ขาสั่นเพราะลูกศิษย์สามีสอนให้รู้จักรสรัก

เสียงสายฝนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าเหมือนจะบอกว่า คืนนี้ยาวนานเกินกว่าใจของใครบางคนจะทานทน

ซูเหยียนนั่งพิงหน้าต่างมองออกไปยังสวนเบื้องล่าง ร่างบางแ๲๤แ๲่๲ด้วยชุดนอนเนื้อบาง

แสงตะเกียงสั่นไหว เงาร่างนางซ้อนกับม่านโปร่งสีอ่อน งามราวภาพวาดต้องห้าม

สามีของนางจากไปอีกแล้ว ปล่อยให้นางอยู่ในเรือนเปลี่ยวเหงา โดยอ้างเหตุผลเดิมว่า จำเป็๲ต้องฝึกตนให้ถึงขั้นก่อนจะกลับมา

คืนแล้วคืนเล่า นางฝืนความเหงา ฝืนร่างกายที่ร้อนผ่าว เพื่อรอคนที่ไม่เคยหันมามองนางในฐานะภรรยาเลยสักครา

เสียงเคาะประตูดังเบา ๆ พร้อมเสียงเรียกจากชายหนุ่มผู้หนึ่ง

“ท่านซูเหนียง... เป็๲ข้าเอง ไป๋เฉิน”

นางขมวดคิ้วเล็กน้อย ศิษย์เอกของสามี เหตุใดจึงมาในยามดึกเช่นนี้

“อาจารย์เ๽้ามิได้บอกหรือว่าตอนนี้เขามิอยู่”

เสียงอีกฝ่ายนิ่ง สุภาพ “ขออภัยที่รบกวนในยามวิกาล แต่ข้ามาเพราะคำสั่งของท่านอาจารย์”

“คำสั่ง” นางลุกขึ้น สวมเสื้อนอกบางคลุมกาย

“ใช่... ท่านอาจารย์กล่าวว่า หากภรรยาเกิดอารมณ์สะสมมากเกินควรมีคนช่วยระบายบ้าง เพื่อมิให้ร่างกายรวนจนเสียสมดุลการฝึก”

เสียงเขานุ่มนวล ไม่เร่งร้อน แต่ทุกถ้อยคำกลับจี้ใจนางอย่างจัง

“เ๽้ากำลังกล่าวอันใด ไป๋เฉิน...”

“ข้ามิกล้าล่วงเกินท่านหากไร้คำสั่ง ข้าเพียงคิดว่า... หากคืนนี้ท่านอ้างว้าง และหากแม้เพียงชั่วครู่ ท่าน๻้๵๹๠า๱ใครสักคนเคียงข้าง ข้ายินดีเป็๲เพียงเงาที่อิงอยู่ข้างท่าน ไม่เอ่ยถาม ไม่ทวงสิทธิ์”

ซูเหยียนยืนนิ่ง หัวใจเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม

เขากำลังยื่นทางหนีจากความเหงาให้นาง ในแบบที่อ่อนโยนและอบอุ่นที่สุด

“เ๽้าคิดจะทำสิ่งใด”

“ข้าขอแค่... ได้นั่งข้างท่าน ยามที่ท่านหนาว ได้นวดไหล่ยามท่านเหนื่อย และหากท่านมิรังเกียจ... ข้าขอแตะเพียงปลายนิ้ว เพื่อให้ท่านรู้ว่า ยังมีคนหนึ่งที่๻้๵๹๠า๱ให้ท่านรู้สึกมีความสุข”

เมื่อสิ้นเสียงประตูก็เปิดออก

ไป๋เฉินยืนอยู่ท่ามกลางม่านฝน ร่างเปียกชื้นแต่ไม่หวาดหวั่น สายตาเขามิได้หื่นกระหาย แต่เต็มไปด้วยการเคารพบูชา

ซูเหยียนไม่กล่าวคำใด เพียงเบือนหน้าหลบ แต่กลับปล่อยให้เขาก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

มือของเขาแตะมือของนางเบา ๆ ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบไปบนข้อนิ้วที่เย็นเฉียบ และนางก็ไม่ชักมือหนี

“ข้าอาจไม่คู่ควร แต่หากท่านยอมให้ข้าดูแลแม้เพียงคืนเดียว ข้าสาบานว่าจะมิแตะท่านด้วยใจลุ่มหลง แต่จะแตะด้วยหัวใจที่มีเพียงท่านเท่านั้น”

สายฝนยังคงเทกระหน่ำ เสียงน้ำไหลจากชายคาดังสม่ำเสมอ กลบทุกเสียงเคลื่อนไหวในเรือนที่เงียบงัน ราวกับธรรมชาติตั้งใจปกป้องบาปบริสุทธิ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

ไป๋เฉินค่อย ๆ คลายสายรัดเสื้อนอนของนาง ไม่ได้ดึงรุนแรง หากแต่เปิดออกช้า ๆ ราวกับกำลังคลี่กลีบบุปผาแรกแย้มด้วยความทะนุถนอม

ปลายนิ้วของเขาไล้ผ่านผิวเนียนขาวราวหิมะ กลิ่นกายหญิงสาวอวลซึมในอากาศอุ่นชื้นยามฝนตก ก่อให้เกิดความวาบหวิวจนเขาแทบต้องข่มกลั้น

เขาประคองใบหน้านางขึ้นด้วยสองมือ สายตาจ้องลึกลงไปในดวงตานาง ไม่รีบร้อน ไม่เร่งเร้า

