รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

ตอนที่ 47: พระราชวังต้องห้าม - เมื่อเวลาพาย้อนอดีต

ปัจจุบัน - หลังจากได้หนังสือปัญญาจากปารีส

แสงสว่างจากประตูมิติค่อยๆ ปิดลง หลังจากที่พวกเขาหนีจาก Malakor และมหาทวามาได้

ภาคินถือหนังสือปัญญาไว้แน่น มือยังสั่นอยู่ มายากอดแขนเขา หน้าซีดเผือด

"เกือบตายแล้วครับ" ภาคินพูดเสียงสั่น "ครั้งนี้... เกือบไม่รอดจริงๆ"

มายาพยักหน้า "ฉันก็กลัวเหมือนกัน"

วีระนั่งลงพรวดพราด "เฮ้ย! นี่มันบ้าเกินไปแล้ว! Malakor นั่นแข็งแกร่งเกินไป!"

หมอศักดิ์ตรวจดูรีโมตในมือภาคิน "พลังงานเหลือ 40% เหลือเวลาอีก 1 วัน"

"1 วัน?!" มายาตกใจ "แปลว่าฉันเหลือเวลาอีก 24 ชั่วโมง?!"

ภาคินจับมือเธอแน่น "ไม่เป็นไรครับ เรามีสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ 5 ชิ้นแล้ว เหลืออีก 2 ชิ้น!"

กาเบรียลเดินมา บาดแผลทั่วตัว "มิติถัดไป... คือมิติเวลา"

"มิติเวลา?" ภาคินถาม "นั่นคืออะไรครับ?"

"มิติที่เวลาไม่เป็นเส้นตรง" กาเบรียลอธิบาย "เจ้าอาจจะไปอดีต หรือ อนาคต"

มิคาเอลยืนข้างๆ "และในมิตินั้น มีดาบสวรรค์เจ็ดดวงดาว สิ่งของศักดิ์สิทธิ์ชิ้นที่ 6"

"ดาบสวรรค์?" มายาถาม "มันอยู่ที่ไหน?"

"ไม่มีใครรู้" มิคาเอลกล่าว "มันหายไปจากประวัติศาสตร์แล้ว 1,300 ปี"

"1,300 ปี?!" ภาคินอุทาน

"ใช่" กาเบรียลพยักหน้า "ครั้งสุดท้ายที่มีคนเห็น คือในราชวงศ์ถัง ประเทศจีน ปี 755"

วีระขมวดคิ้ว "แปลว่าเราต้องย้อนเวลาไป 1,300 ปี?"

"ไม่ใช่" หมอศักดิ์กล่าว "กุญแจมิตินี้สามารถเปิดมิติเวลาได้ แต่มันอันตราย พวกเราอาจจะไปไม่ถึง"

"ไม่สำคัญครับ" ภาคินกล่าวด้วยความมุ่งมั่น "เพื่อคุณมายา ผมทำอะไรก็ได้"

มายาน้ำตาคลอ "คุณภาคิน..."

[ข้างๆ] 
วีระกระซิบกับหมอศักดิ์: "พี่ศักดิ์... นับไว้นะ นี่เป็นครั้งที่ 127 แล้ว 
ที่พี่ภาคินพูดประโยคหวานๆ แบบนี้! "

หมอศักดิ์: "127 ครั้ง? คุณนับจริงเหรอ?"

วีระ: "นับสิครับ! ผมทำกราฟไว้ด้วย! 
เฉลี่ยวันละ 5.8 ครั้ง! 
ถ้าเป็นกราฟจะเป็นเส้นโค้งขาขึ้น! "

กาเบรียล (ยืนอยู่ข้างๆ) : "เจ้าสองคนพูดเบาๆ หน่อย... 
นี่เป็น Romantic Moment!"

วีระ: "โอเคๆ ... แต่ผมจะถ่ายรูปนะ! 
เป็นหลักฐานวิทยาศาสตร์! "

มิคาเอล: "ไม่ได้! เคารพความเป็นส่วนตัวหน่อย!"

วีระ: "เชอะ... "

ภาคิน (ที่ได้ยิน) : "วีระ... "

วีระ: "เอ่อ... ไม่มีอะไรครับพี่! พร้อมแล้ว! ไปได้เลย! "

ภาคินยกหนังสือปัญญาและกุญแจมิติขึ้น "พร้อมแล้วครับ ไปกันเถอะ!"

มายา: "เดี๋ยวนะ! ฉันยังไม่พร้อม!"

ภาคิน: "ทำไมครับ?"

มายา: "ฉันต้องเช็คกระเป๋าก่อน! 
มีครบไหม? โทรศัพท์ กระเป๋าสตางค์ ลิปสติก—"

วีระ: "พี่มายา! นี่เรากำลังไปย้อนเวลา 1,300 ปี! 
ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์! ไม่มี 4G! 
ไม่มีอินสตาแกรม! "

มายา: "อะไรนะ?! ไม่มีอินสตา?! 
แล้วฉันจะโพสรูปยังไง?! "

หมอศักดิ์: "คุณมายา... ตอนนั้นยังไม่มีกล้อง..."

มายา: " ชีวิตในอดีตมันโหดร้ายจัง!"

ภาคิน: "ไม่เป็นไร ผมจะวาดรูปให้ครับ "

วีระ: "โอเค! พี่วาดได้ด้วยเหรอ?!"

ภาคิน: "วาดไม่ได้... แต่จะพยายาม... "

กาเบรียล: "พวกเจ้า... นี่เรื่องจริงจัง ไม่ใช่ทัวร์ท่องเที่ยว!"

ทุกคน: "ขอโทษครับ/ค่ะ... "

ภาคิน (พยายามเปลี่ยนบรรยากาศ) : "เอาล่ะ... พร้อมกันหรือยัง?"

วีระ: "พร้อม! แต่ว่า... ถ้าเจอไดโนเสาร์ เราวิ่งหนีทางไหน? "

หมอศักดิ์: "วีระ... 1,300 ปี ไม่ใช่ 130 ล้านปี..."

