Age of war

ณ เวลาพลบค่ำของวันที่ 126 เกมส์แห่งสงคราม

***ผู้กล้าสมองกล้าม [เอรีส]

“ทำไมถึงได้ช่วยพวกเราละเอสเทอ? ”

“ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่อยากทำเท่านั้นเองดอง”

นั่นคือสิ่งที่เอสเทอได้พูดกับสเลบก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับพวกเรา

เนื่องจากการตัดสินถูกถูกเลื่อนไปเป็นวันพรุ่งนี้ ฉัน เอสเทอ และเปอร์ไซด์ พวกเราสามคนเลยคิดว่าจะออกไปหาหลักฐานที่จะเอามามัดตัวคนร้ายให้ได้ภายในคืนนี้

แน่นอนว่าหัวหอกและมันสมองหลักของกลุ่มก็คือเอสเทอ

ฉันแค่ติดตามเธอมาเพื่อว่าจะช่วยอะไรได้ มันก็เท่านั้นเอง

ส่วนเปอร์ไซด์ เนื่องจากเธอยังดูซึมเศร้าอยู่ ฉันเลยต้องอุ้มเธอติดมือมาด้วยเพราะไม่อาจจะปล่อยเธอเอาไว้คนเดียวได้

“เอาละ เริ่มจากไปตรวจในที่น่าสงสัยก่อนเลยดอง”

“หมายถึงสถานที่เกิดเหตุใช่ไหม? ”

“ไม่ใช่”

เอสเทอพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด ก่อนจะยกนิ้วที่เรียวและเล็กเท่าฝาหอยชี้ไปทางทิศตะวันออก

“พวกเราจะไปพื้นที่ลานกว้างซึ่งเกิดเหตุดินถล่มเมื่อหลายวันก่อนดอง”

สถานที่เธอพูดถึงนั้น มันคือที่จัดงานเทศกาลปั้นโกเลมซึ่งเผ่าของเธอจัดขึ้นเมื่อหลายวันก่อน

ในวันนั้น เนื่องจากว่าเผ่าของเธอใช้พลังยกดินจำนวนมากขึ้นมาใช้ในงาน เลยทำให้โครงสร้างดินเกิดการทรุดตัวก่อนจะถล่มจมลงไปทั้งสถานที่จัดงาน

ซึ่งมันบังเอิญว่าข้างใต้นั้นเป็นพื้นที่ใช้งานของเผ่ามนุษย์มดพอดี

“ไปทำไมที่นั่นละคะพี่เอสเทอ...”

“ใต้ดินตรงนั้นเป็นคลังแสงของเผ่ามนุษมดที่ฉันจงใจถล่มมันนะสิดอง”

พอเปอร์ไซด์ได้รับคำตอบเช่นนั้น เธอก็ยิ่งแสดงความหดหู่ออกมาให้เห็นมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

“ทุกคนไม่เคยคิดเชื่อใจใครจริง ๆ กันเลยสินะคะ…”

“นี่ละคือความจริงของโลกดอง”

เอสเทอหันมาพูดกับเปอร์ไซด์ในอ้อมกอดของฉันด้วยสีหน้าที่จริงจัง

“แต่ว่านะเปอร์ไซด์ ความรู้สึกที่อยากเป็นมิตรและไม่อยากก่อสงครามระหว่างเผ่านั่น มันก็ไม่ใช่เรื่องโกหกเช่นกันดอง”

“หนูไม่เข้าใจ…”

“ยังไม่ต้องเข้าใจและค่อย ๆ เรียนรู้หลังจากนี้ไปก็ได้ดอง”

“...”

เปอร์ไซด์นิ่งเงียบพร้อมกับครุ่นคิดบางอย่าง

ฉันใช้มือขวาลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน

ฉันพอจะเข้าใจในสิ่งที่เอสเทอพูดอยู่นะ แต่สำหรับเปอร์ไซด์ที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกแล้ว มันคงยากไปสำหรับเธอในตอนนี้ที่จะเข้าใจได้

สำหรับฉันแล้ว เธอคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกับน้องสาวผู้น่ารักที่ใสบริสุทธิ์คนหนึ่ง

ใครกันนะที่หาญกล้าบังอาจทำร้ายเปอร์ไซด์ผู้น่ารักคนนี้ได้ลงคอกัน?

