ทันตแพทย์ศวัสผู้ไม่ชอบของหวานชวนนนทวัฒน์และกมลภพไปด้วยกันแต่ถูกสองหนุ่มปฏิเสธอ้างว่าชวนกระชั้นชิดเกินไป ทั้งคู่ติดธุระแล้วดังนั้นจึงเหลือเขาเพียงคนเดียวที่ต้องไปเผชิญชะตากรรม
“ไปรถผมไหม” เขาไลน์ถามเมื่อถึงเวลานัด
“พี่ไปเอง หมออยู่ไหนแล้ว”
“เพิ่งเลิกคลาสกำลังเดินไปลานจอดรถ”
“เจอกันที่ร้านเลยพี่กำลังลงไป” เธอวางสายคว้ากระเป๋าสตางค์ใบเล็กติดมือมาด้วยขณะที่กำลังจะกดโทรหาสมาชิกแก๊งไอติมก็พบว่าทั้งคู่ผลักประตูห้องเข้ามาพอดี
ภัควริณย์ฟ้าและน้ำหวานมาถึงห้างเล็กๆ ใกล้ที่ทำงานโดยใช้เวลาเพียงสิบนาที ่เวลาพักเที่ยงมีรถมาใช้บริการพอสมควรแต่ก็วนหาที่จอดได้ไม่ยากเท่าใดนัก
“ทางนี้” เธอคิดไปเองว่าคงเพราะไม่เคยมาเด็กสาวทั้งคู่จึงหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะไปทางไหน“มีอะไรทำไมไม่เดิน”
“พี่พี นะ…หนูตาฝาดไปใช่ไหมเหมือนจะเห็นหมอไวน์อยู่ตรงนั้น”ฟ้าปากสั่นมือชี้ไปยังร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าร้านไอศกรีมแบรนด์ดัง
หมอหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนแขนยาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก ผมรองทรงที่เคยเสยลวกๆวันนี้เหมือนจะถูกเซตขึ้นคล้ายกับวันกีฬาสีเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาชัดเจนเรียกว่าหล่อออร่ากระจายจนคนเดินผ่านไปมามองเหลียวหลัง
“หมอไวน์นี่”น้ำหวานตาโต “เหมือนหมอจะมองมาทางเราด้วย”
“ใช่จริงๆใช่ไหมน้ำหวาน”
“ไปสิ เราจะกินไอติมกันนี่ เร้วอย่ามัวอึ้ง”
“พี่หนูก้าวขาไม่ออก”
“ฟ้าเอ้ย” ภัควริณย์อดขำไม่ไหว
แล้วอย่างนี้จะมีชีวิตรอดกลับไปไหมเนี่ยอานุภาพของหมอหนุ่มที่มีต่อสาวน้อยช่างฝันนี่ช่างน่ากลัวเสียจริง
“สวัสดีครับ” ศวัสทักก่อนจะหยุดสายตาที่ฟ้าแล้วส่งยิ้มกว้างให้เป็พิเศษ
คนนี้สินะ แฟนคลับเบอร์ต้นๆ ของเขา
“น้องฟ้า น้องน้ำหวาน” คงเพราะจำไม่ได้ว่าคนไหนฟ้าหรือคนไหนน้ำหวานเขาจึงเอ่ยขึ้นรวมๆ
“คนนี้ฟ้า นั่นน้ำหวาน” ภัควริณย์แนะนำอีกครั้ง
“ครับ” เขายิ้มโปรยเสน่ห์
เป็งานใช้ได้หญิงสาวนึกชมในใจ