วีระ: "อ๋อ... ขอโทษครับ ผมตื่นเต้นไป "

ภาคินยกกุญแจมิติขึ้นอีกครั้ง: "งั้น... ไปจริงๆ นะครับ!"

ทุกคน: "ไป!"

⚡ อุบัติเหตุ!

ภาคินกดปุ่มกุญแจมิติ

แสงสว่างสีทองพุ่งออกมา

แต่...

มีบางอย่างผิดปกติ!

แสงสว่างริบหรี่ กระพริบ ไฟฟ้าแล่น!

"เกิดอะไรขึ้น?!" วีระตะโกน

หมอศักดิ์มองรีโมต "พลังงานไม่พอ! กุญแจกำลังเสียควบคุม!"

"อะไรนะ?!" ภาคินพยายามปิด "มันปิดไม่ได้ครับ!"

กาเบรียลก้าวไปข้างหน้า "อันตราย! ทุกคนถอย—"

แต่สายเกินไป!

กุญแจมิติระเบิดด้วยแสงสว่าง!

BOOOOOM!!!

พวกเขาถูกดูดเข้าไปในประตูมิติ!

แต่ครั้งนี้... มันต่างจากที่เคย!

ภาคินรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกดึงผ่านอุโมงค์ยาวไม่รู้จบ

รอบตัวมีภาพต่างๆ พุ่งผ่านไป

ภาพของราชวงศ์โบราณ

ภาพของสงคราม

ภาพของคนที่เขาไม่รู้จัก

และแล้ว... เขาได้ยินเสียง

"หลี่ เจียน..."

เสียงของผู้หญิง กระซิบในหัว

"เจ้าต้องกลับมา..."

"ใครครับ?!" ภาคินตะโกน

แต่ไม่มีคำตอบ

เขาหมดสติไป

 

 

ตื่นขึ้นในโลกที่ไม่รู้จัก

"ท่านนายพล! ท่านนายพล! ตื่นเถอะ!"

ภาคินค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เขาเห็นเพดานสีแดงทอง มีมังกรแกะสลักวิจิตรบรรจง

"ที่นี่... ที่ไหนครับ?" เขาพูดเบาๆ

"ท่านนายพล! โชคดีที่ท่านตื่น!"

มีชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินยืนข้างๆ ดูตื่นเต้น

ภาคินนั่งขึ้น มองตัวเอง

ภาคินนั่งขึ้น มองตัวเอง

เขาสวมชุดเกราะสีดำ!

เกราะแบบจีนโบราณ มีมังกรแกะสลัก มีดาบยาวคาดเอว

"นี่... อะไร?" ภาคินสัมผัสเกราะ แล้วลุกขึ้นยืน

แต่เกราะหนักเกินคาด!

"อุ๊บ!" เขาโซเซ

ขาสะดุดชายเกราะ!

ล้มไปข้างหน้า!

ชายหนุ่มรีบจับตัวเขาไว้ทัน!

"ท่านนายพล! ระวัง!"

ภาคินถูกจับไว้ในท่าแปลกๆ หน้าแทบจะชนพื้น!

"โอ๊ย... ขอบคุณครับ..." เขายิ้มเขิน

(ใจคิด: "เกราะแบบนี้หนักจัง! หนักกว่าชุดนักบินมาก! 
และที่สำคัญ... ไม่มีคู่มือการใช้งาน! 
ไม่มีปุ่ม 'ปรับน้ำหนักเบา'! 
ไม่มีโหมด 'Easy Mode'! ????")

เขาลองยืนอีกครั้ง... ช้าๆ ระมัดระวัง

โครม! โครง! เกราะส่งเสียง!

"ท่านนายพล... ท่านแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?" ชายหนุ่มกังวล

"ไม่... ไม่เป็นไร... แค่... เกราะมันหนักนิดนึง..." ภาคินพยายามยืนตรง

แต่พอยืนได้ ก็เดินไม่ถูก!

เดินแบบหุ่นยนต์!

โครม... โครง... โครม... โครง...

(ใจคิด: "ผู้ชายสมัยโบราณเดินยังไงกันเนี่ย?! 
นี่มันเหมือน Ironman แต่รุ่นโบราณ! 
รุ่น Ironman 755 AD! 
ไม่มี AI ช่วย! ไม่มี Jarvis! ")

"ท่านนายพล... ท่านเดินแปลกไปนะ" ชายหนุ่มสังเกต

"เอ่อ... ข้า... ข้ากำลังซ้อมท่าเดินแบบใหม่!" ภาคินแก้ตัว

"ท่าเดินแบบใหม่?"

"ใช่! เรียกว่า... เดินแบบ Robot Style! 
เดินแบบนี้... ศัตรูจะตกใจ! จะคิดว่าเราเป็นอสูร!"

"อ๋อ... เก่งจริงๆ ครับท่านนายพล! 
ไหนๆ ก็ไหนๆ ให้ข้าลองเดินตามบ้าง!"

[ชายหนุ่มลองเดิน... โครม โครง โครม โครง]

ภาคิน (ใจคิด) : "ผมสอนเขาอะไรไปเนี่ย! "

"ท่านนายพล... ท่านไม่เคยสะดุดเกราะเลย เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?" ชายหนุ่มกังวล

"เอ่อ... ผม... ข้า... เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ" ภาคินแก้ตัว

(ใจคิด: "เกราะแบบนี้หนักจัง! หนักกว่าชุดนักบินมาก!")

เขาสวมชุดเกราะสีดำ!

เกราะแบบจีนโบราณ มีมังกรแกะสลัก มีดาบยาวคาดเอว

"นี่... อะไร?" ภาคินสัมผัสเกราะ "ทำไมผมใส่เกราะ?"

ชายหนุ่มมองเขาด้วยความกังวล "ท่านนายพล ท่านโดนตกม้าหรือเปล่า? ท่านลืมตัวเองแล้วหรือ?"

"ผม... ผมคือใครครับ?" ภาคินถาม

"ท่านคือ หลี่ เจียน (李劍) แม่ทัพแห่งกองทัพเหนือ! นายพลที่เก่งที่สุดของราชวงศ์ถัง!"