“รีบไปก่อนจะมืดมากกว่านี้เถอะดอง”

“อือ”

ฉันตอบรับเอสเทอพร้อมกับก้าวเท้าเดินไปสู่ทิศตะวันออกของเมือง

เส้นทางที่มืดมิดซึ่งลอยอยู่ในอากาศอันเวิ้งว้างนั้น กำลังสุกสว่างด้วยพืชต่างโลกที่เรืองแสงได้

พืชเหล่านี้คือพืชไม้เลื้อยพื้นถิ่นจากโลกของเผ่ามนุษย์นก

มันมีรูปร่างคล้ายกระดิ่งหัวคว่ำ มีใบกลีบสีขาว และร้อยเรียงเป็นแถวยาวห้อยโยงลงมาตามโครงที่สร้างขนานไปกับทางเดิน

หลังจากเดินมาได้สักพัก พวกเราก็มาถึงลานกว้างขนาดใหญ่ที่มีกองดินจมลึกเป็นหลุมลงไปกว่าสามสิบเมตร

ฉันเห็นโกเลมหนูแฮมสเตอร์ผู้น่ารักจำนวนมากของเผ่าภูติกำลังช่วยกันเก็บซากและเกลี่ยหน้าดินอยู่ตรงหน้า

“คุณโกเลม~”

พอเปอร์ไซด์เห็นเหล่าโกเลมสีน้ำตาลที่ดูน่านวยเหล่านั้น เธอก็ทำท่าอยากจะพุ่งไปเล่นกับพวกมันในทันที

ถึงแววตาจะยังดูเศร้า แต่สภาพจิตใจของเธอยังเป็นเปอร์ไซด์คนเดิมที่ฉันรู้จักอยู่

“โกเลมคือกุญแจของพวกเราดอง”

“พวกโกเลมมันทำไมหรือ? ”

“พวกมัน…”

เอสเทอทำท่าลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อจนจบ

“...พวกมันมีระบบบันทึกภาพเหตุการณ์อยู่นะดอง”

สุดยอด!

ฉันยังจำวันที่พวกเผ่าภูติตัวน้อยพาโกเลมเข้ามาในเมืองได้เป็นอย่างดี

โกเลมพวกนี้เคยถูกจับตามองว่าเป็นอาวุธสงครามของเผ่าภูติมาก่อน

ตอนนั้นกลุ่มของแอร์บาร์สซึ่งมีทำหน้าที่เฝ้าสังเกตุการเผ่าอื่นในบริเวณนอกเขตเมือง ได้พบว่าพวกภูติกำลังแอบสร้างโกเลมจำนวนมากซ่อนเอาไว้ในวัตถุทรงไข่ตรงแถวทะเลป่าทางภาคตะวันออกของทวีป

แต่พวกภูติกลับขนไข่ที่ว่านั้นเข้ามาในเมืองคริสตัลซิตี้เป็นจำนวนมาก ก่อนที่จะมีคำสั่งกวาดล้างพวกมันออกมา

แถมความจริงพวกเราดันเข้าใจผิดไปเองว่าเป็นโกเลมสงคราม เพราะพวกมันถูกสร้างเพื่อใช้งานจิปาถะเท่านั้น

เนื่องจากมันถูกตั้งมาให้เชื่อฟังทุกเผ่าแบบไม่มีข้อยกเว้น ช่วยงานทุกอย่าง แข็งแรง และน่ารัก ทุกคนจึงยอมรับแล้วปล่อยให้มันเข้ามาเดินกันจนเต็มเมืองอย่างที่เห็นในปัจจุบัน

แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะทำอะไรได้มากกว่าแค่เก็บกวาดขยะ

เพราะว่าพวกมันสามารถเก็บบันทึกข้อมูลเป็นภาพบันทึกเสียงในสิ่งที่มันเห็นได้อีกด้วย!

