนใจนิยายเรื่องนี้ ขอเรียนเชิญที่เว็บไซต์เรานะครับ ข้อดีคือประหยัดเงินกว่าเราขายเพียงตอนละ 2.5 เหรียญครับ แถมยังได้อ่านล่วงหน้าก่อนใครถึง 20 ตอน >>> https://novelkingdom.co (ลิงก์เว็บเราครับ)