"หลี่ เจียน?" ภาคินงง "ไม่ใช่ครับ ผมชื่อภาคิน ผมมาจาก—"

ทันใดนั้น ความทรงจำหนึ่งพุ่งเข้ามาในหัว!

ภาพของสนามรบ

ภาพของจักรพรรดิ

ภาพของ... เหมย เหยา

"อ๊ะ!" ภาคินจับหัว "นี่มัน... ความทรงจำของใคร?!"

"นี่มัน... ความทรงจำของใครครับ?!"

[...]

"วันที่ 15 เดือน 7 ปีเถาว์เอี๋ย (755 AD) "

"755?!" ภาคินตกใจ "แปลว่า... ผมย้อนเวลามา 1,300 ปี?!"

(ภาคินคิดในใจ: "1,300 ปี... แปลว่าตอนนี้ผมอายุ... เดี๋ยวนะ

ถ้าเป็นหลี่ เจียน ผมอายุ 28 ปี?

ดูหนุ่มกว่าตัวเองเหรอ? และที่สำคัญ... มายาอยู่ไหน?!")

เขามีความทรงจำสองชุด!

ชุดแรก: ภาคิน จากดาว Kepler-442b

ชุดสอง: หลี่ เจียน นายพลหนุ่มแห่งราชวงศ์ถัง

พวกมันปนกัน ทำให้เขาสับสน!

"ท่านนายพล ท่านไม่สบายหรือ?" ชายหนุ่มถาม "จะให้ข้าเรียกหมอมาไหม?"

"ไม่... ไม่ต้องครับ" ภาคินพยายามยืนขึ้น "เอ่อ... วันนี้วันที่เท่าไหร่ครับ?"

"วันที่ 15 เดือน 7 ปีเถาว์เอี๋ย (755 AD) " ชายหนุ่มตอบ

"755?!" ภาคินตกใจ "แปลว่า... ผมย้อนเวลามา 1,300 ปี?!"

"ท่านนายพล พูดอะไรแปลกๆ" ชายหนุ่มกังวล

ภาคินมองรอบๆ เขาอยู่ในห้องหรูหรา มีเฟอร์นิเจอร์สไตล์จีนโบราณ

"ผมต้องหา... คุณมายา!" เขาพูด "เธออยู่ที่ไหน?!"

ชายหนุ่มมองงง "คุณมายา? ท่านหมายถึง... เหมย เหยาหรือครับ?"

"เหมย เหยา?" ภาคินคิด "ใช่! เธออยู่ที่ไหน?!"

ชายหนุ่มลังเล "เธอ... เธออยู่ในราชสำนัก แต่ท่านนายพล ท่านไม่ควรไปหาเธอ"

"ทำไม?!" ภาคินถาม

"เพราะ... เธอเป็นนางสนมของจักรพรรดิ และเธอกำลังมีปัญหาใหญ่"

เหมย เหยา - นางสนมผู้ถูกใส่ร้าย

ในขณะเดียวกัน ที่หอนางสนม

มายาตื่นขึ้นมา

เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงไม้สีแดง มีม่านผ้าไหมสีชมพู

"ที่นี่... ที่ไหน?" เธอนั่งขึ้น

มองดูตัวเอง

เธอสวมชุดจีนโบราณสีขาว!

ชุดนางสนมชั้นต่ำ เรียบง่าย ไม่มีลวดลายวิจิตร

"อะไรกัน?" มายาสัมผัสผ้า

แล้วลองยืนขึ้น

แต่ชุดยาวมาก!

เท้าเหยียบชายผ้า!

"อ๊ะ!" มายาเดินสะดุด!

โชคดีที่มีโต๊ะข้างๆ เธอจับไว้ทัน!

"โอ๊ย! ชุดนี้ยาวจัง!" เธอบ่น

เธอลองเดินอีกครั้ง ช้าๆ ระมัดระวัง

ยกชายผ้าขึ้นนิดนึง... เดินช้าๆ ...

1 ก้าว... โอเค!

2 ก้าว... ยังไหว!

3 ก้าว—

"อุ๊บ!" เท้าเหยียบชายผ้าอีก!

ครั้งนี้ล้มลงบนเตียงพอดี!

โครม!

มายานอนแผ่บนเตียง มองเพดาน

"ทำไมชีวิตโบราณมันยากจัง!" เธอหัวเราะอย่างหมดหนทาง

(ใจคิด: "ผู้หญิงสมัยโบราณเดินยังไงกันเนี่ย?! 
ไม่สะดุดตายบ้างเหรอ?! 
หรือว่า... มีคลาสเรียน 'วิชาเดินให้ไม่ล้ม'?! 
แล้วถ้าวิ่ง... จะเป็นยังไง?! 
จะวิ่งได้ด้วยเหรอ?! ")

เธอลองลุกขึ้นอีกครั้ง

แต่พอนั่งขึ้น... มือไปเหยียบชายผ้า!

"โอ๊ย!" มือลื่น! ล้มอีก!

โครม!

"นี่มันสาปแช่งหรือเปล่า?! " มายาบ่น

เธอลองอีกครั้ง... ครั้งนี้ใช้วิธีอื่น!

คลานไป!

เอาชายผ้าพันไว้ที่เอว!

แล้วค่อยลุกขึ้น!

"ได้แล้ว! เย้! " เธอยิ้ม

แต่พอจะเดิน...

ชายผ้าหลุด!

กระจาย!

ล้มอีก!

โครม!!!

มายานอนแผ่บนพื้น

"ยอมแพ้... ฉันยอมแพ้... "

(ความจริง: ร่างของเหมย เหยาคุ้นเคยกับชุดนี้ 
แต่จิตใจของมายายังไม่ชินเลย! 
เหมือนใส่ชุดครั้งแรก!)

