นักพรตน้อยผู้ยากไร้ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่33 รวยแล้ว!

เขาพูดมาแบบนี้แต่ทำไมท่าทีของเขาไม่เหมือนคนที่ถูกชนจนกระดูกหักเลยล่ะ

โจวโจวมองเขาด้วยความสงสัยเธอไม่เข้าใจว่าทั้งที่เขาดูเหมือนคนแข็งแรงดีแต่ทำไมถึงต้องนอนร้องโอดโอยอยู่กับพื้นด้วย

ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจเธอจึงนั่งยองตรงหน้าเขาแล้วถามว่า “คุณปู่ คุณปู่ลุกขึ้นมาก่อนดีไหมตอนนี้มดตัวน้อยบนพื้นถูกคุณปู่ทับจนตัวแบนหมดแล้ว”

หลิวฮั่นชิวสะอึกเขาไม่คาดคิดเลยว่าหนูน้อยจะแสดงท่าทีไม่สนใจเขาขนาดนี้แต่กลับสนใจมดแค่ไม่กี่ตัวเท่านั้น

เขาเบิกตากว้างเล็กน้อย“หนูน้อย เธอชนฉันจนมีสภาพนี้ แต่จะไม่สนใจฉันหน่อยหรือ ? ”

แต่เขาไม่ได้เป็๲อะไรนี่นา

โจวโจวไม่เข้าใจเธอจ้องไปที่เขาสักพัก และเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมลุกขึ้นจากพื้นหนูน้อยก็เข้าใจทันที

คุณปู่คนนี้จะต้องสติไม่ดีแน่นอน!

ไม่อย่างนั้นเธอก็คิดไม่ออกแล้วว่าเขาทำแบบนี้ทำไม

ระหว่างที่คิดสายตาของหนูน้อยมองเขาด้วยความรู้สึกสงสารขึ้นมา เธอถามเขาว่า“งั้นคุณปู่อยากให้หนูสนใจแบบไหน ? ”

ต้องแบบนี้สิ!

หลิวฮั่นชิวเอามือกุมหัวใจและคร่ำครวญต่อไป“หนูดูสิ ฉันอายุมากขนาดนี้แล้ว แต่ถูกหนูชนจนเป็๲แบบนี้ จะต้องกินยาก่อนทางทีดีขอยาสีชมพูเม็ดนั้นได้ไหม ที่มีรสหวาน ๆกินแล้วร่างกายดีขึ้นอย่างฉับพลันน่ะ ! ”

เอ๊ะ? เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอพกยามาด้วย ?

เพียงแต่ว่า……

“คุณปู่คุณปู่แน่ใจนะว่าจะกินยาเม็ดสีชมพู ? หนูเอายาเม็ดสีฟ้าให้คุณปู่กินดีไหม”

ขณะที่เธอพูดเธอก็เทยาออกมาจากในขวดกระเบื้องเคลือบ ซึ่งในนั้นมียาสีสันสดใสเหมือนลูกกวาด

หลิวฮั่นชิวมองดูแล้วส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ “ไม่เอา ฉันจะเอายาเม็ดสีขมพู”

“คุณปู่แน่ใจนะ? ”

“อื้ม! ” เขาอยากลองกินยาเม็ดนั้นมานานแล้ว

“ได้ค่ะ”เมื่อเห็นว่าเขายังคงดื้อดึง โจวโจวก็ถอนหายใจแล้วส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้คงเป็๲เพราะคุณปู่คนนี้สติไม่ดีล่ะมัง ไม่อย่างนั้นเขาจะอยากกินยาเม็ดนี้ไปทำไม

เธอเลือกยาเม็ดสีชมพูออกมาในขณะที่กำลังจะป้อนยาใส่ปากเขานั้น จู่ ๆ ก็มีมือใหญ่ยื่นมือห้ามเธอไว้

เป็๲ฉินเริ่น

ฉินเริ่นบีบหว่างคิ้วเขามองชายชราที่นอนอยู่บนพื้นอย่างช่วยไม่ได้และ๻ะโ๠๲ว่า “ปู่หลิวปู่ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนดีกว่าไหม ? ”

พวกเขารู้จักกันงั้นหรือ ?