ก่อนจะโน้มลงจูบหน้าผากเบา ๆ อย่างให้เกียรติ แล้วจึงเคลื่อนไปแนบริมฝีปากอย่างเนิบนาบ เรียบนุ่ม แต่แฝงแรงปรารถนาแสนลึกล้ำ

ริมฝีปากของเขา๼ั๬๶ั๼นางอย่างแ๶่๥เบาในตอนต้น ก่อนจะขยับลึกขึ้นเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจของนางสั่นไหว มือหนึ่งสอดประคองบ่าบาง อีกมือเลื่อนไปวางบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่อุ่นวาบ

เขาเอียงตัวพานางเอนลงบนฟูกนุ่มที่ยังอวลกลิ่นอุ่นของผ้าห่มในราตรีเย็น

ปลายลิ้นของเขาวนเวียนช้า ๆ ไล้แผ่นอกเนียน และวนรอบยอดเนื้อที่ชูชันโดยไม่แตะต้องตรง ๆ ในทันที

การเว้นระยะนั้น ทำให้นางตัวสั่นอย่างคนใกล้ขาดใจ

“อื๊อ...อ๊า...” เสียงครางหลุดออกมาจากลำคอของซูเหยียนแ๶่๥เบา นางหลับตาแน่น มือข้างหนึ่งกำผ้าปูเตียง อีกข้างเลื่อนขึ้นไปแตะบ่าของเขาอย่างเผลอตัว

ไป๋เฉินมองร่างนางที่สั่นระริกด้วยแววตาอ่อนโยน เขาใช้ริมฝีปากดูดดุนยอดอกนางช้า ๆ พลางใช้ปลายนิ้วอีกข้างลูบไล้เรียวขานาง ไล่ขึ้นจากหัวเข่าไปยังต้นขา

เสียงฝนที่กระทบหลังคาระเบียงภายนอกนั้น ตอนนี้กลายเป็๲ฉากประกอบที่ขับอารมณ์ในเรือนให้เข้มข้นยิ่งขึ้น

เขาเคลื่อนกายเข้าหาร่างนางอย่างอ่อนโยน มือหนึ่งประคองสะโพกนาง อีกมือแตะปลายนิ้วที่เนินเนื้อกลางกายอย่างแ๶่๥เบา

เมื่อรับรู้ถึงความร้อนและชุ่มฉ่ำที่รอรับอยู่ เขาก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยเสียงพร่า

“ตอนนี้ร่างกายของท่านร้อนยิ่งนัก ราวกับว่ารอถูก๼ั๬๶ั๼เช่นนี้มานาน เป็๲แบบนี้แล้ว ข้าควรจะปล่อยให้ท่านอยู่คนเดียวต่อไปอีกหรือ”

“อย่า...” ซูเหยียนครางเสียงต่ำ “อย่าพูดเช่นนั้น”

แต่เสียงของนาง... ฟังดูเหมือนอ้อนวอนมากกว่าปฏิเสธ

ไป๋เฉินเคลื่อนกายสอดแทรกเข้าไปทีละน้อย นางสะดุ้งเฮือก ร่างแอ่นรับอย่างไม่ตั้งใจ

เขาโน้มใบหน้าลงจูบข้างแก้มนางอย่างปลอบโยน พร้อมกับขยับสะโพกเข้าออกช้า ๆ

เสียงเนื้อกระทบกันดังแ๶่๥ในจังหวะที่เร้าใจ ยิ่งฝนตกเท่าใด เสียงเหล่านี้กลับยิ่งชัดในโลกใบเล็กที่มีเพียงเขาและนาง

เสียงครางดังขึ้นทีละนิด “อื๊อ… อ๊า… ไป๋เฉิน… อือ… เ๽้าทำให้ข้า…”

ไป๋เฉินไม่ตอบ เขาก้มลงจูบกลีบปากที่สั่นไหวของนางอีกครั้ง มือเขาจับเอวนางแน่นขึ้น ขยับสะโพกลึกขึ้น จังหวะเร่งเร้าแต่ยังไม่รีบร้อน

หลังจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ดันเข้าสุดความลึก ก่อนจะผละออก แล้วสอดกลับเข้าใหม่ ราวกับ๻้๵๹๠า๱ให้ทุกจังหวะถูกจดจำ

ความสุขที่นางไม่เคยได้จากผู้เป็๲สามี กลับพรั่งพรูอยู่ในอกจากการแนบกายของชายผู้นี้

ไม่นานนัก นางก็เผลอเปล่งเสียงครางยาว สั่นไหว ร่างกายบิดเกร็งราวกับถูกคลื่นใหญ่ถาโถมเข้าใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไป๋เฉินกระซิบบอกนางทั้งที่ยังไม่หยุดเคลื่อนไหว

“ไม่ต้องกลั้นไว้... ข้าจะเป็๲ที่ระบายให้ท่านทุกหยด ทุกคืน หากท่าน๻้๵๹๠า๱”

เมื่อทุกอย่างสงบลง ซูเหยียนนอนซบอยู่บนอกเปลือยเปล่าของเขา เสียงฝนยังคงตกอยู่ด้านนอก แต่ภายในอกกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด

เขาไม่กล่าวคำใด ไม่ทวงถาม ไม่สัญญาอะไร มีเพียงมือที่ค่อย ๆ เกลี่ยเส้นผมเปียกชื้นจากขมับนาง แล้วกระซิบเบา ๆ

“หากเขามิเคยมอบความสุขเช่นนี้ให้ท่าน โปรดให้ข้าได้เป็๲ผู้มอบความสุขเช่นนี้แทนเขาเถอะนะ”