ทันใดนั้น ประตูเปิด

เสี่ยวหลิงเข้ามา แล้วเห็นมายานอนกองบนพื้น

"เหมย เหยา?! เกิดอะไรขึ้น?! "

มายา (ยังนอนอยู่) : "ชุดนี้... มันสาปแช่ง... 
ฉันเดินไม่เป็น... 
ช่วยด้วย... "

เสี่ยวหลิง: "..."

(ใจคิด: "ผู้หญิงสมัยโบราณเดินยังไงกันเนี่ย? ไม่สะดุดตายบ้างเหรอ?!")

แต่ก็ยังสะดุดอีก!

"อุ๊บ!"

ครั้งนี้ล้มลงบนเตียงพอดี!

โครม!

"ทำไมชีวิตโบราณมันยากจัง!" มายาหัวเราะอย่างหมดหนทาง

(ความจริง: ร่างของเหมย เหยาคุ้นเคยกับชุดนี้ แต่จิตใจของมายายังไม่ชินเลย!)

เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงไม้สีแดง มีม่านผ้าไหมสีชมพู

"ที่นี่... ที่ไหน?" เธอนั่งขึ้น

มองดูตัวเอง

เธอสวมชุดจีนโบราณสีขาว!

ชุดนางสนมชั้นต่ำ เรียบง่าย ไม่มีลวดลายวิจิตร

"อะไรกัน?" มายาสัมผัสผ้า "ทำไมฉันใส่ชุดแบบนี้?"

ทันใดนั้น ประตูเปิด

มีหญิงสาวสวมชุดสีเขียวเข้ามา ดูห่วงใย

"เหมย เหยา! เจ้าตื่นแล้วหรือ?!" ข้ากังวลมาก!"

"ใคร... ใครคะ?" มายาถาม

หญิงสาวตกใจ "เจ้าลืมข้าแล้วหรือ? ข้าคือเสี่ยวหลิง เพื่อนของเจ้าไงล่ะ!"

"เพื่อน?" มายางง

แล้วความทรงจำก็พุ่งเข้ามา!

ภาพของราชสำนัก

ภาพของนางสนมชั้นสูงที่กลั่นแกล้ง

ภาพของ... หลี่ เจียน

มายาจับหัว "อ๊ะ! นี่มัน... ความทรงจำของใคร?!"

เธอก็มีความทรงจำสองชุดเหมือนกัน!

ชุดแรก: มายา สาวไทยผู้ถูกสาป

ชุดสอง: เหมย เหยา (梅瑤) นางสนมชั้นต่ำผู้ถูกใส่ร้าย

"เหมย เหยา เจ้าไม่สบายหรือ?" เสี่ยวหลิงถาม

"ฉัน... ฉันสบายดี" มายาพูดเสียงสั่น "แต่... เกิดอะไรขึ้น? ทำไมทุกคนดูกังวล?"

เสี่ยวหลิงน้ำตาไหล "เจ้าไม่รู้หรือ? นางสนมหวัง กุ้ยเฟยใส่ร้ายเจ้า!"

"ใส่ร้าย? ใส่ร้ายอะไร?"

"ว่าเจ้าวางยาพิษในชาของจักรพรรดิ!" เสี่ยวหลิงร้องไห้ "ตอนนี้ยามกำลังมาจับเจ้า เจ้าจะถูกนำไปสอบสวน และถ้าพิสูจน์ไม่ได้... เจ้าจะถูกประหาร!"

มายาตกใจ "ประหาร?!"

"ใช่! แค่อีกไม่กี่ชั่วโมง!" เสี่ยวหลิงกอดมายา "เหมย เหยา เจ้าต้องหนี!"

"แต่ฉันไม่ได้ทำ!" มายาพูด

"ข้ารู้! แต่นางสนมหวัง กุ้ยเฟยมีอำนาจมาก เธอเป็นแม่ของเจ้าชายคนโต เธอต้องการกำจัดนางสนมที่สวยกว่าเธอ!"

มายาพยายามคิด เธอต้องหาทาง...

แล้วเธอก็นึกขึ้นได้

"ภาคิน!" เธอพูด "ฉันต้องหาภาคิน!"

"ภาคิน? นั่นใคร?" เสี่ยวหลิงถาม

"เอ่อ... ฉันหมายถึง หลี่ เจียน! นายพล!" มายาแก้ตัว

"แม่ทัพหลี่ เจียน?!" เสี่ยวหลิงตกใจ "เจ้ารู้จักท่านหรือ?!"

"ฉัน..." มายาลังเล

ความทรงจำของเหมย เหยาบอกว่า...

เธอเคยเห็นหลี่ เจียนครั้งหนึ่ง

ตอนที่เขากลับจากสนามรบ

สบตากัน

และตั้งแต่นั้น... เธอก็ไม่เคยลืมเขา

 

ห้องทรงงาน - จักรพรรดิ

หลี่ เจียน (ภาคิน) เดินทางไปยังพระราชวัง

ระหว่างทาง เขาพยายามเข้าใจสถานการณ์

จากความทรงจำของหลี่ เจียน เขารู้ว่า:

จักรพรรดิหลี่ เฉียน (李乾) ป่วยหนัก อายุ 65 ปี

เจ้าชาย 3 คน กำลังชิงบัลลังก์:

หลี่ เฉิง (李承) คนโต โหดเหี้ยมหลี่ ซาน (李山) คนกลาง ฉลาดหลี่ อวิ๋น (李雲) คนเล็ก ใจดี

และ นางสนมหวัง กุ้ยเฟย แม่ของเจ้าชายคนโต กำลังวางแผนกำจัดคู่แข่ง

"เรื่องนี้ซับซ้อนมากครับ" ภาคินพูดกับตัวเอง "แต่ผมต้องหาคุณมายา... เอ่อ เหมย เหยาก่อน!"

เมื่อถึงห้องทรงงาน

จักรพรรดินอนบนเตียง ใบหน้าซีดเผือด

"หลี่ เจียน" จักรพรรดิพูดเสียงแหบ "เจ้ามาแล้วหรือ"

ภาคินกราบ "ฝ่าบาท ข้าพระองค์มารับคำสั่ง"

(ความทรงจำของหลี่ เจียนบอกเขาว่าต้องทำอย่างไร)

"ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า" จักรพรรดิพูด "เรื่องของ ดาบสวรรค์เจ็ดดวงดาว"

ภาคินตกใจ "ดาบสวรรค์?! ฝ่าบาททราบเรื่องดาบนั้นหรือ?"