เจ้าโกเลมแฮมสเตอร์สูงสามเมตรพวกนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ

"ดีเลย บางทีอาจจะมีข้อมูลดี ๆ อยู่บ้างละนะดอง"

ว่าแล้วเอสเทอก็เรียกโกเลมตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ตัวด้วยเสียงอันดัง

[มีอะไรให้รับใช้-แฮม?]

แฮม?

"ช่วยฉายภาพงานเทศกาลปั้นโกเลมทีดอง"

[รับทราบ-แฮม]

ดวงตาแฮมสเตอร์ส่องประกายแสง พร้อมกับฉายภาพที่บันทึกเหตุการณ์ตอนวันเทศกาลปั้นโกเลมขึ้นบนกำแพง

[ให้เสียงภาษามนุษย์โดย พันธมิตร-แฮม]

เจ้าโกเลมพูดด้วยภาษามนุษย์ออกมาเช่นนั้น ก่อนที่จะมีภาพของเผ่าภูติซึ่งกำลังใช้พลังพิเศษดึงมวลดินเป็นโกเลมปรากฏขึ้นตรงหน้า

"เร่งความเร็วดอง"

ภาพถูกเร่งให้เร็วขึ้นจนถึงฉากที่แผ่นดินถล่มลงไปเป็นหลุมลึกสามสิบเมตร

"จับตาดูให้ดีนะดอง"

"อืม"

พวกเราต่างกวาดตาดูช่วงเหตุการณ์ที่ดินถล่ม ไปจนถึงช่วงที่มีโกเลมเข้ามาเก็บกวาดความเสียหาย

"ไม่มีเลยดอง แม้แต่ขยะหรือเศษซากที่โกเลมเก็บขึ้นมา มันไม่มีอันไหนที่ดูคล้ายระเบิดเลยดอง มีแต่ดินทั้งนั้นดอง"

อย่างที่เอสเทอพูด ต่อให้ดูจนข้ามวัน ฉันก็ยังไม่เจอสิ่งที่น่าสงสัยใด ๆ เลยสักอย่าง

คงไม่มีอะไร---

"รบกวนซูมมุมขวาบนให้ทีค่ะคุณโกเลม… "

[รับทราบ-แฮม]

"เจออะไรหรือเปอร์ไซด์? "

"เออ… นั่น… ใช่ที่เรียกว่า [มดทาส] หรือเปล่าคะ? "

"อ๊ะ จริงด้วย ตาดีจังนะเรา”

ที่มุมภาพเล็ก ๆ นั้นมีมดทาสจากเผ่าอาร์โธร์โพดาอยู่คนหนึ่ง

เจ้าตัวเล็กนั้นกำลังขนอะไรบางอย่างขึ้นมาจากดินด้วยท่าทางที่ร้อนรน ก่อนจะหายลับตาไปในตรอกซอยทางทิศเหนือ

“จากตรงนี้คงเกินขอบเขตภาพที่บันทึกเอาไว้แล้วดอง คงต้องลองเดินสำรวจด้วยขากันเองแล้วดอง”

“อืม”

ว่าแล้วพวกเราก็เดินไปตามเบาะแสใหม่ที่พึ่งพบเมื่อกี้

เมืองคริสตัลซิตี้นั้นถูกแบ่งออกเป็นสี่ทิศ

ทิศตะวันออก เขตพักอาศัยของเผ่าภูติ

ทิศเหนือ เขตพักอาศัยของเผ่ายักษ์

ทิศตะวันตก เขตพักอาศัยของเผ่ามนุษย์อย่างฉัน

ทิศใต้ เขตพักอาศัยของเผ่ามนุษย์มด

และใจกลางเมือง เขตพักอาศัยของเผ่ามนุษย์นกที่ปัจจุบันเหลือแค่เปอร์ไซด์เพียงคนเดียว

ด้วยลักษณะที่แบ่งพื้นที่พักอาศัยกันเช่นนี้ จึงมีบริเวณเพียงใจกลางเมือง ที่จะสามารถเห็นคนจากหลากเผ่าพันธ์ุมาชุมนุมกัน และความหลากหลายนั้นจะลดหลั่นลงไปตามระยะทางที่ห่างออกไปจากใจกลางเมือง