“ไปกันวันนี้เต็มที่” ภัควริณย์พูดกลั้วหัวเราะ “มาได้แล้วสาวๆ”
“มะ…หมอตัวจริงใช่ไหมพี่” เด็กฟ้ากระซิบเสียงแ่กระตุกแขนเ้ามือมื้อนี้ไว้แน่นขาไม่ยอมขยับ
“ตัวจริงเสียงจริงไม่ต้องสงสัย”
“โอยยย หนูจะเป็ลม พี่ไม่บอกล่วงหน้าให้หนูทำใจบ้างเลยหนูช็อกตายจะทำยังไง”
“เดี๋ยวให้หมอแถวนี้ CPR”
ฟ้าหน้าแดงเถือกจนน่าขันขณะที่น้ำหวานมองซ้ายมองขวาท่าทางเลิ่กลั่ก
“พี่คงไม่ช็อตฟีลด้วยหมอเต้อีกคนนะ”
“คิดว่าพี่สร้างฮาเร็มไว้หรือไงถึงจะกระดิกนิ้วเรียกหมอมาได้ขนาดนั้น”
“ก็พี่ชอบทำเซอร์ไพรส์”
“วันนี้มีหมอศวัสคนเดียวแต่ถ้าอยากให้หมอเตวิชมาด้วยพี่ก็จะลองถามดูเผื่อหมอว่าง”
น้ำหวานส่ายหัวดิก “อย่าเลยพี่แค่นี้พวกหนูก็หัวใจจะวายตายอยู่แล้ว”
ภัควริณย์หัวเราะก่อนจะนั่งลงข้างๆศวัส ปล่อยให้สองสาวนั่งฝั่งตรงข้าม
ฟ้าเดินมาถึงก่อนแต่พอเห็นหมอหนุ่มนั่งด้านในติดกระจกก็หยุดกึกผลักเพื่อนให้เข้ามานั่งตรงหน้าศวัสส่วนตัวเองเลือกที่จะนั่งเยื้องๆ แทน
ชายหนุ่มคนเดียวในโต๊ะกลั้นหัวเราะจนหน้าแดงเมื่อฟ้าก้มหน้าเลือกไอศกรีมอย่างเอาเป็เอาตาย
ภัควริณย์ส่ายหน้าให้คนขี้แกล้งที่จ้องจนสาวขี้อายแทบจะมุดลงใต้โต๊ะ
“หยุดเลยนะ” เธอกระซิบเสียงเข้มแต่ศวัสกลับทำหน้าเหรอหราไม่รู้ไม่ชี้ “น้องมันสั่นเป็เ้าเข้าแล้วเห็นมั้ย”
“เด็กพี่นี่ใสดีจริงๆ”หมอหนุ่มกระซิบกลับ “น่าแกล้ง”
“เลิกเล่น แล้วสั่งไอติม”
พอเลิกแกล้งคนได้คราวนี้หมอหนุ่มก็ต้องหน้ายุ่งกับรายการไอศกรีมเบื้องหน้า
“เมนูอะไรเนี่ยเยอะแยะไปหมด พี่ดูให้ที” ชายหนุ่มขมวดคิ้วผลักเมนูในมือมาให้ ขณะที่สามสาวใช้เวลาสั่งออร์เดอร์ไม่นาน
“ช็อกโกแลต วนิลา สตรอว์เบอร์รีหมอกินอะไร”
“ช็อกโกแลตก็ได้เอาถ้วยเล็กสุด”
“เอาชูวี่ช็อกกี้แฟนซี ร็อกกี้โรดค่ะ”
พอสั่งไอศกรีมเสร็จเรียบร้อยสองสาวน้อยก็นั่งก้มเขี่ยมือถือไม่ยอมเงยหน้ากลายเป็ภัควริณย์ที่ต้องชวนหมอหนุ่มคุยระหว่างรอ
“ปีใหม่กลับบ้านมั้ยหมอ”
“ไม่แน่ใจแล็บพรอสยังไม่เสร็จ”
“บ้านอยู่ไหนหรือเป็เด็กเทพฯ” ถึงแม้จะก้มหน้าแต่เธอเชื่อว่าฟ้าคงเงี่ยหูฟังคำตอบอย่างตั้งใจ
“สระบุรี” ศวัสให้ความร่วมมือในการตอบคำถามด้วยดี
“ผ่านหนองแค?”
“ผ่านสิ” คนบ้านอยู่สระบุรีพยักหน้า
“เคยขับรถกลับบ้าน่เทศกาลมั้ย”
“่เรียนอันเดอร์แกรดก็ขับรถกลับปีใหม่ทุกปี”
“สุดยอดเลยหมอขับไหวได้ไง ตอนพี่มาอยู่กรุงเทพฯปีแรกไม่รู้ว่ารถติดมหาศาลขนาดนี้ออกจากที่นี่สองทุ่มจนถึงเจ็ดโมงเช้าเพิ่งไปถึงหินกอง”
“่พีกเลย พี่ต้องออกตอนเช้าสิรถไม่ติดเท่าไหร่ ตีสี่ตีห้างี้ถนนโล่ง”
“ไม่เอาแล้วเข็ด ปีไหนจะกลับบ้านจองเครื่องสะดวกกว่า”
“จังหวัดไหนล่ะ”
“สกลนคร”
“มีสนามบินก็สะดวกสิบ้านผมไม่มีนี่ ปีนี้พี่กลับไหม” เขาถามอย่างอยากรู้
“กลับ จองตั๋วไว้แล้วถึงกระเป๋าฉีกอยู่นี่ไง”
“มิน่าไม่ยอมเลี้ยงข้าวเรา ช็อตนี่เอง”
“อย่าใช้คำว่าช็อต เรียกว่าหม้อแปลงะเิเลยดีกว่า” หญิงสาวเล่าความรันทดได้คล่องปาก“ค่าตั๋ว่เทศกาลแรงมาก”
“ให้กู้” นายทุนใจป้ำมาก “ร้อยละยี่สิบ”
“ดอกโหด”
“ผมต้องใช้เงิน่นี้ไม่ได้รับจ็อบรายได้ไม่พอกิน” หมอจนๆทำตาปริบๆ น่าสงสาร “พี่เลี้ยงข้าวผมก็ประหยัดตังค์ได้หลายบาท”
“ในไอจีหมอเห็นโพสต์ไปเที่ยวเกือบทุกอาทิตย์” ฟ้าพูดอุบอิบช้อนตาขึ้นมองหมอจนๆแล้วก็หลุบต่ำลงตามเดิม
“ฟ้าจะฆ่าหมอใช่ไหม” ศวัสแยกเขี้ยวเมื่อถูกแฉความลับ “รู้แล้วว่าใครฟ้องพี่พีเื่หมอแฮงค์วันกีฬา เห็นเงียบๆร้ายมากหน่วยสืบราชการลับอยู่นี่เองจับได้แล้ว”
“ไม่ใช่นะ หนูไม่รู้ว่าหมอแฮงค์ด้วยซ้ำจะไปฟ้องได้ไง” เด็กสาวส่ายหน้ารัวๆ
“งั้นก็น้ำหวาน”
“หนูก็เปล่า”
ระหว่างที่ยังหาคนฟ้องไม่ได้พนักงานก็ทยอยเสิร์ฟไอศกรีม
ภัควริณย์เลื่อนถ้วยเล็กสุดไปให้ชายหนุ่มเขารับช้อนแล้วยกค้างไว้อย่างนั้น ผิดกับสองสาวที่จ้วงกินอย่างเอร็ดอร่อย
“ทำไม”
“ผมไม่กินครีม” คนเื่มากเลื่อนถ้วยมาตรงหน้าคนนั่งข้างๆ
ภัควริณย์คิ้วขมวดจะตักทิ้งก็เสียดายของอร่อยอีกอย่างก็ไม่มีถังขยะด้วยสิ
“เขาก็ใส่มาทุกถ้วยแหละงั้นพี่ช่วยกินหมอโอเคมั้ย” ถามไปแล้วก็ชักตะหงิดๆกับการที่ต้องกินไอศกรีมถ้วยเดียวกัน เพราะแม้แต่กับเพื่อนผู้ชายก็ไม่เคยทำ แล้วนี่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานยิ่งไปกันใหญ่
หมอฟันนี่เขารักความสะอาดแค่ไหนนะน้ำลายเธอติดช้อนไปเขาจะรังเกียจรึเปล่า
“หรือให้พนักงานตักออก” เธอเสนอทางเลือกใหม่
“ไม่เป็ไร พี่กินเถอะ”
หญิงสาวขยับถ้วยของเขามาใกล้ๆค่อยๆ ละเลียดชิมครีมจากถ้วยใบเล็ก
เสียดายอ่ะไม่รู้จักของอร่อย
“พี่สั่งอะไร”
“ข้างบนอ่ะรัมเรซิน”
“อร่อยเหรอ”
“ได้อยู่” ตอบแล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อมือเรียวยาวจับถ้วยของเธอไปตักไอศครีมเข้าปากหน้าตาเฉย
“ก็ไม่เลว” ชิมไปคำเดียวแล้วเลื่อนกลับ
นะ...นี่! เราสนิทกันขนาดนี้ั้แ่เมื่อไหร่
“พี่กินลูกนี้ให้หมดสิ ผมจะชิมรสข้างล่าง”
มีสั่งเพิ่มอีกต่างหาก มันจะมากไปแล้วนะ ทันตแพทย์ศวัส!
“อยากกินแล้วทำไมไม่สั่งเองเล่า” คนถูกแย่งไอศกรีมขมวดคิ้วมุ่น ถึงแม้ปากจะบ่นแต่ก็ยอมผละจากไอศกรีมรสช็อกโกแลตมาตักกินถ้วยของตนเองจนไอศกรีมลูกบนสุดหมดไปหมอหนุ่มที่จ้องอยู่ก่อนพอเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือมาเลื่อนถ้วยแก้วทรงสูงกลับไปตรงหน้าตนเองอีกครั้ง
“อันนี้รสอะไร”
“โยเกนเบอรี่ เป็ไงอร่อยไหม”
“โอเค” คนไม่ชอบหวานพยายามเปิดใจลิ้มรสชาติใหม่ๆ
“นี่ถ้วยของตัวเอง รับผิดชอบด้วย”
“ไม่หมดหรอก พี่ช่วยกินหน่อยสิ”
สุดท้ายก็กลายเป็ว่าสองหนุ่มสาวช่วยกันกินไอศกรีมทั้งสองถ้วยจนหมดโดยไม่รู้ตัวทำราวกับการกินถ้วยเดียวกันเป็เื่ปกติที่ทำอยู่บ่อยๆขณะที่สองสาวร่วมโต๊ะมองหน้ากันแล้วแอบสะกิดกันยิกๆ อยู่ใต้โต๊ะ
บรรยากาศในรถขากลับต่างจากตอนมาลิบลับสองสาวเต็มอิ่มไปทั้งท้องและอิ่มใจ โดยเฉพาะฟ้าที่มือปัดดูรูปเซลฟี่กลุ่มสี่คนแล้วก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ั้แ่แยกจากศวัส
“หุบยิ้มบ้างฟ้า” ภัควริณย์แซวคนนั่งคู่ตอนหน้า
“หนูดีใจมากเลยได้ถ่ายรูปด้วย หมอน่ารักมากกก” ฟ้ายังก้มชื่นชมภาพถ่ายในมือถือ
“หมอไวน์เฟรนด์ลี่มากนะพี่ไม่เห็นเหมือนตอนอยู่ในตึก” น้ำหวานโผล่หน้ามาจากเบาะหลัง “เพื่อนๆยังว่าหมอหยิ่ง”
“แล้วน้ำหวานว่าหยิ่งไหม”
“ไม่เลย หมอน่ารัก” น้ำหวานถูกศวัสตกไปอีกคน “แล้วหมอเต้ล่ะพี่”
“ไม่ต่างกันเท่าไหร่”
“พี่สนิทกับหมอไวน์เหรอ ทำไมหมอมากินไอติมกับเราได้”
“คงงั้นมั้ง พี่สอนวิจัยแล้วก็ทำกิจกรรมด้วยกันไง”
“ไม่เห็นเหมือนอาจารย์กับลูกศิษย์”
“ก็ไม่เชิงเป็อาจารย์” ภัควริณย์แก้ความเข้าใจให้กับเด็กสาว
“แบบว่าฟีลแฟนมากกว่า” ฟ้าว่าอย่างนั้นแต่ทำเอาคนฟังสะดุ้งจนรถกระตุก
“เฮ้ย! หยุดคิดอะไรแบบนั้นเชียว” สาวรุ่นพี่ร้องเสียงหลง
“หนูก็ว่าเหมือนแฟนกันมาออกเดต”
“เดตบ้านไหนไปกันเป็พรวนคิดได้ยังไงเนี่ยเด็กพวกนี้”
“จริงนี่นาพี่กับหมอคุยกันออกจุ๊งจิ๊ง”
“ก็เธอสองคนเงียบเป็เป่าสากพี่ไม่ชวนคุยหมอเขาก็เหงาแย่”
“ความจริงหมอก็คุยเก่งนะนึกว่าจะนิ่งๆเสียอีก”
“พี่รึอุตส่าห์หักคอหมอมาได้เราก็เอาแต่เงียบไม่ไหวเลยทั้งสองคน”
“หนูจะหายใจยังไงให้ดูปกติก่อนเถอะพี่จะเอาปัญญาที่ไหนไปชวนหมอคุย” ฟ้าค้อนประหลับประเหลือก
“น้ำหวานก็เหมือนกันปล่อยพี่เม้าท์จนเสียงแหบเสียงแห้งไม่คิดจะช่วยกันบ้างเลย”
“ก็หนูมองพี่กับหมอคุยกันเพลินดีเหมือนดูซีรีส์เลยไม่อยากขัด”
“เื่อะไร นางฟ้ากับหมาเด็กหรือไง” ภัควริณย์นึกถึงคำที่แอฟเปรียบเปรยแล้วก็ขำ
นี่ถ้าเ้าตัวรู้ว่าถูกเปรียบเป็ ‘ไทป์หมาเด็ก’ ไม่รู้จะทำหน้ายังไง
“ได้นะพี่พีหมอเขาเหมือนอย่างที่พี่แอฟพูดเลย น่ารัก ขี้อ้อน ชอบแหย่ชอบแกล้ง”
“จ้า หมอไวน์ของเธอดีหมดทุกสิ่งอย่างชนะเลิศ!”
“ถามจริงหมอไวน์มาจีบพี่ใช่มั้ย”
“ไม่รู้สิ เอาไว้พี่จะลองถามดู”หญิงสาวเลี่ยงตอบคำถาม
“ถ้าพี่เป็แฟนหมอหนูก็ไม่ติดนะพี่พีสวยหมอก็หล่อเหมาะสมกันดี”
เด็กหนอเด็กแค่สวยหล่อก็คิดว่าเหมาะสมกันแล้ว
“ห้ามพูดแบบนี้อีกเชียว”
สองสาวพยักหน้ารับคำ
“หนูโพสต์รูปนี้ได้ไหม”
“ได้สิขอหมอแล้วนี่ ทำไมไม่ถ่ายคู่ล่ะ”
“เท่านี้ก็พอแล้วค่ะ” ฟ้ายิ้มแก้มปริสายตายังจ้องมือถืออยู่อย่างนั้น
“อย่าบอกนะว่าวันกีฬาก็ไม่มีรูปคู่”
“มีแค่รูปแอบถ่ายไกลๆ” เด็กสาวสารภาพ
“ทำไมล่ะ”
“ก็วันนั้นหมอหล่อมาก หนูไม่กล้าเข้าใกล้”
โธ่เอ๋ย…หนูน้อย
321