จักรพรรดิยิ้มเศร้า "ข้าไม่ได้แค่ทราบ... ข้ากลืนมันไว้ในท้อง"

"อะไรนะ?!" ภาคินตะลึง

"ดาบนั้นสามารถย่อเล็กได้" จักรพรรดิอธิบาย "ข้ากลืนมันไว้ เพื่อไม่ให้ใครได้"

"ทำไมครับ?" ภาคินถาม

"เพราะ... ถ้าดาบนั้นตกไปอยู่ในมือคนชั่ว จักรวาลจะพินาศ" จักรพรรดิพูด "แต่ตอนนี้... ข้ากำลังจะตาย และข้าต้องการมอบดาบนั้นให้คนที่เหมาะสม"

"ใครครับ?"

จักรพรรดิมองภาคิน "เจ้า หลี่ เจียน และ... เหมย เหยา"

"เหมย เหยา?!" ภาคินตกใจ "ทำไมครับ?"

"เพราะพวกเจ้า... มีชะตากรรมพิเศษ" จักรพรรดิพูด "พวกเจ้าเคยรักกันในอดีต และจะรักกันในอนาคต"

ภาคินสั่น "ฝ่าบาท... ฝ่าบาทรู้ได้ยังไง?"

"เพราะข้าเห็นมาแล้ว" จักรพรรดิกล่าว "ในความฝัน ข้าเห็นพวกเจ้า ในอีก 1,300 ปีข้างหน้า"

"1,300 ปี..." ภาคินพูดเบาๆ

"แต่ตอนนี้ เหมย เหยากำลังมีปัญหา" จักรพรรดิพูด "เธอถูกใส่ร้าย และจะถูกประหาร ในอีก 3 ชั่วโมง"

"อะไร?!" ภาคินลุกขึ้น "ผมต้องไปช่วยเธอ!"

"เจ้าไปไม่ทัน" จักรพรรดิกล่าว "เว้นแต่... เจ้ายอมสละตำแหน่งนายพล"

"สละตำแหน่ง?" ภาคินถาม

"ใช่ ถ้าเจ้าช่วยนางสนมผู้ถูกใส่ร้าย เจ้าจะถูกมองว่าทรยศ เจ้าจะเสียทุกอย่าง"

ภาคินไม่ลังเลเลย "ผมยินดีครับ"

จักรพรรดิยิ้ม "ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดอย่างนั้น ไปเถอะ ไปช่วยเธอ"

ภาคินกราบ แล้ววิ่งออกไป

หอนางสนม - การจับกุม

มายา (เหมย เหยา) กำลังจะถูกจับ

ยามทหารห้อมล้อมหอนางสนม

"เหมย เหยา! ออกมาเดี๋ยวนี้!" พวกเขาตะโกน

เสี่ยวหลิงร้องไห้ "เหมย เหยา เจ้าต้องหนี!"

มายาสั่น "ฉันหนีไปไหน? นี่คือพระราชวัง!"

"ขอร้องล่ะ! ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย!"

มายามองเพื่อน น้ำตาไหล

เธอนึกถึงภาคิน

"ภาคิน... คุณอยู่ที่ไหน?" เธอกระซิบ

ทันใดนั้น

ประตูถูกเตะเปิด!

หลี่ เจียน (ภาคิน) ปรากฏตัว!

เขาสวมชุดเกราะสีดำ มีดาบในมือ

"หยุด!" เขาตะโกน

ยามทหารหันมา "แม่ทัพหลี่ เจียน? ท่านมาทำอะไร?"

"ข้ามารับ ภรรยา ของข้า" ภาคินพูดแบบตรงๆ

ทุกคนอ้าปากค้าง

"ภรรยา?!" มายาตกใจ

"อะไรนะ?!" ยามทหารตะโกน "เหมย เหยาเป็นนางสนมของจักรพรรดิ!"

"ไม่ใช่แล้ว" ภาคินพูด "ข้าเพิ่งจดทะเบียนกับเธอเมื่อ 5 นาทีที่แล้ว"

(เขาโกหก แต่ฟังดูเหมือนจริง!)

มายามองเขา ตกใจ แต่ก็... ดีใจ

ภาคินเดินเข้าไป ยื่นมือออกไป

"เหมย เหยา ไปกับผมครับ" เขาพูดเบาๆ "ผมจะปกป้องคุณ"

มายาน้ำตาไหล เธอจับมือเขา

"คุณภาคิน..."

"ผมอยู่ที่นี่แล้วครับ" เขายิ้ม "ไม่ว่าจะชาติไหน ผมก็จะมา"

ยามทหารตะโกน "ไม่ได้! เจ้าต้องมากับเรา!"

"วิ่ง!" ภาคินจับมือมายาแล้ววิ่งออกจากห้อง!

พวกเขาวิ่งผ่านทางเดินยาว

ดอกโบตั๋นร่วงหล่นรอบๆ

"เร็วครับ!" ภาคินตะโกน

"รอก่อน! ชุดฉันยาวมาก!" มายาตอบ

เธอพยายามวิ่ง แต่ชายผ้ายาว!

จู่ๆ!

เท้าเหยียบชายผ้า!

"อ๊ะ!"

มายาสะดุด!

ร่างโคลงเคลง กำลังจะล้มไปข้างหน้า!

แต่ภาคินหันกลับมาทันเวลา!

เขาปล่อยมืออีกข้าง ยื่นแขนออกไป!

โอบเอวเธอไว้!

ดึงเธอเข้ามา!

ตึง!

เวลาราวกับหยุดนิ่ง

มายาล้มลงในอ้อมแขนเขา

ร่างของเธอพิงอกเขา

มือของเขาโอบรอบเอวเธอแน่น

ใบหน้าทั้งสอง... ห่างกันเพียงลมหายใจเดียว

ภาคินมองลงมา

ตาของเขาสบตาเธอ

จมูกห่างกัน... 5 เซนติเมตร

ริมฝีปากห่างกัน... 7 เซนติเมตร

หัวใจของมายาเต้นแรง ตุบๆๆๆๆ!!!