เพราะคงไม่มีใครบ้าพอเดินทอดน่องไปในเขตพักอาศัยของคนต่างเผ่าเพียงตัวคนเดียว

ดังนั้นการที่มดทาสที่ว่ากันว่าอ่อนแอที่สุดในเผ่าของมนุษย์มดจะมุ่งหน้าไปที่ทิศเหนือเพียงคนเดียวนั้น จึงเป็นเรื่องที่ดูแปลกประหลาดและผิดวิสัยอย่างมาก

เอสเทอสังเปิดระบบบันทึกภาพโกเลมที่พบตามรายทางของเมือง เพื่อปะติดปะต่อเส้นทางที่มดทาสตัวนั้นเดินผ่าน

พวกเราแกะรอยเดินตามไปในถนนยามราตรีจนมาถึงย่านตลาดซึ่งกางด้วยผ้าใบจำนวนมากของเผ่ายักษ์ในทิศเหนือ

“หายากนะเนี่ยที่มีคนจากต่างเผ่ามาถึงที่นี่! ”

“ยินดีต้อนรับสู่ตลาดเผ่ายักษ์ของพวกเรา! ”

“พวกคุณหนูตัวเล็กตรงนั้นสนใจซื้อเนื้อกอลิล่าย่างหน่อยมั้ย!? ”

ตลาดที่เต็มไปด้วยเผ่ายักษ์แสนคึกคักนั้น ต่างกำลังพยายามล่อลวงพวกเราด้วยอาหารรสเลิศของพวกเขา

“น่าสน--”

“เอรีส ฉันขอเตือนอย่าง เธอนะ อย่าไปกินอาหารของเผ่ายักษาให้มันมากไปนะดอง”

“ทำไมละ? กลิ่นมันออกจะหอมขนาดนี้เลยนะ! แถมเนื้องูยักษ์ย่างเมื่อวันก่อนยังโดนเธอแย่งกินไปหมดเลยด้วย! ”

“เพราะกินเข้าไปแล้วถึงได้รู้ไงละดอง ว่าไอพวกสมุนไพรที่พวกยักษ์ผสมลงไปในอาหารของพวกมันนะ คือ [สารเสพติด] นะดอง”

จะ… จริงดิ!?

“ถ้ากินเล็กน้อยก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าหากกินไปเรื่อย ๆ เดียวก็ได้ติดไม่รู้ตัวหรอก ลองสังเกตุสิ อาหารของเผ่ายักษามันต้องใส่สมุนไพรลงไปทุกอย่างเลยใช่มั้ยดอง? ถึงบางอย่างจะเป็นยา แต่ส่วนใหญ่ที่พวกมันใช้นะ เป็นสารเสพติดทั้งนั้น แถมดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่รู้ตัวกันด้วยนะดอง”

ฉันหันไปมองดูอาหารแสนโอชะตรงหน้าอีกครั้ง

พวกยักษ์หลายตนกำลังใช้มือหนึ่งถือเหล้าและอีกมือถือเนื้อย่างผสมสมุนไพรหน้าตาประหลาด ก่อนจะกินแกล้มกันอย่างสนุกสนาน

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีเผ่าที่ใช้สารเสพติดทำอาหารกันกินจนเป็นเรื่องปกติแบบนี้

“ไม่ก็บางทีสารเสพติดพวกนั้นอาจไม่มีผลกับเผ่าของพวกมันก็ได้ละมั้งดอง? ไม่ต้องสนใจร้านค้าแล้วตามรอยกันต่อเถอะ”

เอสเทอว่าเช่นนั้น ก่อนจะเริ่มบินสูงเพื่อมองหาโกเลมที่อยู่ในบริเวณนี้

ในตอนนั้นเอง

“นั่น… เปอร์ไซด์นี่น่า! ”

“เปอร์ไซด์จริง ๆ ด้วย! ”

“เปอร์ไซด์ผู้น่ารักของพวกเรามาที่ตลาดเราวะเฮ้ย! ”

ก็มีเผ่ายักษ์เพศชายส่งเสียงโหวกเหวกดังออกมาเช่นนั้น

“เอ๊? เออ!? ”

