ราชันเวทเทพองเมียว

        “อมิตตาภา”

        เณรน้อยประนมมือสวดมนต์ส่งวิญญาณ ท่ามกลางแมกไม้รายล้อม ผืนป่าดำมืด เสียงสวดภาษาสันสกฤตแปลกหูทำจิตใจให้กระเพื่อมไหวไม่น้อย

        เมื่อดาบคืนฝัก โลหิตที่คั่งค้างในลำคอค่อยไหลนองออกมา คงด้วยดาบสั้นเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ความร้อนจากการเสียดสีทำปากแผลแห้งกรัง จึงไม่ได้ฉีดพุ่งเหมือนในภาพยนตร์จีนกำลังภายใน

        พอเห็นรอยเลือดแผ่ขยาย ความยินดีที่มีอยู่ของต้าหมินค่อย ๆ เหือดหายทีละน้อย หลงเหลือเพียงความรู้สึกขอบคุณกับรู้สึกผิดหักล้างกันไปมา

        ขอบคุณดาบเล่มนี้ หากไม่ได้ความช่วยเหลือคนที่นอนทอดร่างกับพื้นอาจเป็นตน

        รู้สึกผิดที่ชีวิตอันมีค่าต้องมาดับสิ้นไปจากโลกนี้ 

        เหตุการณ์นี้ไม่เหมือนกับครั้งกลุ่มโจร พวกนั้นเป็นคนโฉดชั่วเลวทรามต่ำช้า ลงมือสังหารคนในหมู่บ้านอย่างเลือดเย็น แต่ทว่าคนผู้นี้ไม่แน่ว่าเป็นคนดี คนที่ไม่เคยพูดคุยและเห็นหน้าค่าตากันมาก่อนกลับมาสิ้นลมอยู่แทบเท้า

        วูบหนึ่งเผลอคิดกับตัวเองว่า เรื่องนี้บางทีอาจไม่จำเป็นต้องจบด้วยความตายเสมอไป 

        ‘ไม่ใช่ข้ามอดท่านก็ม้วย'

        ทั้งสองฝ่ายสามารถแยกจากกันด้วยดี ขอเพียงเพิ่มการพูดคุย ลดความเห็นต่าง บางทีผลลัพธ์อาจแตกต่างไปจากนี้ ทุกชีวิตต่างมีคุณค่า เบื้องหลังของแต่ละคนต่างมีครอบครัว 

        ขอเพียงตนแข็งแกร่งเพียงพอ คนคนนี้อาจหวาดกลัวจนหนีไปเองก็ได้

        ขณะต้าหมินยืนนิ่งอยู่นั่นเอง เณรน้อยซึ่งเพิ่งสวดมนต์เสร็จได้เห็นประสกผู้มีพระคุณสีหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลาย   คล้ายบางอย่างในใจกำลังขัดแย้งกันอย่างรุนแรง หากปล่อยไว้นานเข้าอาจเกิดจิตมารได้

        “อมิตตาภา ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่าน”

        เสียงอ่อนใสแฝงด้วยจิตเมตตาปลุกต้าหมินออกจากภวังค์ ไม่เพียงดวงตาเลื่อนลอยกลับมารวมศูนย์ จิตยังคืนความกระจ่างใส

        “ประสกคงกำลังคิด โยมผู้นี้ไม่น่าต้องมาตายอยู่กลางป่ากลางเขาแบบนี้”

        ต้าหมินพยักหน้า 

        “ประสกคงคิดด้วยว่าโยมผู้นี้ไม่ได้ทำผิดอะไรขนาดนั้น การกระทำของเขาหาใช่สมควรแก่ความตายไม่”

        ต้าหมินยังคงพยักหน้า ทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยคล้ายคำพูดของเณรกระตุ้นอะไรบางอย่าง

        “ประสกคงคิดอีกว่าหากตัวเองเก่งกว่านี้ คงหลีกเลี่ยงการต่อสู้โดยไม่จำเป็นได้”

        เปรี้ยงงงงงง!