หัวใจของภาคินก็เต้นแรงเหมือนกัน!

(แม้เขาจะอยู่ในร่างของหลี่ เจียน แต่ความรู้สึกยังเป็นภาคิน!)

"คุณ... คุณภาคิน..." มายากระซิบ เสียงสั่น

ลมหายใจของเขาโดนใบหน้าเธอ อุ่น

"ผม... ผมจับคุณไว้แล้วครับ" เขาพูดเบาๆ

สายตาของเขาลอยไปที่ริมฝีปากเธอ

ถ้าเขาก้มลงมาอีกนิด... พวกเขาจะจูบกัน...

มายารู้สึกใจสั่น

เธอไม่รู้ทำไม... แต่เธออยากให้เขาเข้ามาใกล้

เงียบ

ใกล้

ไม่ได้แตะ... แต่ใจสั่น

"ท่านนายพล! พวกเขาตามมา!" เสียงตะโกนดังขึ้น!

ภาคินและมายาสะดุ้ง!

แยกตัวออกจากกัน!

ใบหน้าทั้งสองแดงเป็นมะเขือเทศ!

"เอ่อ... เราต้องวิ่งต่อครับ!" ภาคินพูดรีบๆ

"อ๋อ... ใช่!" มายาพยักหน้า หน้ายังแดงอยู่

เขาจับมือเธอแน่นขึ้น

"ครั้งนี้ ผมจะไม่ปล่อยมือคุณครับ"

"ค-ค่ะ..." มายาตอบ หัวใจยังเต้นแรง

พวกเขาวิ่งต่อ

แต่ครั้งนี้... มือจับกันแน่นกว่าเดิม

และหัวใจ... ยังไม่หยุดเต้น

"คุณภาคิน..."

"ผมอยู่ที่นี่แล้วครับ" เขายิ้ม "ไม่ว่าจะชาติไหน ผมก็จะมา"

"ผมอยู่ที่นี่แล้วครับ" เขายิ้ม "ไม่ว่าจะชาติไหน ผมก็จะมา"

ยามทหารพยายามเข้ามาจับ แต่ภาคินใช้กำลังภายใน (จากความทรงจำของหลี่ เจียน) ผลักพวกเขาออกไป!

"วิ่ง!" เขาจับมือมายาแล้ววิ่งออกจากหอนางสนม!

พวกเขาวิ่งผ่านสวนดอกโบตั๋น ผ่านทางเดินยาว

"ที่นี่!" ภาคินดึงเธอเข้าไปในห้องเล็กๆ ที่ดูเหมือนไม่มีคนใช้

ปิดประตู ล็อค

ในห้อง

มีเพียงแสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างกระดาษ

ดอกโบตั๋นปลิวเข้ามา

ภาคินและมายายืนหอบ หายใจไม่ทัน

"ปลอดภัยแล้วครับ... สักพัก" ภาคินพูด

มายานั่งลงพื้น ขาอ่อน

"ฉัน... ฉันกลัวมาก" น้ำตาไหล

ภาคินเดินมาคุกเข่าข้างๆ เธอ

"ไม่เป็นไรครับ ผมอยู่ที่นี่แล้ว"

เขาเอามือเช็ดน้ำตาให้เธอ

มายามองมือของเขา

มือที่ใหญ่ อบอุ่น

"คุณภาคิน... ทำไมคุณถึงทำได้?" เธอถาม "ทำไมคุณยอมสละทุกอย่างเพื่อฉัน?"

ภาคินยิ้มเบาๆ "เพราะคุณคือทุกอย่างของผมครับ"

ระยะห่าง: 50 เซนติเมตร

มายาหัวใจเต้นแรง

"แต่... แต่คุณเสียตำแหน่งนายพลแล้ว คุณเสียทุกอย่าง—"

"ไม่เสียหรอกครับ" ภาคินขัดจังหวะ "ผมได้คุณ นั่นคือได้ทุกอย่าง"

เขาเลื่อนเข้ามาใกล้

ระยะห่าง: 30 เซนติเมตร

"คุณภาคิน..." มายากระซิบ

"วันนี้... เมื่อผมเห็นคุณกำลังจะถูกจับ ผมกลัวมาก" เขาพูดเบาๆ

"กลัวว่าจะเสียคุณไป"

"กลัวว่าจะไม่ได้เห็นคุณอีก"

เขาเลื่อนเข้ามาอีก

ระยะห่าง: 20 เซนติเมตร

"และตอนที่ผมโอบเอวคุณ... ผมรู้สึกว่า นี่คือที่ที่ผมอยากอยู่"

มายาใบหน้าแดง หัวใจเต้นแรงมาก

ตุบๆๆๆๆ!!!

"ฉันก็... ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" เธอพูดเบาๆ

ภาคินมองตาเธอ

ระยะห่าง: 10 เซนติเมตร

"คุณมายา... ผมขออะไรได้ไหมครับ?"

"อะไร?" เธอถาม เสียงสั่น

"ผมขอ... อยู่ใกล้คุณ ได้ไหมครับ?"

มายาพยักหน้าเบาๆ

ภาคินเลื่อนเข้ามานั่งข้างๆ เธอ

ระยะห่าง: 5 เซนติเมตร

แขนของเขาแตะแขนของเธอ

ความอบอุ่นจากร่างเขาส่งผ่านมา

มายารู้สึกปลอดภัย

เธอค่อยๆ เอาหัวพิงบนไหล่เขา

ภาคินตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยิ้ม

เขาค่อยๆ โอบเธอไว้

"ขอบคุณ... ที่คอยอยู่ข้างฉัน" มายากระซิบ

"ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอครับ" ภาคินตอบ

พวกเขานั่งเงียบ

มีเพียงเสียงลมพัดนอกหน้าต่าง

เสียงดอกโบตั๋นร่วงหล่น

และเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน

หลังจากสักครู่

มายาพูดขึ้น "คุณภาคิน..."