โจวโจวประหลาดใจพลางมองพวกเขาด้วยความงุนงง

เมื่อเห็นว่าเขาเปิดเผยตัวตนของตัวเองหลิวฮั่นชิวก็บ่นอุบ “น่าเบื่อชะมัด” แล้วลุกขึ้นยืนเขาปัดฝุ่นตามตัวความอ่อนแอที่เขาแสร้งทำเมื่อกี้หายไปแล้วแววตาของเขาเต็มไปด้วยความยินดี เขามองไปยังโจวโจวและพูดด้วยรอยยิ้ม “หนูน้อยเมื่อกี้หนูชนฉัน ทั้งยังบอกอีกว่าจะยกยาเม็ดนั้นให้ฉัน ห้ามคืนคำนะ”

โจวโจวพยักหน้าแม้ว่าตอนนี้หนูน้อยจะไม่รู้ว่าเขาเล่นอะไรแต่เมื่อเห็นว่าเขารู้จักกับพี่ใหญ่นักวิทยาศาสตร์หนูน้อยจึงยื่นยาให้เขาอย่างไม่ตระหนี่

ทันทีที่หลิวฮั่นชิวได้มันมาเขาก็เอามันมาดมแล้วพูดพลางขมวดคิ้ว “กลิ่นนี้ไม่ใช่นี่”

เมื่อได้ยินแบบนี้ฉินเริ่นถึงกับเอามือก่ายหน้าผาก เขารู้แล้วว่าปู่หลิวทำไปเพราะเ๱ื่๵๹นี้นี่เอง

ปู่หลิวเป็๲แพทย์ปัญญาอ่อนไปแล้ว!

ก่อนหน้านี้ที่เขาเอายาที่โจวโจวให้เสี่ยวเฟิงไปให้ปู่หลิวดูปู่หลิวพยายามขอเก็บไว้ แต่ฉินเริ่นไม่ยอม

เขาไม่คาดคิดเลยว่าหมอเทวดาผู้มีชื่อเสียงระดับประเทศอย่างปู่หลิวจะเป็๲มิจฉาชีพหลอกเอายาจากเด็กน้อยคนหนึ่ง

เ๱ื่๵๹แบบนี้เขายังทำออกมาได้

ฉินเริ่นแอบบ่นชายชราในใจและเมื่อนึกถึงท่าทีตอนที่โจวโจวลังเลจะให้ยาเม็ดนี้ เขาก็รีบถามหนูน้อยทันที“โจวโจว นี่คืออยาอะไร ? ”

“ยากุยซีไง”โจวโจวตอบกลับ แล้วเงยหน้าขึ้นมองหลิวฮั่นชิวด้วยความสงสัยพลางถามว่า “คุณปู่คุณปู่มีเ๱ื่๵๹ที่คิดไม่ตกใช่ไหม ? ทำไมถึงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้วล่ะ”

ยากุยซี?

หลิวฮั่นชิว๻๠ใ๽จนเกือบจะโยนยาในมือทิ้งไปแล้ว

ที่เขาอยากได้คือยาแบบเดียวกันกับที่ฉินเริ่นเอามาให้ดูก่อนหน้านี้ต่างหากแต่ทำไมถึงกลายเป็๲ยากุยซีได้ล่ะ ?

ฉินเริ่นรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยแต่แล้วเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่เขาหยุดเธอไว้ได้ทันไม่เช่นนั้นคงมีเ๱ื่๵๹ร้ายแรงเกิดขึ้นแน่นอน

เขาถามต่ออีกว่า“แล้วที่เธอให้เสี่ยวเฟิงกินก่อนหน้านี้คือเม็ดไหนหรือ ? ”

เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอกำลังรักษาอาการป่วยให้พี่เจ็ด?

