เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 37

กะกี้!!!

ในระหว่างที่ไป๋กุนหลางจะเข้าไปบวกกับอสูรหมอกระดับสอง ก็ได้มีเสียงของอสูรหมอกระดับหนึ่งดังขึ้นมาลั่นป่า! ไป๋กุนหลางจำต้องหยุดดูสถานการณ์

"อสูรหมอกระดับสองหายไปจากสัมผัสของข้าแล้วขอรับ" เจ้าระบบกล่าว

"มันมีผู้สังเกตการณ์?" ไป๋กุนหลางถามเพื่อความแน่ใจ

"มีขอรับ!" เจ้าระบบยืนยัน

ได้ยินไป๋กุนหลางก็ตรึกตรองสักพัก ก่อนจะผนึกพลังคลื่นกระแทกไว้ในฝ่ามือ 

เจ้าระบบก็รู้ใจไป๋กุนหลางยิ่ง "ข้างหลังขอรับ!"

บูม!!

ไป๋กุนหลางผลักฝ่ามือไปทางที่เจ้าระบบบอกทันที! หมอกถูกพัดออกเป็นช่อง กว้างสองเมตร ยาวร้อยเมตร 

เปิดช่องเสร็จ ไป๋กุนหลางก็ทะยานไปในช่องด้วยท่าร่างฟังสำเนียงเสียงอัสนีทันที!

"ตามมาไหม?" ก่อนจะสุดช่องทางไป๋กุนหลางก็ได้กล่าวถามเจ้าระบบ

"ตามขอรับ"

"ดี!!" กล่าวจบไป๋กุนหลางก็พุ่งเข้าไปในหมอกโดยไม่ได้เปิดช่องทางอีก

อสูรหมอกไม่ได้มองเห็นชัดเจนในสายหมอกมันแค่มองเห็นได้ชัดกว่ามนุษย์เท่านั้น ไป๋กุนหลางเลยคิดจะใช้เรื่องนี้เป็นเหยื่อล่อ

กี้..กี้!!

"ทางซ้าย..เยื้องสี่สิบห้าองศาขอรับ!" พอได้ยินเสียงอสูรหมอกผู้สังเกตการณ์ เจ้าระบบที่รู้ใจไป๋กุนหลางดีก็บอกที่มาของเสียงทันทีโดยไม่ต้องถาม

สิ้นเสียงเจ้าระบบ ไป๋กุนหลางก็ปรับทิศทางทะยานร่างไปหาอสูรหมอกตัวนั้นโดยพลัน!

ด้านอสูรหมอกระดับหนึ่งที่เป็นผู้สังเกตการณ์ พอมันเห็นไป๋กุนหลางเคลื่อนที่เข้าหาตัวเอง มันรีบร้องบอกการกระทำของไป๋กุนหลางให้ลูกพี่มันรู้ แล้วเตรียมตัวเผ่นหนี

ทว่าต่อมา..มันก็ต้องงงเป็นไก่ตาแตกเพราะท่าทางที่เหมือนจะพุ่งเข้ามาจัดการมันนั้น เป็นการหลอกลวง!! 

แท้จริงแล้วไป๋กุนหลางกำลังพุ่งถอยหลังไปหาลูกพี่ของมันต่างหาก! เร็วเสียยิ่งกว่าขามาซะอีก 

กี้!!!

มันทำได้เพียงร้องเตือนจ่าฝูงด้วยความร้อนรน!

ความจริงอสูรหมอกระดับสองสังเกตุเห็นเรื่องนี้ก่อนลูกน้องมันเสียอีก..แต่จะรับมือได้รึเปล่ามันก็อีกเรื่องหนึ่ง

เพราะท่าร่างของไป๋กุนหลางที่ว่าเร็วแล้ว กระบี่ในมือกลับเร็วยิ่งกว่า! พริบตาเดียวคมกระบี่ก็กรีดผ่านแวบ!! เข้ามาในสายตาจนมันสะดุ้ง!

อสูรหมอกระดับสองทำได้เพียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แล้วเบี่ยงตัวหลบสุดชีวิต!

สำนึกกระบี่ทัศนา  ฟังสำเนียงเสียงอัสนี!!

ฉับ!!

