มฤคราช

'ให้ไปแล้วถ้าฉันอยากได้มันจะทำไม'

ยุนอายกยิ้มมุนปาก ก่อนจะยกมือขึ้นหมายจะตบแบคฮยอน แต่ก็โดนมือปริศนาจับเอาไว้

'คิดจะทำอะไรของคุณ'

'ปล่อยฉันนะ'

ฟ่านปิงปล่อยมือยุนอา ก่อนสั่งให้การ์ดไปแกะแม่นางสองคนออกจากคุณหนูเล็ก

ยุนอามองจิกฟ่านปิง ก่อนจะหันมามองร่างบางที่เขาไม่ได้รับใช่ยุนอาแล้วนิ จำเป็๞ต้องเคารพไหม เมื่อก่อนเขายอมมามากพอแล้ว

ยุนอาใช้โอกาสนี้ดึงผมแบคฮยอนจากด้านหลัง ก่อนจะตบเข้าใบหน้าเล็ก แต่แบคฮยอนหลบทัน ฟ่านปิงเข้ามารวบแขนยุนอาเอาไว้ ก่อนจะดันยุนอาเข้ากับชั้นวางลิปสติกจนมันตกกระจายไปทั่ว

'อย่าแม้แต่จะคิด ส่วนสร้อยเส้นนี้ฉันขอคืนนะคะ'

พูดจบฟ่านปิงก็ดึงออกจากมือยุนอาทันที ก่อนจะจูงมือแบคฮยอนออกไป ส่วนการ์ดก็ประกบตามหลังออกไป

'ฝากไว้ก่อนเถอะมึง'

'เอ่อ คุณคะ อย่าลืมจ่ายเงินค่าเสียหายด้วยนะคะ'

'กรี๊ดดด'

บนรถ

'ติดต่อไปหาคุณท่านเดี๋ยวนี้ ว่าคุณยุนอาทำร้ายคุณหนูเล็ก'

'ครับ'

ฟ่านปิงนั่งทำแผลให้แบคฮยอนในรถอย่างเงียบๆส่วนแบคฮยอนก็แอบสะอื้นเบาๆเพราะมันแสบมากๆ พอทำแผลเสร็จแบคฮยอนก็เอาแต่เงียบมาตลอดทางฟ่านปิงถามก็แค่ตอบแบส่ง แบบถามคำตอบคำงี้ พอมาถึงบ้านก็เห็นว่ารถคุณท่านนั้นมาถึงแล้วฟ่านปิงประคองแบคฮยอนลงจากรถอย่างถนุถนอมเพราะเหมือนข้อเท้าแบคฮยอนจะเจ็บ เพราะตอนที่ยุนอาดึงผมนั้นทำให้ข้อเท้าแบคฮยอนพลิก

พอแบคฮยอนเดินเข้ามาในบ้าน แม่บ้านก็วิลแชร์มาให้เขานั่ง แบคฮยอนก็นั่งอย่างไม่ขัดอะไรทั้งสิ้น ก่อนพี่ฟ่านปิงจะเข็นเขาเข้าไปหาคุณท่านที่นั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น

'ฮึก'

พอเห็นหน้าคนตัวสูงน้ำตาเ๽้ากรรมก็ไหลออกมาสะงั้นแบคฮยอนนั่งสะอื้นต่อหน้าชานยอล คนตัวสูงลุกขึ้นจากโซฟา ก่อนจะเดินไปอุ้มคนตัวเล็กขึ้นจากวิลแชร์ แบคฮยอนกอดรอบคอแกร่งก่อนจะซุกใบหน้าที่ซอกคอ

'ร้องทำไม'

'ฮะ ฮึก ผมไม่รู้'

ชานยอลนั่งลงอีกครั้ง ส่วนแบคฮยอนก็นั่งคร่อมอู่บนตักเขา ชานยอลเสยผมที่ปรกหน้าของแบคฮยอนขึ้นก่อนจะจุ้บหน้าผากมน

'เรียกยุนอาพบฉันด่วน'

'พบที่ไหนครับท่าน'

'ที่นี้และตอนนี้เลย'