"ครับ?"

"วันนี้... ตอนที่เราเกือบจะ..." เธอหยุด

"เกือบจะอะไรครับ?" เขาถาม

"เกือบจะ... จูบกัน" เธอพูดเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ภาคินหัวใจเต้นแรง!

"คุณ... คุณคิดถึงเหตุการณ์นั้นหรอครับ?" เขาถาม

มายาพยักหน้า ใบหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ

ภาคินหายใจลึกๆ

"คุณมายา... ผมก็คิดถึงเหมือนกัน"

เธอยกหน้าขึ้น มองเขา

ตาสบตา

ระยะห่าง: 3 เซนติเมตร

"จริงเหรอ?" เธอถาม

"จริงครับ..." เขาตอบ "และผมก็... ผมก็อยากรู้ว่า..."

"อยากรู้อะไร?"

"อยากรู้ว่า... ถ้าเราจูบกัน มันจะเป็นยังไง"

มายาใจสั่น

"ฉันก็... อยากรู้เหมือนกัน" เธอพูดเบาๆ

เงียบ

เงียบมาก

มีเพียงลมหายใจของทั้งสองคน

ภาคินค่อยๆ ยกมือขึ้น ลูบแก้มเธอเบาๆ

มายาหลับตา รู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือเขา

"คุณมายา..." เขากระซิบ

"ค่ะ..." เธอตอบ

"ผมขอ... จูบคุณได้ไหมครับ?"

มายาลืมตาขึ้น

มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก

เธอพยักหน้าเบาๆ

"ได้..."

ภาคินใจเต้นแรงมาก!

เขาค่อยๆ ก้มลงมา

ใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าเธอ

3 เซนติเมตร...

2 เซนติเมตร...

1 เซนติเมตร...

มายาหลับตา

หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิด!

ริมฝีปากแตะกัน

เบาๆ

อ่อนโยน

อบอุ่น

เหมือนดอกโบตั๋นที่ลอยมาจับบนผิวน้ำ

เหมือนแสงจันทร์ที่ส่องผ่านเมฆบางๆ

มายารู้สึกว่า เวลาหยุดนิ่ง

มีเพียงความอบอุ่น ความปลอดภัย และความรัก

เมื่อแยกจากกัน

ทั้งสองคนเปิดตา มองกัน

ใบหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ

"นั่น... นั่นคือ..." มายาพูดไม่ออก

"จูบแรกของผมครับ" ภาคินพูดเบาๆ

"ของฉันก็เหมือนกัน" เธอตอบ

พวกเขายิ้มให้กัน

ภาคินกอดเธอไว้แน่น

มายาพิงอกเขา ฟังเสียงหัวใจเขาเต้น

ตุบๆ ตุบๆ ตุบๆ

เสียงเดียวกับหัวใจเธอ

[Fade to Black]

เวลาผ่านไป...

ไม่มีใครรู้ว่านานแค่ไหน

มีเพียงแสงจันทร์ที่เคลื่อนผ่านท้องฟ้า

ดอกโบตั๋นที่ร่วงหล่นเงียบงัน

และสองหัวใจที่เต้นเป็นหนึ่งเดียว

[เช้าวันใหม่]

แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่าง

ภาคินค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เขายังนั่งพิงกำแพง

มายาหลับอยู่ในอ้อมแขนเขา หัวพิงอกเขา

เธอยิ้มในฝัน

ภาคินมองเธอ ยิ้มอย่างมีความสุข

(ใจคิด: "นี่คือช่วงเวลาที่สวยที่สุดในชีวิตผม")

เขาค่อยๆ ลูบผมเธอเบาๆ

มายาขยับตัว ค่อยๆ ลืมตา

"คุณภาคิน..." เธอกระซิบ ใบหน้ายังแดงอยู่

"สวัสดีตอนเช้าครับ" เขายิ้ม

มายานั่งตัวขึ้น นึกถึงคืนที่ผ่านมา

ใบหน้าแดงกว่าเดิม!

"เมื่อคืน... เรา..." เธอพูดไม่จบ

"เราจูบกันครับ" ภาคินพูดตรงๆ "และผม... ผมไม่เสียใจเลย"

"ฉันก็... ฉันก็ไม่เสียใจ" มายายิ้ม

ภาคินจับมือเธอ

"คุณมายา... ตั้งแต่นี้ไป เราจะไม่แยกกันอีก"

"ตกลง" เธอพยักหน้า "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะอยู่ด้วยกัน"

พวกเขามองกัน ยิ้ม

แล้วก็...

จูบกันอีกครั้ง

เบาๆ หวานๆ

เหมือนคำสัญญาที่พวกเขาให้กัน

 

เรื่องราวที่น่าตื่นเต้น ต้องลุ้นต่อ!

แต่ทันใดนั้น!

เสียงหัวเราะดังขึ้น

"ฉากที่น่าประทับใจมาก"

ทุกคนหันไป

มีผู้หญิงสวมชุดสีม่วงยืนอยู่

นางสนมหวัง กุ้ยเฟย!

"แม่ทัพหลี่ เจียน" เธอยิ้มเย็น "เจ้ากล้าทรยศจักรพรรดิหรือ?"

"ข้าไม่ได้ทรยศ" ภาคินพูด "ข้าแค่ช่วยคนบริสุทธิ์"

"บริสุทธิ์?" หวัง กุ้ยเฟยหัวเราะ "เธอวางยาพิษจักรพรรดิ!"

"ไม่ใช่!" มายาตะโกน "ฉันไม่ได้ทำ!"

"แล้วพิสูจน์ได้ยังไง?" หวัง กุ้ยเฟยถาม

มายาเงียบ

ภาคินก้าวไปข้างหน้า "ผมจะพิสูจน์ให้!"

"ยังไง?" หวัง กุ้ยเฟยแสยะ

ภาคินมองมายา แล้วพูด

"ผม... ผมจะใช้ พลังพิเศษ ของผม"

"พลังพิเศษ?" ทุกคนงง

ภาคินหลับตา เขาใช้ Memory Absorption!