เพียงแค่พริบตาเดียว พวกเราก็ถูกเหล่าบุรุษร่างยักษ์จำนวนหลายร้อยคนยืนรุมเสียแล้ว

“ขอลายเซ็นหน่อย! ”

“ขอจับขนที่นุ่มนิ่มนั้นหน่อยสิ! ”

“ขอกอดหน่อย! ”

“กรี๊ด!? ”

เนื่องจากตกใจเพราะเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด ฉันเลยถูกเผ่ายักษ์คนหนึ่งแย่งเปอร์ไซด์ไปจากอ้อมอก ก่อนที่จะถูกจับโยนลอยขึ้นท้องฟ้าสูงออกมา

ไอพวกคลั่งดารางี่เง่า บังอาจจับฉันโยนออกมาเลยอย่างงั้นหรือ!?

ว่าแล้วฉันก็เปิดใช้งานชุดเกราะเพื่อเร่งพลังกล้ามเนื้อของตัวเอง

กล้ามเนื้อที่ถูกเร่งจนปริบวมขึ้นมานั้น ทำให้เสื้อเชิตสีขาวที่สวมอยู่ปริขาดออกมาเล็กน้อย

เสื้อขาดอีกแล้ว… คงต้องขอให้ยะมะโต๊ะวิจัยสร้างชุดที่มันยืดหดได้เหมือนนักรบผมทองชื่อดังหน่อยแล้วละ

“พวกแกถอยไป! ”

ฉันใช้มือขวาของตัวเองจับพวกยักษ์โง่ตรงหน้าส่งมันขึ้นท้องฟ้ายามราตรี

“จะหาเรื่องเรอะไอตัวจิ๋ว! ”

“ตรงนั้นมีคนต่อยกันแล้วโว้ย! ”

“ข้าลงพนันข้างเผ่ายักษาน้อยวะ ฮะ ฮะ ฮะ! ”

ฉันไม่สนใจเสียงนกเสียงกา แล้วเริ่มอาละวาดซัดพวกยักษ์โดยรอบจนปลิวกระเด็น

ตั้งท่าจัดมวย แล้วส่งหมัดเย็บราวพายุไปรอบข้าง

หมุนตัวแล้วใช้ศอกอัดใส่น้องชายของพวกมันแบบกะให้สูญพันธุ์

แตะตัดขาให้ล้ม แล้วใช้มันเป็นแท่นเหยียบเพื่อเสยคางอีกคนที่ตัวสูงกว่าถึงสองเท่าจากข้างใต้ด้วยข้อศอกแหลม

“แม่นางนั่นดุยังกะอสูรเลยโว้ย! ”

และบางคนที่ถูกซัดกระเด็นก็พุ่งไปชนใส่เผ่ายักษ์อีกคนที่กำลังดื่มเหล้าพร้อมกับวิจารณ์การต่อสู้อยู่วงนอก

“ไอเชี่ย เหล้าตรู! ”

“มึงจะชกตูทำไมฟะ! ”

“ไอพวกโลลิค่อน! ”

“ด่าใครว่าเป็นโลลิค่อนฟะ! ”

“มึงหาเรื่องตูเรอะ!? ”

เพียงพริบตาเดียว พวกยักษ์ก็เริ่มไล่ชกกันเองอย่างเมามันจนตลาดนัดแตก

สมกับเป็นเผ่ายักษ์…

“เปอร์ไซด์ ยังอยู่ตรงนั้นมั้ย!? ”

“อยู่ค่า~”

เปอร์ไซด์บินถลาผ่านกลุ่มหมอกมาหาฉันที่ถูกพวกยักษ์โดยรอบเมินไปเป็นที่เรียบร้อย

“เออ… ทำไมพวกคุณลุงเผ่าเขาคู่ถึงต้องทะเลาะกันด้วยละคะ? ”

“เพราะว่าพวกมันบ้านะ...”

เปอร์ไซด์หันไปมองกลุ่มก้อนของเผ่ายักษ์ที่กำลังต่อยกันตรงหน้าอีกครั้ง

มีบางคนหยิบเอาซอสไปราดใส่หน้าของอีกคน

บางคนที่ถูกซัดไปโดนร้านค้าข้าง ๆ ก็ถูกแม่ค้าร่างใหญ่ใช้ที่นวดแป้งไล่ทุบก็มี

มีคนโดนทัพพีฟาดใส่กะบาลจนลูกตาถล่นออกมา

บางคนก็เอานิ้วแยงจมูกใส่อีกฝ่าย

บางคนก็เบ่งกล้ามแข่งกัน…

จะเบ่งกล้ามแข่งกันเพื่อ!

***ห้านาทีต่อมา

“ดูนี่ซะ! จงดูกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่งของข้า! ”

“ของข้าต่างหากที่สวยกว่า! แกนะยอมแพ้ข้าเสียเถอะ! ”

“ลงพนันข้างฝ่ายเขียวห้าหมื่นเขี้ยว! ”

“ข้าลงข้างสีแดงหกหมื่นเขี้ยว! ”

พวกยักษ์สมองกล้ามก็เริ่มมาแข่งเบ่งกล้ามกันอย่างจริงจังแทนการชกต่อยไปเสียแล้ว

“โอโห ดูคะแนนของมุมเขียวสิดอง ได้ถึงแปดสิบแต้มเลยดอง! ”

แถมยังมีกรรมการตัดสินพร้อมกับเวทีแข่งโชว์กล้ามปรากฏขึ้นใจกลางตลาดอย่างเสร็จสรรพอีกต่างหาก

ว่าแต่ทำไมเธอถึงไปเป็นกรรการได้เนี่ยเอสเทอ!

“ผู้เข้าแข่งรายต่อไป ขอเชิญคุณเอรีสดอง”

“เฮ้ย!? ”

แล้วทำไมฉันต้องไปลงแข่งกันด้วยยะ!

ฉันหันไปมองเปอร์ไซด์เพื่อขอเสียงคัดค้าน

แต่เธอกลับมองฉันด้วยแววตาที่เป็นประกายและเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังบางอย่าง

… ไม่แข่งคงไม่ได้แล้วสินะ

“เป็นไงเป็นกัน เจ้าพวกเผ่ายักษ์! จงดูกล้ามที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีของเอรีสผู้นี้ซะเถอะ! ”

ว่าแล้วฉันก็เปิดใช้พลังของชุดเกราะเต็มสูบเพื่อขับกล้ามของตัวเองให้เด่นชัดพองโตอย่างสวยงามออกมา

เอาน่า ขี้โกงนิดหน่อยน่ารักดีออก

แต่ว่าดูเหมือนพลังของชุดเกราะจะทำงานดีไปหน่อย…

*แคว๊ก! *

เพราะมันช่วยเบ่งกล้ามจนพองโตทำให้เจ้าเสื้อเชิตตัวใหม่เอี่ยมขาดกระจุยไปเลย

นอกจากกล้ามแล้ว ฉันเลยต้องแสดงสิ่งไม่พึงประสงค์ให้พวกยักษ์มันเห็นเป็นของแถมอีกด้วย

“โอโห! พลังกล้ามของเอรีสรุนแรงจนถึงขนาดทำให้เสื้อขาดกระจุยเลยดอง! ”

“ไม่น้าาาาา! ”

“คะแนนนี่มัน!? 100? 100? 100? 100? 100? 100? 100? คะแนนเต็ม 100 หมด!? พวกเราได้ผู้ชนะในงานแข่งประชันกล้ามเนื้อแล้ว และผู้ชนะก็คือ [เอรีส] จากเผ่ามนุษย์ดอง! ”

“โอ๊วววววว ขอบคุณสำหรับอาหารตานะเอรีสจากเผ่ายักษาน้อย! ”

“เอรีส เอรีส เอรีส! ”

ทุกคนของเผ่ายักษ์ต่างกำลังส่งเสียงเฮลั่นให้กับฉันที่ยืนปิดส่วนน่าอายของตัวเองเอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย

เออ… ทำไมจากที่มาสืบหาหลักฐาน มันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้กันค่ะเนี่ย!?