ทั่วโลกเปลี่ยนอาชีพ : สกิลข้าทวีคูณหมื่นเท่า ใครว่าข้าเป็นสายซัพพอร์ต

        เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นต่างก็รีบมองตามนิ้วที่เขาชี้ไปทันที

        สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือข้างซากของไดโนเสาร์กินเนื้อโบราณที่เพิ่งถูกทุกคนรุมโค่นลงได้นั้นมีไอเทมสิบกว่าชิ้นที่เปล่งแสงสีต่างกันออกไปกำลังทอประกายระยิบระยับอยู่ภายใต้แสงจันทร์

        และในบรรดาไอเทมเหล่านั้นมีอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่เปล่งแสงสีทองเจิดจ้าจนยากที่จะละสายตาไปได้

        “สุดยอด ดรอปอุปกรณ์จริงๆ ด้วย!”

        เมื่อเห็นภาพนี้ลู่เซิ่งก็ตาเป็นประกาย เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าบนดาวสีน้ำเงินในปัจจุบันเมื่อผู้ใช้อาชีพรวมกลุ่มกันเก็บเลเวลอุปกรณ์ที่ดรอปจากบอสจะปรากฏขึ้นข้างซากศพโดยตรงเพื่อให้สมาชิกในทีมปรึกษาและแบ่งปันกัน

        ในตอนนั้นเองเฉาอวี่ก็ก้าวล้ำไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เขาหยิบไอเทมปริศนาที่เปล่งแสงสีทองขึ้นมาก่อนจะเพ่งมองดูรายละเอียด

        [ไม้เท้ากระดูกมังกร]

        [ประเภท: ไม้เท้าสองมือ]

        [สติปัญญา +65]

        [ความทนทาน +45]

        [จิตวิญญาณ +25]

        [เลเวลที่ต้องการ: 100]

        [ระดับ: ทอง]

        ...ไม้เท้าที่มีรูปลักษณ์ประหลาดชิ้นนี้ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นจากชิ้นส่วนกระดูกในจุดที่มิอาจเอ่ยถึงของไดโนเสาร์กินเนื้อโบราณ!

        ............

        “เฮ้ย! นี่เป็น ‘ไม้เท้าสองมือ’ ระดับทองเลยเหรอเนี่ย ค่าสถานะสูงชะมัด!”

        เฉาอวี่มองดู‘ไม้เท้ากระดูกมังกร’ ในมือพลางสบถออกมาด้วยความตื่นเต้น

        “ฮ่าๆ คราวนี้รวยเละแล้ว!”

        สวี่ซาซาเองก็ตื่นเต้นจนใบหน้าเล็กๆนั้นแดงก่ำ

        “อะไรนะ? ระดับทองเหรอ?”

        แม้แต่หลี่ว์อันหลังจากที่ได้เห็นค่าสถานะของ ‘ไม้เท้ากระดูกมังกร’ดวงตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววความโลภออกมาอย่างปิดไม่มิด

        แน่นอนว่าไม่แปลกที่พวกเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้

        ต้องรู้ก่อนว่าบนดาวสีน้ำเงินทุกวันนี้อุปกรณ์โดดเด่นส่วนใหญ่จะพบได้ในดันเจี้ยนโหมดนรกขึ้นไปเท่านั้นโอกาสที่จะดรอปตามธรรมชาตินั้นแทบเป็นศูนย์เรียกได้ว่าหาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

        ถึงแม้‘ไม้เท้ากระดูกมังกร’ ชิ้นนี้จะไม่มีออฟชั่นเสริมติดมาด้วย

        แต่ค่าสถานะแต่ละอย่างของมันกลับเหมาะสมกับสายเวทอย่างยิ่ง

        โดยเฉพาะค่าสติปัญญาที่เพิ่มขึ้นมาถึง65หน่วย

        แถมรูปลักษณ์ของ‘ไม้เท้า’ ชิ้นนี้ยังดูเท่มากสรุปโดยรวมแล้วก็นับว่าเป็นไอเทมชั้นยอดที่หาได้ยากชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว

        “ลู่เซิ่ง บอสตัวนี้นายเป็นคนกำจัด อุปกรณ์ที่ดรอปมาก็ควรจะเป็นของนายนะ”

        ตอนนั้นเองเฉาอวี่ก็ถือไม้เท้าวิ่งหน้าตั้งเข้าไปหาลู่เซิ่งและส่งไม้เท้าในมือให้เขาอย่างไม่ลังเล

        ลู่เซิ่งไม่ได้ปฏิเสธเขารับไม้เท้ามาแล้วหันไปพูดกับสวี่ซาซาว่า “ซาซาเธอเป็นนักบวช ไม้เท้าอันนี้เหมาะกับเธอพอดี”

        พูดจบเขาก็ไม่สนว่าสวี่ซาซาจะมีปฏิกิริยาอย่างไรจัดการยัดไม้เท้าในมือใส่อ้อมกอดของสวี่ซาซาทันที

        “แบบนั้นได้ยังไงกัน... ของมันล้ำค่าเกินไป...”

        สวี่ซาซาตกใจจนทำอะไรไม่ถูกตั้งท่าจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่ลู่เซิ่งก็ยกมือขึ้นมาห้ามไว้

        “ครั้งนี้ถ้าไม่มีเธอคอยรักษาให้ลำพังแค่ฉันคนเดียวก็ฆ่าเจ้าไดโนเสาร์กินเนื้อโบราณนั่นไม่ได้หรอกเพราะงั้นไม้เท้านี้ต้องเป็นส่วนของเธออยู่แล้ว”

        “แต่... แต่ว่า...”

        สวี่ซาซายังพยายามจะค้าน

        แต่ทว่าในตอนนั้นเอง

        “เดี๋ยวก่อน! ฉันเองก็เป็นสายเวทเหมือนกันไม้เท้านี้ก็มีประโยชน์กับฉันเหมือนกัน ทำไมไม่ถามความเห็นฉันบ้าง?”

        เมื่อเห็นว่า‘ไม้เท้ากระดูกมังกร’ มีค่าสถานะยอดเยี่ยมขนาดนี้หลี่ว์อันที่อยู่ข้างๆ ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเดินออกมาตะโกนเสียงดัง

        แต่คำพูดนี้ถ้าไม่พูดออกมายังจะดีเสียกว่าเพราะทันทีที่หลุดปาก ลู่เซิ่งก็แทบจะไม่ต้องเสียเวลาคิด หันไปด่ากลับทันควัน

        “ไปตายยซะไป๊ ไอ้หน้าตัวเมีย!”

        “แก!”

        อึก!

        หลี่ว์อันรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกแทบจะกระอักเลือดตายด้วยความโมโห

        แต่เมื่อเผชิญหน้ากับลู่เซิ่งเขาก็ไม่กล้าใช้กำลัง เพราะรู้ดีว่าสู้ไม่ได้แน่

        ด้วยความจนปัญญาหลี่ว์อันจึงเปลี่ยนเป้าหมาย หันไปข่มขู่สวี่ซาซาและเฉาอวี่ด้วยน้ำเสียงอำมหิตแทน“สวี่ซาซา! เฉาอวี่!ฉันว่าพวกเธอคงไม่อยากกลับเมืองกวางอันแล้วใช่ไหม”

        “เรื่องนั้น...”

        ทันทีที่ได้ยินคำนี้สีหน้าของสวี่ซาซาและเฉาอวี่ก็เปลี่ยนไปทันที

        เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งคู่ลู่เซิ่งก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วถามย้ำว่า “อ้าว?พวกเธอเป็นอะไรไป?”

        “เปล่า... ไม่มีอะไร!”

        สวี่ซาซายิ้มแห้งๆพลางส่ายหัว ก่อนจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมลู่เซิ่งว่า “หรือว่าไม้เท้าอันนี้ให้หลี่ว์อันไปเถอะ”

        “อะไรนะ? ให้มันเหรอ?”

        ลู่เซิ่งขมวดคิ้วมุ่นทันทีเขาโพล่งออกมาอย่างไม่เสียเวลาคิด “ต่อให้ฉันเอาไม้เท้านี่ไปใช้แทนฟืนก็ไม่มีวันให้ไอ้โง่นั่นเด็ดขาด!”

        “ลู่เซิ่ง นายยังไม่รู้อะไร”

        เฉาอวี่เห็นท่าไม่ดีรีบดึงแขนเสื้อเขาแล้วกระซิบข้างหูด้วยเสียงเบาหวิว “เบื้องหลังของหลี่ว์อันไม่ธรรมดาพี่ชายของเขา ‘หลี่ว์เฉวียน’ คืออาชีพลับ‘ดาบเทพเสียดฟ้า’ ที่หาได้ยากในรอบร้อยปีของเมืองกวางอันพลังรบแข็งแกร่งมหาศาลมาก”

        พูดถึงตรงนี้เขาก็ดูเหมือนจะกลัวว่าลู่เซิ่งยังไม่ตระหนักถึงความรุนแรงของเรื่องจึงเสริมต่อว่า “แถมเมื่อสิบปีก่อน สถาบันจิงหลงซึ่งเป็นสถาบันฝึกตนระดับท็อปของประเทศเสินเซี่ยยังรับเขาเข้าเรียนด้วยถ้าเราไปหาเรื่องเขา ฉันกลัวว่าจากนี้เราจะกลับบ้านไม่ได้”

        “หา? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

        ลู่เซิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คาดคิดว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ยุ่งยากซับซ้อนเช่นนี้

        “เป็นไงล่ะ? กลัวแล้วใช่ไหม”

        ทางด้านหลี่ว์อันเมื่อเห็นลู่เซิ่งเริ่มลังเล เขาก็คิดว่าอีกฝ่ายกลัวเข้าให้แล้วจึงตะโกนออกมาอย่างได้ใจว่า “ถ้ากลัวก็รีบเอาไม้เท้ามาประเคนให้ฉันซะดีๆไม่อย่างนั้นฉันจะให้พี่ชายฉัน...”

        เขายังพูดไม่ทันจบ!

        เพียะ!!

        อั่ก...

        พร้อมกับเสียงตบหน้าอันดังสนั่นร่างของหลี่ว์อันก็ลอยละลิ่วไปกลางอากาศเหมือนว่าวสายป่านขาดก่อนจะตกลงกระแทกพงหญ้าที่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรอย่างแรงใบหน้าข้างหนึ่งบวมฉึ่งกลายเป็นหน้าหมูไปในทันที!