        เฮ้ย นี่มันเณรน้อยเจ้าปัญญา ท่านอิคคิวชัด ๆ

        ต้าหมินตกตะลึงอย่างแท้จริง ตนกับเณรไม่เคยรู้จักกันมาก่อน กระทั่งคุยยังไม่เคยคุย แล้วทำไมท่านจึงอ่านใจตนได้ขนาดนี้ แทบไม่เหลือความลับใด ๆ ต่อหน้าเณรรูปนี้

        เข่าน้อย ๆ แทบทรุดลงกราบกราน

        หรือว่าท่านมีญาณวิเศษประเภทอ่านใจ แบบที่เคยได้ยินมา

        หากเป็นเช่นนั้นจริง นี่เรียกว่าตะลึงรอบที่สองก็ได้ การใช้ปัญญาคาดเดาก็อย่างหนึ่ง การใช้ญาณวิเศษก็อย่างหนึ่ง เพียงแต่ตนเพิ่งเหยียบแผ่นดินเฮอันไม่เท่าไร กลับเจอเรื่องชวนตระหนกมากมายขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อว่าไปที่ไหนก็มีโอกาสเจอพยัคฆ์ซุ่มมังกรซ่อนได้ทั้งนั้น

        “อ้อ ประสกไม่ต้องคาดเดาเปะปะหรอก อาตมาไม่มีเจโตปริยญาณ*”

        เณรหยุดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อว่า

        “อาตมาพอเห็นสีหน้าแปรเปลี่ยนกลับกลายของโยม ไพล่นึกถึงหน้าศิษย์พี่อาตมาที่เจอหมีทำร้ายในป่า ท่านถูกมันลอบจู่โจมทางด้านหลังเกิดเป็นแผลเหวอะหวะ แทบจบชีวิต ขณะนั้นเองจิตท่านเกิดความโกรธ ตัวเราไม่เคยทำร้ายท่าน ทำไมท่านต้องทำร้ายเราด้วย อารมณ์พลุ่งพล่านสุดระงับ ศิษย์พี่เลยฉีกร่างหมีนั้นเป็นชิ้น ๆ”

        ในสมองของเด็กชายมึนงงอย่างยิ่ง เณรกำลังกล่าวอะไรอยู่เนี่ย มันหมายความว่าอย่างไร แล้วศิษย์พี่คนที่เก่งขนาดฉีกหมีเป็นชิ้นได้ ดันถูกหมีทำร้ายเนี่ยนะ

        “สีหน้าของโยมแทบไม่ต่างกับสีหน้าของศิษย์พี่อาตมาเลย กระทั่งทำแผลเสร็จได้พักฟื้นพักหนึ่ง พระอาจารย์ได้เรียกศิษย์พี่เข้าพบท่ามกลางเหล่าศิษย์คนอื่น นับแต่วันนั้นศิษย์พี่ก็ก้าวหน้าในธรรม สิ่งซึ่งเคยฉุดรั้งชวนให้เศร้าหมองพลันสลายหาย สีหน้ากลับสู่ปกติ โยมรู้ไหมพระอาจารย์พูดกับศิษย์พี่ของอาตมาว่าอย่างไร”

        เด็กชายส่ายหน้า เขาไม่ทราบจริง ๆ

        “นี่คือกรรม… หากหมีไม่ทำร้ายศิษย์พี่ก่อน ท่านคงไม่ลงมือ ตัวเราเพียงตอบสนองไปตามสิ่งเร้าเท่านั้น แม้การสังหารด้วยโทษะอาจกล่าวได้ไม่เต็มปากนักว่าถูกต้อง ทว่าไม่มีเหตุก็ไม่มีผล หลังจากพระอาจารย์ตรวจสอบซากของหมีตนนั้นได้ความว่า หมีถูกกับดักของนายพรานทำร้ายมาก่อนแล้วค่อยบังเอิญพบกับศิษย์พี่ ณ เวลานั้นจิตของมันเต็มไปด้วยความแค้น ความโกรธ ใจคิดอย่างไรย่อมได้ผลอย่างนั้น”

        พอเณรกล่าวประโยคนี้จบได้โค้งกายลง ก่อนจะเดินย้อนกลับไปทางเดิม ชินโนสุเกะรีบก้มกราบกรานสามครั้งสามครา คล้ายเป็นการแสดงความเคารพและขอบคุณ

        ด้วยสิ่งซึ่งเณรกล่าวเป็นธรรมอันลึกซึ้ง คำพูดนี้แทบเปลืองเซลล์สมองทั้งหมดของเด็กชายต้าหมินกว่าจะสรุปออกมาด้วยถ้อยคำสั้น ๆ ว่า

‘ให้ทุกข์แก่ท่านทุกข์นั้นถึงตัว และดาบนั้นคืนสนอง’

        พอคิดได้แบบนี้ เขาก็ไม่ได้นำเรื่องนักดาบผู้นี้มาใส่ใจอีก แน่นอนการต่อสู้คราวนี้ให้แง่คิดอะไรบางอย่าง อย่างหนึ่งคือต้องแข็งแกร่งกว่านี้ เพื่อรับประกันความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของตน โลกสมัยโบราณไม่เพียงมีเรื่องน่าตื่นตาตื่นใจ แต่ยังแฝงอันตรายถึงชีวิตไว้ทุกย่างก้าวด้วย

        ทว่ายามนี้ยังมีเรื่องต้องทำอยู่อีกหนึ่งอย่าง…

        ตามหาไลอ้อน

        เขาเดินย้อนกลับไปตามถนน ในเส้นทางเดียวกับที่เณรน้อยและชินโนสุเกะเพิ่งหายลับไปกับความมืด

        แม้พอมีแสงจันทร์ส่องผ่านเงาไม้บ้าง แต่ก็ต้องก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง เพราะเห็นเพียงโครงร่างของวัตถุเท่านั้น ยังดีที่ถนนเส้นนี้ถึงตัดผ่านป่าทึบ ทว่าต้นไม้ข้างทางบางช่วงไม่ได้สูงใหญ่นัก คาดว่าตอนก่อสร้างมีการตัดต้นไม้ใหญ่ออกจนถนนกว้างกว่าในปัจจุบัน พอเวลาผ่านไปต้นไม้รายทางเติบโตเบียดเส้นทางให้แคบลงก็จริง แต่ยอดไม้ไม่ได้สอดประสานกันมากนัก ทำให้แสงยังพอผ่านมาได้

        ไม่แน่ใจว่าเดินมานานเท่าใด พลันได้กลิ่นคาวเลือดหนาหนัก ตรงหน้ามองเห็นเงาร่างเกลื่อนกล่น นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง ทันใดนั้นเองสัมผัสถึงเสียงการต่อสู้ ด้วยความสั่นสะเทือนของผืนดินและเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่น

        ต้าหมินตัดสินใจแหวกพุ่มไม้ด้านข้างออกไป 

        เมื่ออยู่ในที่มืดมานาน ครั้นเจอแสงสว่างถึงแสงนั้นอ่อนจางเพียงใดก็ถือว่าสว่างมากอยู่ดี 

        ภาพตรงหน้านอกจากซากเรือที่กลายสภาพเป็นเพียงเศษไม้จนแทบไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว ยังมีลำน้ำส่องประกายใต้แสงจันทร์ แลงดงามอย่างยิ่ง 

        นอกจากนี้บนชายหาดยังมีอีกภาพหนึ่ง ภาพอันชวนตกตะลึง...

        สัตว์ยักษ์สองตนกำลังต่อสู้กัน!

        เปรียบได้กับไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ (T-Rex) เครื่องจักรสังหารกับไทรเซราทอปส์ (Triceratops) ไดโนเสาร์กินพืชซึ่งมีเขาแหลมคม ทั้งสองกำลังเข่นฆ่ากัน

        แผ่นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นผงคละคลุ้ง

        สุนัขขนาดใหญ่กำลังต่อสู้กับทานูกิปีศาจขนาดยักษ์

        ต้าหมินรับรู้ด้วยสัญชาตญาณทันทีว่า

        สุนัขตัวนั้นก็คือ ไลอ้อน!

        *เจโตปริยญาณ หนึ่งในอภิญญา 6 สามารถล่วงรู้ภาวะแห่งจิตและห้วงคิดของผู้คนได้