มหาพิภพ เทพมังกรสยบราชัน

        หลงเหยียนโมโหแล้วจริงๆเขาเกลียดเวลาที่คนอื่นมองเขาเป็นตัวตลกหรือเวลาโดนทรยศ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆหลงเหยียนคงฆ่าเขาโดยไม่ลังเล

        เมื่อมองสัตว์เทพที่อยู่ตรงหน้ามันกลับขอความเห็นใจคล้ายเด็กน้อยไม่มีผิด พลังปราณในมือหลงเหยียนก็สลายไป

        รังสีที่ยิ่งใหญ่และเยือกเย็นแผ่กระจายออกมาจากชายหนุ่มผู้นี้แม้ราชสีห์หิรัณย์เป็นสัตว์ที่ดุร้ายแต่มันกลับถูกหลงเหยียนกดเอาไว้เช่นนี้

        หากไม่ควบคุมไว้ด้วยวิธีที่น่ากลัวคงเอาไม่อยู่อีกทั้งยังต้องรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา ในตอนที่ราชสีห์หิรัณย์ได้คำตอบนั้นหลงเหยียนก็เดินก้าวไปด้านหน้า

        เพราะด้านหน้ามีเสียงน้ำหลงเหยียนปล่อยจิตออกไปสัมผัสรอบข้างจากนั้นก็พบว่าด้านหน้ามีลำธารที่กว้างประมาณเจ็ดถึงแปดเมตร น้ำเชี่ยวเหลือเกินหลงเหยียนสัมผัสได้ว่าในน้ำมีปลาจำนวนมากกำลังแหวกว่าย

        ลำธารเส้นนี้ไหลทอดยาวหลงเหยียนรู้ว่าด้านล่างต้องมีแอ่งน้ำขนาดใหญ่แน่เมื่อเดินไปช่วงหนึ่งก็พบน้ำตกสูงที่ลงไปกว่าร้อยเมตร

        ด้านล่างยังมีหินขนาดใหญ่อีกก้อนหินก้อนนั้นถูกน้ำกัดเซาะจนเป็นร่องเป็นรอย... เมื่อเห็นเช่นนั้นหลงเหยียนรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก

        นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เล่นน้ำเช่นนี้ขณะที่เขากำลังจะกระโดดลงไปนั้น ราชสีห์หิรัณย์ก็รีบพุ่งเข้ามามองลงไปด้านล่างด้วยความตกใจ

        “รีบดูนั่นเร็ว เหมือนมีอะไรกำลังม้วนตัวอยู่ใต้นั้น...”

        หลงเหยียนเพ่งมองเป็นอย่างที่คิด ในนั้นมีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังม้วนตัวอยู่ครั้งนี้หลงเหยียนเห็นชัดเจนแล้ว

        โดยเฉพาะดวงตาของสัตว์อสูรขนาดใหญ่ที่ปรากฏใต้น้ำมันจ้องมาที่หลงเหยียนกับราชสีห์หิรัณย์ จากนั้นก็พลิกตัวซ่อนอยู่ในน้ำ

        “พลังวิญญาณของข้ากลับสัมผัสไม่เจอพละกำลังของมัน ดูเหมือนเจ้านั่นคงมีพละกำลังขั้นที่เจ็ด”หากเป็นเมื่อก่อนหลงเหยียนคงตกใจหนีเอาชีวิตรอดแล้วตอนนี้เขากลับมองลงไปยังสัตว์ตัวใหญ่ใต้น้ำ

        มันไม่เหมือนปลาร่างกายมีเกล็ดยาวๆ ปากแหลม เขี้ยวเรียงราย แค่มองก็รู้แล้วว่ามันแหลมมากเพียงใด

        “พี่...พี่เหยียน ข้าจะจัดการเอง” ราชสีห์หิรัณย์อยากแสดงความสามารถกลับถูกหลงเหยียนขวางไว้ก่อน

        “ไม่ได้ เจ้านั่นมีพลังขั้นที่เจ็ดเชียวเกรงว่าเจ้าคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน หรือไม่รอข้าแกร่งขึ้นเมื่อใดเราค่อยลงไปหามันดีหรือไม่”

        หากจะจัดการปีศาจอสูรขั้นที่เจ็ดอย่างน้อยต้องมีพลังชีพมังกรขั้นที่เจ็ดสูงสุดหรือไม่ก็ระดับชีพมังกรขั้นที่แปดกลาง

        หลงเหยียนพูดจบปีศาจอสูรใต้นั้นก็พุ่งออกมาจากในน้ำอย่างน้อยก็ลอยขึ้นมาเหนือน้ำประมาณสามสิบถึงสี่สิบเมตร

        เสียงคำรามที่คล้ายหมาป่าดังขึ้น...กรร!

        น้ำกระจายไปทั่วจากนั้นร่างขนาดใหญ่ของมันก็จมลงไปใต้น้ำอีกครั้ง ในที่สุดครั้งนี้หลงเหยียนก็เห็นลักษณะตัวของมันแล้ว

        ขนาดของมันเล็กกว่าราชสีห์หิรัณย์เล็กน้อยถึงกระนั้นขนาดตัวของมันก็ใหญ่ประมาณสามเมตร อีกทั้งยังมีแขนและขาด้วย

        “แย่แล้ว พี่เหยียน เจ้าหมอนั่นเป็นหมาป่าสมุทร นึกไม่ถึงว่าสถานที่เล็กๆแห่งนี้จะมีปีศาจอสูรระดับนี้ด้วย”

        คนทั่วไปต่างก็รู้ดีสิ่งมีชีวิตใต้น้ำที่ชอบจู่โจมคนที่สุดนั้นคือฉลาม รองลงมาคือภูตน้ำพวกมันถูกเรียกว่านาก ส่วนหมาป่าสมุทรตัวนี้คือมือสังหารใต้น้ำ

        “หมาป่าสมุทรมิใช่แค่คลานขึ้นบกได้อย่างเดียวเท่านั้นหากในน้ำมันก็แหวกว่ายได้เร็วจนน่ากลัว มันมีพละกำลังมหาศาล โดยเฉพาะปากแหลมๆข้างหน้า แม้แต่หินแข็งๆ ยังโดนแทงทะลุได้”

        เมื่อได้ยินราชสีห์หิรัณย์แนะนำหลงเหยียนจึงเข้าใจปีศาจอสูรตัวนี้ขึ้นมามาก

        “เหอะ หากเป็นเมื่อก่อนด้วยระดับพลังที่ข้ามี ต่อให้เจอหมาป่าสมุทรพันตัวข้าก็ไม่นับเป็นสิ่งสำคัญ”

        น้ำเสียงที่เขาใช้คล้ายหลงหลิงไม่มีผิดหลงเหยียนกลอกตาใส่ “ไม่เวิ่นเว้อคงไม่ตายหรอก รอข้าก่อน...”

        หลงเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลงร่างกะพริบแสงที่เย็นเยียบ กระโดดตีลังกากลางอากาศ วินาทีนั้นเอง ร่างขยายใหญ่เขาใช้กายธาตุพลังในการแปลงกาย

        พลังที่ทะลุทะลวงเต็มไปด้วยความเยือกเย็นมือขวาเริ่มรวบรวมพลังปราณแล้วเหวี่ยงหมัดลงไปด้านล่างอย่างแรง

        “หมัดมายาแปดทิศ หนึ่ง ผนึกจิต!”

        พลังก่อตัวเป็นหมัดขนาดใหญ่พร้อมกลิ่นอายพลังจากหมัดมายาพุ่งลงไปใต้น้ำ

        วินาทีนี้ร่างกายหลงเหยียนขยายใหญ่สูงสิบเมตร ร่วงลงไปใต้น้ำเช่นกันเขานึกไม่ถึงว่าน้ำจะลึกเพียงนี้ จังหวะนั้นหมาป่าสมุทรซ่อนตัวในน้ำหลงเหยียนผนึกลมหายใจ ร่างขนาดใหญ่ดำดิ่งลงไปใต้น้ำ

        ทันใดนั้นหมาป่าสมุทรปรากