Another World Fantasy

        "ตายๆๆๆๆๆๆ เกือบตายแล้วตรู......! แฮ่กๆๆๆ"

        "ต้องมีชีวิต...แฮ่กๆ แบบ...นี้...อยู่ในโลก...แฮ่กๆ Another World Fantasy"

        "อีกกี่ร้อยกี่พันครั้งก๊าาาาาน!!!!"

        "อั่ก....!!"

        ตะโกนดังแล้วรู้สึกเจ็บแผลจริงๆ

        ผมนอนบนตัวพูจิในสภาพเลือดท่วมไปหมดทั้งตัว ไม่พอชุดเกราะกับอาวุธยังพังยับเยินก่อนที่จะถึงเมือง 'คาลาเทีย' อีก แถมค่าความทนทานของอุปกรณ์นั้นแดงทุกตัว จนกำลังสงสัยอยู่นะว่าผมรอดมาได้ยังไงกันนี่...! มอนสเตอร์รวมกันเกือบ 200 กว่าตัวต่อสู้กันแล้วประเด็นคือผมกับพูจินั้นอยู่ตำแหน่งตรงกลางดงของสงครามไง....จะหนีออกวงล้อมก็ไม่ได้ พยายามหันซ้ายหันขวาเพื่อหาจังหวะออกจากวงก็โดนมอนสเตอร์กระโดดสวนใส่ทุกทาง พูจินั้นไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่หรอกเพราะสกิลติดตัวที่กันกายภาพถึง 40% แต่ผมน่ะแทบไม่มีสกิลติดตัวที่เอาไว้ป้องกันตัวเองได้เลย...ซวยจริงๆ

        "♪~ พู พู ~♪"

        รู้สึกเหมือนพูจิอารมณ์ดีจัง ศพมอนสเตอร์เกือบทั้งหมดโดนพูจิกินเรียบ โชคดีไปนะที่ผมยังพอเอาเข้าคลังเก็บไอเทมได้ส่วนหนึ่ง ไม่งั้นไม่มีเงินเอาไว้ซ่อมอุปกรณ์แน่นอน...!

        "เฮ้อ.....! จะมีคนใจดีผ่านมาทางนี้บ้างมั้ยนะ?"

        ในขณะที่ผมกำลังคิดแบบนั้นก็นอนบนตัวพูจิต่อไปเรื่อยๆ ซึ่งยังโชคดีไปที่สกิลเลือดไหลมันมีเวลาจำกัด ถ้าไม่อย่างงั้นเลือดของผมน่าจะไหลออกมาจนตายแล้วล่ะนะ แถมโพชั่นก็ยังใช้ไปหมดรวดเดียว 5 ขวด

        "ช่วยไม่ได้...นอนบนตัวพูจิต่ออีกหน่อยละกัน"

        ผมคิดแบบนั้นสักพักแล้วนอนหลับบนตัวพูจิไป.....เซ็งจริงๆ!

**********************************************************************************************

        "เฮ้ๆๆๆ นาย...เป็นไรอะไรรึเปล่า?"

        "หรือโดนสไลม์จับไว้ทำให้ลุกขึ้นไม่ได้เหรอ"

        หลังจากที่ผมสลบไปสักพักหนึ่งผมได้ลืมตาตื่นขึ้นมาโดยที่ได้ยินเสียงใครสักคนหนึ่งที่กำลังเรียกผมอยู่

        "หือ....อือ....ใครเหรอครับนี่?"

        "อ่าว ลุกขึ้นได้นี่ นึกว่าโดนสไลม์จับไว้"

        "สัตว์เลี้ยงผมเองครับ ชื่อ พูจิ"

        "โอเคร ชั้นเป็นผู้เล่นที่มีอาชีพพ่อค้า ชื่อ 'ไลต์'"

        "เครครับ ผมชื่อเอมเมอร์"

        พ่อค้าสงสัยเกี่ยวกับตัวผมแล้วเหมือนอยากถามอะไรสักอย่าง

        "เอมเมอร์ นายทำไมมานอนตรงนี้ล่ะ?"

        "ผมสู้กับมอนสเตอร์จนค่าสตามิน่าหมดเกลี้ยงเลยน่ะครับ ก็เลยนอนหลับบนตัวพูจิ"

        "โห สงสัยสู้นานหลายนาทีใช่มั้ย?"

        "เกือบ 10 ชั่วโมงครับ"

        "......"

        อ่าว จู่ๆก็เงียบไปเฉยเลยพ่อค้าคนนี้แล้วทำไมเริ่มทำหน้าตาเหมือนกำลังกลัวผมแบบนั้นล่ะ?

        "เป็นอะไรเปล่าครับ คุณไลต์?"

        "อ่อ เปล่าๆ ว่าแต่ตอนนี้เอมเมอร์กำลังจะไปเมือง 'คาลาเทีย' ใช่มั้ย?"

        "ใช่ครับ กำลังจะเดินทางต่อหลังจากที่นอนพักฟื้นเเล้วน่ะครับ"

        "เข้าใจล่ะ งั้นไปกับพี่มั้ยล่ะ...ค่าเดินทาง 100 ทองแดง เอามั้ย?"

        ...หากินกับคนเจ็บเหรอนี่....! แต่ค่อยยังชั่วหน่อยที่ไม่ปล้นของในตัวผมที่กำลังนอนสลบบนหลังพูจิไป แต่ถึงจะปล้นของในตัวผมนั้นไปก็มีเพียงแค่ดาบกับอุปกรณ์ที่กำลังใกล้จะพังแล้วเท่านั้นล่ะนะ

        "ตกลงครับ"

        "โอเคร~~~! ขึ้นรถม้าพี่เลย"

        "พูจิพาชั้นขึ้นรถหน่อย แต่อย่ากินม้าพ่อค้าล่ะ...!"

        "พูๆ พู"

        "ฮ่ะๆ สไลม์กินม้าด้วยเหรอเนี่ย...!"

        พ่อค้าคนนี้ทำหน้าตาเหมือนรู้สึกคิดผิดที่รับผมขึ้นรถม้ามา....! เหอะๆๆๆ เอาเถอะ...ถือว่ายื่นหูยื่นแมวให้กัน ยังไงผมก็ขยับตัวไม่ได้อยู่ดี ถ้างั้นก็ให้พ่อค้าคนนี้ไปส่งผมที่เมือง 'คาลาเทีย' แล้วกันถึงแม้ว่าจะเก็บเงินเเพงเกินไปสักหน่อยก็เถอะนะ

        แต่ว่าพูจิสัตว์เลี้ยงผมนี่มีประโยชน์จริงๆ ทำให้ผมชักเริ่มรู้สึกกลัวว่าสักวันมันจะหันมากินผมแทนมอนสเตอร์ตัวอื่นเหมือนกันนะ...! ที่ขอให้มันขนผมขึ้นไปนอนบนรถม้าของพ่อค้าไลต์คนนี้

        หลังจากที่สไลม์ขนผมขึ้นรถม้าเรียบร้อย ผมก็ยังคงนอนอยู่บนตัวของพูจิบนรถม้าของคุณไลต์และจากนั้นคุณไลต์เริ่มออกเดินทางไปเมือง 'คาลาเทีย' โดยตลอดทางนั้นผมเอาแต่นอนอย่างเดียวเลยจึงไม่ได้คุยกับคุณไลต์เลยสักคำ และแล้วในที่สุดผมก็ถึงเมือง 'คาลาเทีย' ซะที เป็นการเดินที่เลือดท่วมตัวตั้งแต่เริ่มต้นในอาณาจักร 'ยูเรนย์' จริงๆ....! จะเก็บได้ครบแสนเหรียญมั้ยนี่ตรู!

********************************************************************************