ก้าาาาา!!! (เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด)

อสูรหมอกระดับสองพยายามหลบสุดชีวิต จนสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ แต่แขนขวากลับถูกไป๋กุนหลางฟันขาดเสมอศอก! ปลิวหายไปไหนไม่รู้..เจ็บปวดมาก..ยากจะทนทาน..จำต้องกรีดร้องออกมา

ไป๋กุนหลางฟันแขนขวาของอสูรหมอกระดับสองขาดแล้ว ก็ไม่ได้หยุดชะงัก! ไม่พักหายใจ! กลับเปิดคอมโบตีต่อทันที! 

เพราะตอนนี้สถานการณ์ของเขากับอสูรหมอกระดับสองได้เปลี่ยนจาก ผู้ล่ากับเหยื่อ เป็น ศัตรูคู่อาฆาตแล้ว!

ตีงูก็ต้องตีให้หลังหัก! ไป๋กุนหลางไม่คิดจะปล่อยให้อสูรหมอกระดับสองมีโอกาสแว้งกัดตัวเองในวันข้างหน้า ไป๋กุนหลางเลยจะทุ่มสุดตัวเพื่อสังหารมันทิ้งซะในตอนนี้! 

แม้จะต้องเสี่ยงกับการบาดเจ็บก็ตาม

ไป๋กุนหลางโคจรพลังคลื่นกระแทกใส่ฝ่ามือซ้าย แล้วฟาดฝ่ามือใส่อสูรหมอกระดับสองที่กำลังจะหนี ส่งมันลอยไปอัดกับต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง! มือขวาสะบัดกระบี่ออกด้วย สำนึกกระบี่ทัศนา สัมผัสสายลมพงไพร!

ชิ้งๆๆๆๆๆ

ด้วยความสามารถพิเศษของกระบี่มังกรขนด ประกายกระบี่จึงแปลงเป็นบุปผาที่ประกอบร่างจากมังกรครอบคลุมใส่อสูรหมอกระดับสอง!

อสูรหมอกระดับสองรู้ว่าตนเองยากจะหนีรอด จึงคำรามลั่น! แล้วรวบรวมพลังทั้งชีวิตใส่มือข้างซ้ายที่เหลืออยู่ ตะกุยกรงเล็บหักหาญกับบุปผามังกร!

เปรี้ยง!!!

เสียงปะทะดังลั่นครั้งเดียวแล้วหายวับ หมอกหนาถูกลมจากการปะทะพัดหายไป เผยให้เห็นอสูรหมอกระดับสอง มือซ้ายของมันขาดเสมอข้อ! ทั่วร่างรวมทั้งต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ด้านหลังของมันเต็มไปด้วยรอยกระบี่! มันพยายามจะอ้าปากคำราม แต่ที่ออกมามีเพียงเลือดและเศษอวัยวะภายในที่ถูกพลังกระบี่ของไป๋กุนหลางบดจนแหลก ร้อง 'กะกะ' ได้สองครั้งมันก็ล้มลงขาดใจตาย ดุจหุ่นกระบอกขาดเส้นใย

ส่วนไป๋กุนหลางนั้น กระเด็นไปก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้น กึ่งนั่งกึ่งนอนหลังพิงรากไม้ใหญ่ ที่ปากกับจมูกมีเลือดซึมออกมา ที่ช่องท้องมีกรงเล็บข้างซ้ายที่หายไปของอสูรหมอกปักลึกจนมิดข้อนิ้วอยู่

กี้!...กี้!...กี้!...

ซ่า...ซ่า…

เมื่อพวกอสูรหมอกระดับหนึ่งเห็นจ่าฝูงของตนตกตายลง! ก็กรีดร้องลั่นป่าด้วยความแตกตื่น! แล้วแยกย้ายกันเผ่นหนีหายไป

นั่งได้สักพักไป๋กุนหลางก็รวบรวมเรี่ยวแรงข่มความเจ็บปวด พยายามดึงกรงเล็บของอสูรหมอกระดับสองออกไปจากท้อง 'แม่งเจ็บฉิบ'เขาคิด...อื๊อ..ผลุ!! พอกรงเล็บหลุดออกมาเลือดก็ไหลจ๊อกๆตามออกมา ไป๋กุนหลางเลยเอาผ้าคลุมมาอุดแผล แล้วลุกขึ้นเดินหาที่พักรักษาตัว

_____________________________

ขอขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน