‘เขาก็ดูไม่เลวร้ายอย่างที่คิดแฮะ’
ปณยาแอบลอบมองดูชายหนุ่มตัวโต ที่ได้ชื่อว่าเป็มาเฟียและตอนนี้ก็เป็ลูกค้าคนสำคัญของบริษัทเธอผู้ซึ่งเธอจะต้องรับผิดชอบในการพูดคุยเื่งานกับเขาต่อจากช่อลดาเพราะเธอเป็ผู้ถูกเลือก และก็ไม่อาจจะหลบเลี่ยงใดๆได้เลย
“อ๊ะ!!!...O_O…”
ปณยาเผลอมองสำรวจใบหน้าครามครันไปเรื่อยจนมาหยุดมองปากบาง แต่ต้องสะดุ้งใ ที่พอเลื่อนสายตาขึ้นก็พลันสบประสานสายตากับดวงตาสีนิลวาวเข้าอย่างจังเธอยิ้มเจื่อนๆ ให้เขานิดหนึ่ง ก่อนจะหันเหสายตาลงมองจานอาหารของตัวเอง
ถึงดวงตาสีนิลวาวคู่นั้นจะมองเธอนิ่งเฉยชาเหมือนไร้ความรู้สึก แต่ก็ยังทำให้เธอรู้สึกวาบหวามภายในเรือนกายขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ นี่ขนาดว่าเขายังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะเพียงแค่มองสบตากันเท่านั้นเอง ก็ยังทำให้เธอเป็แบบนี้ขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
‘บ้าไปแล้วเราเขาเป็ถึงมาเฟีย แถมยังเป็ลูกค้าด้วย ห้ามเด็ดขาดเลยห้ามไปชอบเขาโดยเด็ดขาด’
ปณยาบอกกับตัวเองอยู่ภายในใจขณะที่รับรู้ถึงหัวใจดวงน้อยของตัวเองกำลังเต้นแรงรัวเร็วคร่อมจังหวะการเต้นของหัวใจในเวลาปกติ ซึ่งเธอรู้ดีเลยล่ะว่าอากัปกิริยาเช่นนี้คืออะไร เพราะเธอเคยเป็มาก่อนเมื่อนานมาแล้วแต่นั่นก็นานมากแล้วจริงๆ และั้แ่นั้นมาเธอก็ยังไม่มีใครที่จะมาทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างนี้อีกเลย
“ขอบคุณพวกคุณนะที่ให้เกียรติทานข้าวกับผม”
มอร์แกนเห็นว่าทุกคนอิ่มกันเรียบร้อยแล้วจึงได้กล่าวขอบคุณกลุ่มคนทำงานของปณยา โดยกวาดมองไปทีละคนๆแล้วมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าสวยหวานของปณยา ซึ่งทำให้เธอวางตัววางหน้าไม่ถูกจึงทำเพียงยกยิ้มบางๆให้เขา
“พวกเราก็ต้องขอขอบคุณคุณมอร์แกนเป็อย่างมากเหมือนกันค่ะที่ให้เกียรติพวกเราทานอาหารด้วยอย่างนี้ ขอบคุณมากจริงๆ”
เป็ช่อลดาที่ได้กล่าวขอบคุณมอร์แกนแทนปณยากับนนธวัฒน์ ด้วยความสุภาพนอบน้อม และเกรงใจผสมกับความหวาดหวั่นกลัวอยู่ด้วยแต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี จะมีก็แต่ปณยาเท่านั้นแหละคราวนี้ที่จะต้องรับมือกับมาเฟียผู้นี้ให้ได้ ซึ่งช่อลดาเชื่อว่าปณยารับมือได้อยู่แล้ว
มอร์แกนไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกแต่ได้ให้คนของเขาเรียกพนักงานมาเก็บเงินค่าอาหาร พอพนักงานมาถึง ช่อลดายื่นมือหมายจะรับใบแจ้งยอดค่าอาหารมาจากพนักงานเพื่อจะมาดูและจ่ายเงินค่าอาหาร เพราะยังไงเสียมอร์แกนก็เป็ลูกค้าของบริษัทจะให้เขาจ่ายคงจะกระไรอยู่
“มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง”
“เอ่อ แต่......”
“ไม่มีแต่ใดๆทั้งสิ้นผมบอกจะเลี้ยงก็คือเลี้ยง”
คำพูดของมอร์แกนทำให้ช่อลดาชะงักมือที่กำลังจะหยิบใบแจ้งยอดค่าอาหาร ช่อลดาส่งเสียงออกมากำลังจะพูดคัดค้านมอร์แกน เพราะยังไงเสีย หากว่าช่อลดาจ่ายไปก็จะไปเบิกคืนกับบริษัทอยู่ดี เพราะถือเป็การเลี้ยงลูกค้า แต่พูดได้เพียงคำว่าแต่ก็ถูกมอร์แกนขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น ที่มาพร้อมกับสายตาดุดัน
ช่อลดาจึงเงียบกริบลงไปในทันทีไม่กล้าที่จะเสนอตัวจ่ายค่าอาหารมื้อนี้อีกทุกคนจึงทำเพียงแต่มองมอร์แกนหยิบบัตรเครดิตมาจ่ายค่าอาหารซึ่งปณยาก็นิ่งเงียบด้วยเช่นกัน ก็ในเมื่อเขาประสงค์ที่จะเลี้ยงขนาดนั้นก็อย่าขัดใจเขาเลย ปล่อยให้เขาจ่ายไป ดีจะได้ไม่เปลืองงบประมาณบริษัท
“ขอบคุณมากๆเลยที่เลี้ยงอาหารพวกเรา”
“ขอบคุณค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
ช่อลดาเห็นว่ามอร์แกนจ่ายค่าอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงเป็คนพูดขอบคุณมอร์แกนขึ้นมาก่อนแล้วจากนั้นปณยาและนนธวัฒน์ก็กล่าวขอบคุณเกือบจะพร้อมๆ กัน
“เื่แค่นี้ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด แต่ขอให้งานไม่มีปัญหาด้วยเช่นกันนั้นก็พอแล้ว”
มอร์แกนพูดรับการขอบคุณแต่ประโยคหลังเขาเล่นหันมาจ้องมองสบประสานสายตากับดวงตากลมโตคู่สวยของปณยาทำให้เธอรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ วูบๆ วาบๆ ขึ้นมาในทันทีทันใดเลยทีเดียว
“พวกเราจะพยายามทำให้เต็มที่และดีที่สุดค่ะจะไม่ทำให้เกิดปัญหาอย่างแน่นอน”
“ดีครับ”
และเป็ช่อลดาอีกนั่นแหละที่กล่าวให้มอร์แกนเชื่อมั่นว่างานที่ทำให้มอร์แกนจะไม่ทำให้เกิดปัญหาใดๆเกิดขึ้นซึ่งมอร์แกนพูดเน้นเสียงหนักแน่นขณะที่พูดดวงตาสีนิลวาวยังคงมองสบตากับดวงตากลมโตคู่สวยของปณยาไม่วางตา
๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖๓๖
![[惠寧鳳] ฮุ่ยหนิงเฟิ่ง ครอบครองปรปักษ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1620895757_92633252.webp)
700