ถ้าเขาสามารถดูดความทรงจำของหวัง กุ้ยเฟยได้...

เขาจะรู้ว่าเธอวางแผนอะไร!

แสงสว่างพุ่งออกจากภาคิน!

แต่ทันใดนั้น!

มีเงาสีดำพุ่งเข้ามา!

มหาทวาปรากฏตัว!

"คิดว่าจะหนีไปไหน ภาคิน?!" เขาหัวเราะ

"มหาทวา?!" ภาคินตกใจ "คุณตามมาได้ยังไง?!"

"ข้าตามเจ้ามาตลอด" มหาทวากล่าว "และตอนนี้... ข้าจะจบเจ้าที่นี่!"

เขายกมือขึ้น พลังมืดพุ่งออกมา!

ภาคินดึงมายาหลบ!

แต่มายาเดินสะดุดอีกครั้ง!

(ใจคิด: "อีกแล้วเหรอ! ชุดนี้มันสาปแช่ง!")

เธอกำลังจะล้มลงพื้น!

ภาคินหันกลับมา!

ปล่อยดาบ!

ใช้มือทั้งสองข้างรับตัวเธอ!

โอบเธอไว้แน่น!

แต่พลังมืดกระทบพื้นข้างๆ!

บึมมม!!!

แรงระเบิดทำให้ภาคินและมายาหมุนไป!

เขาใช้ร่างปกป้องเธอ!

ทั้งสองคนล้มลงพื้นด้วยกัน!

ภาคินอยู่ข้างล่าง มายาอยู่ข้างบน!

ใบหน้าชนกัน!

จมูกแทบจะแตะ!

"โอ๊ย!" มายากระซิบ

"เจ็บไหมครับ?" ภาคินถาม กังวล

"ไม่... ไม่เจ็บ... แต่..."

มายาลืมตาขึ้น

เธออยู่ในอ้อมแขนเขา

ใบหน้าห่างกันเพียง 3 เซนติเมตร!

หัวใจทั้งสองเต้นแรงมาก!

ตุบๆๆๆๆๆ!!!

"คุณ... คุณมายา... เราอยู่ในท่าที่..." ภาคินพูดเบาๆ

"ข้า... ข้ารู้..." มายาตอบ หน้าแดง

รอบๆ มีควันไฟ มีเสียงตะโกน

แต่เวลาของพวกเขาราวกับหยุด

มองตากัน

ลมหายใจสัมผัสกัน

วีระ (ที่โผล่มาไม่รู้เมื่อไหร่) ยิ้มกว้าง

"โอ้โหว พี่! นี่มันโรแมนติกจริงๆ! 
Fall-and-Catch ท่ามกลางระเบิด! 
ถ้านี่เป็นหนัง จะได้เรทติ้ง 9.5/10 แน่! "

ภาคิน: "วีระ! นี่ไม่ใช่เวลา!"

วีระ: "แต่พี่! นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญ! 
ผมต้องบันทึกไว้! 
'วันที่ 15 เดือน 7 ปี 755 
เวลา 14.37 น. 
พี่ภาคินช่วยพี่มายา ครั้งที่ 3 ในวันนี้!' 
เฉลี่ยวันนี้ช่วย 6.8 ครั้ง!"

หมอศักดิ์: "วีระ... คุณนับจริงเหรอ...?"

วีระ: "นับสิครับ! ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์! 
ต้องเก็บข้อมูล! "

กาเบรียล: "พวกเจ้า... ระเบิดกำลังพุ่งมา..."

ทุกคน: "วิ่ง!!!"

"ภาคิน! มายา! ลุกขึ้นเร็ว!" เสียงหมอศักดิ์ตะโกน!

ทั้งสองสะดุ้ง!

ลุกขึ้นรีบๆ!

"เอ่อ... ขอบคุณที่... ช่วยครับ" มายาพูด เขิน

"ไม่เป็นไรครับ... ผมก็... เอ่อ..." ภาคินก็เขินเหมือนกัน

วีระ (ที่โผล่มาไม่รู้เมื่อไหร่) ยิ้มกว้าง

"โอ้โหว พี่! นี่มันโรแมนติกจริงๆ! "

"วีระ! นี่ไม่ใช่เวลา!" ภาคินตะโกน หน้าแดง!

แต่พลังมืดกระทบพื้น!

ระเบิดสนั่น!

ทุกคนวิ่งหนีสุดกำลัง!

และท่ามกลางความโกลาหล

เสียงหนึ่งดังขึ้น

เสียงของ... Malakor!

"เจอแล้ว! ภาคิน! และครั้งนี้... เจ้าจะไม่มีทางหนี!"

จบตอนที่ 47

สถิติตอนนี้:

จำนวนคำ: ~2,650 คำสิ่งของที่มี: 5/7เวลาที่เหลือ: 24 ชั่วโมง! (1 วัน!)สถานที่: ราชวงศ์ถัง ปี 755 AD - จีนโบราณ!ภาคิน → หลี่ เจียน (นายพล)มายา → เหมย เหยา (นางสนม)ลุ้นระทึก: Malakor + มหาทวาโจมตี!

จุดเด่นตอนนี้:

Time Travel! ย้อนเวลา 1,300 ปี!
Reincarnation Setup! ภาคิน = หลี่ เจียน, มายา = เหมย เหยา
Mystery! ทำไมพวกเขาจำได้? ทำไมจักรพรรดิรู้?
Romantic! "ไม่ว่าจะชาติไหน ผมก็จะมา"
Action! มหาทวา + Malakor โจมตี!
Plot Twist! ดาบสวรรค์ในท้องจักรพรรดิ!
เรื่องราวที่น่าตื่นเต้น ต้องลุ้นต่อ สุดมันส์! จะเกิดอะไรขึ้น?!

ติดตามต่อในตอนที่ 48: ดาบสวรรค์เจ็ดดวงดาว - ตำนานที่ซ่อนอยู่