โจวโจวตื่นตัวในทันทีหนูน้อยเดินถอยหลังไปสองก้าว เธอเอามือกุมหัวไว้แน่นด้วยท่าทีระแวดระวัง

เมื่อเห็นท่าทีของหนูน้อยในแววตาของฉินเริ่นก็เต็มไปด้วยความงุนงง

หลิวฮั่นชิวรอไม่ได้อีกต่อไปเขานั่งยองกับพื้นแล้วสบตาของโจวโจวพลางพูดเกลี้ยกล่อมเธอ “หนูน้อยฉันเป็๲เพื่อนสนิทกับคุณปู่ของหนู ทั้งยังเคยรักษาให้พี่เจ็ดของหนูด้วยได้ยินมาว่ายาที่หนูให้เขากินมีประสิทธิภาพมากฉันเลยอยากเอากลับไปศึกษาสักหน่อยได้ไหม ? หนูไม่ต้องกังวล ฉันจะจ่ายเงินซื้อคิดเสียว่าฉันขอซื้อจะได้ไหม ? ”

ในวันนั้นฉินเริ่นเอายาเม็ดนั้นมาให้เขาลองดูส่วนผสม เขาลองดมดูแล้วรู้สึกสดชื่นมากแค่มองก็รู้แล้วว่ามันเป็๲ของดี ดังนั้นเขาจึงลองตัดแบ่งยากินแต่กลับไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะรู้สึกสบายตัวมาก เมื่อคืนเขานอนได้อย่างเต็มอิ่มความเหนื่อยล้าจากอาการนอนไม่หลับของเขาสลายหายไปทันที

นี่เป็๲เพราะเขากินไปแค่เล็กน้อยเท่านั้นหากเขากินไปทั้งเม็ด มันจะให้ประสิทธิภาพขนาดไหน

เขาตื่นเต้นมากแต่ให้ตายอย่างไรฉินเริ่นก็ไม่ยอมให้เขา

เขาจึงลองปรุงยาตามใบสั่งยาชุดนี้แต่ผลลัพธ์ที่ได้มีแค่หนึ่งในสิบของยาจากฉินเริ่นเท่านั้นเขานอนคิดพลิกไปพลิกมาทั้งคืนสุดท้ายก็อดใจไม่ไหวต้องออกมาหาซื้อสมุนไพรไปลองปรุงยาใหม่

เมื่อกี้ตอนอยู่ที่หน้าประตูร้านเขาได้ยินหนูน้อยพูดชื่อตัวยาพวกนั้นออกมา ซึ่งสมุนไพรเกือบครึ่งเป็๲ตัวยาสำคัญของยาเม็ดนั้นถึงได้รู้ว่ายาเม็ดนั้นมาจากหนูน้อยคนนี้

และเป็๲เพราะ๻้๵๹๠า๱ดึงความสนใจของหนูน้อยเขาถึงได้ทำการแสดงห่วย ๆ แบบนั้นออกมาใครจะไปคิดว่าเกือบจะทำให้เขากลับบ้านเก่าเสียแล้ว

เ๱ื่๵๹นี้มันชักจะตลกเกินไปแล้ว

ดวงตาของโจวโจวเป็๲ประกายเมื่อได้ยินว่าเขาจะจ่ายเงินซื้อ“ตกลงค่ะ ! ”

เธอหยิบยาเม็ดสีฟ้าออกมาแล้วยื่นให้เขา“นี่ค่ะ”

หลิวฮั่นชิวลองดมดูกลิ่นนี้มันใช่เลย เพียงแต่ว่า….

“แล้วทำไมครั้งนี้ถึงเป็๲สีฟ้าล่ะ? ”

แต่ก่อนหน้านี้มันเป็๲สีชมพูไม่ใช่หรือ? หรือว่าเปลี่ยนสูตรแล้ว ?

โจวโจวตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา“เพราะหนูใส่ดอกไม้สีฟ้าเพิ่มเข้าไป มันสวยดี ! ”

หลิวฮั่นชิว:“……”

เขาเดาไปต่างๆ นานา แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะเป็๲แบบนี้

ยอมใจเลยสุดท้ายเด็กก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำ

ไม่สิจู่ ๆ เขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เขาเบิกตากว้างแล้วพูดว่า“เธอเป็๲คนทำยานี้เองหรือ ? ! ”

“ใช่แล้ว”โจวโจวเห็นว่าเขาถือยาไว้ โดยไม่พูดถึงเ๱ื่๵๹เงินทอง จึงเริ่มไม่พอใจแล้ว “คุณปู่คุณปู่จะซื้อไหม ถ้าไม่ซื้อก็คืนหนูมาเถอะ ของพี่เจ็ดยังไม่พอกินเลย”

“ซื้อๆ ซื้อสิ” หลิวฮั่นชิวรีบเก็บยาไปดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปยังขวดกระเบื้องเคลือบในมือของเธอ เมื่อนึกถึงยาชนิดอื่นๆ เขาจึงถามเธอว่า “หนูยังมียาอะไรอีกบ้าง ? ฉันจะซื้อทั้งหมดเลย”

หากหนูน้อยสามารถปรุงยามหัศจรรย์ชนิดนี้ได้ยาอื่น ๆ ก็คงไม่เลวเหมือนกันใช่ไหม ?

เมื่อได้ยินเขาบอกว่า๻้๵๹๠า๱ซื้อทั้งหมดโจวโจวดีใจมาก หนูน้อยรีบเทยาออกมาทั้งหมดแล้วชี้ยาทีละเม็ดพลางพูดแนะนำ“นี่คือยาหุยชุน ขอเพียงแค่ยังมีลมหายใจที่ริบหรี่ ก็จะสามารถช่วยชีวิตไว้ได้”

“นี่คือยาลบความจำกินแล้วจะสูญเสียความทรงจำได้”

“ยาโช่วหยวนช่วยให้มีอายุยืน”

“ยาปี้กู่กินเข้าไปแล้วก็ไม่ต้องกินอย่างอื่นแล้วล่ะ”

“ยาโฉ่วโฉ่วกินเสร็จจะทำให้ตดเหม็นมาก”

“นี่คือยาเสริมกำลังจะช่วยให้มีพละกำลังมากขึ้น แต่มันออกฤทธิ์แค่ 10 นาทีเท่านั้นหนูกำลังคิดว่าวิธียืดเวลาออกฤทธิ์ของมันอยู่”

“นี่คือยานำโชคถ้ากินเข้าไปแล้วจะช่วยเรียกโชคได้” ระหว่างที่พูด เธอก็หยิบมากินหนึ่งเม็ด

การกินและสวมใส่เครื่องรางต่างๆ ที่ช่วยดึงดูดเงินนั้นมีประโยชน์อย่างแน่นอน เห็นไหมล่ะตอนนี้ธุรกิจมาหาถึงที่แล้ว ?

เมื่อนึกได้ว่าวันนี้มีออเดอร์ยาล็อตใหญ่นั้นโจวโจวดีใจมาก เธอชี้ยาทีละเม็ดแล้วแนะนำให้เขาฟัง

หนูน้อยมียาแปลกใหม่มากมายหลายชนิดซึ่งยาส่วนใหญ่เป็๲ยาที่หลิวฮั่นชิวไม่เคยได้ยินหรือได้เห็นมาก่อนแต่กลับให้ผลลัพธ์ที่แปลกใหม่

เขาสังหรณ์ว่าหนูน้อยไม่ได้โกหก

ลำพังแค่ยาที่เขาถืออยู่ตอนนี้ผลลัพธ์มันก็สุดแสนจะมหัศจรรย์แล้วไม่ใช่หรือไง ?

“ตกลงฉันขอซื้อหมดเลย” เขาจำชื่อและสรรพคุณของยาแต่ละเม็ดเอาไว้ แล้วโบกมืออย่างใจกว้าง

โจวโจวตาเป็๲ประกายเข้าไปใหญ่หนูน้อยนับดูแล้วก็ยิ้มตาหวาน มืออ้วนนุ่มฟูของเธอชูสองนิ้ว แล้วพูดอย่างมีความสุขว่า“20 หยวน ! ”

ยาเม็ดละ2 หยวน 10 เม็ดก็ 20 หยวน

รวยแล้ว!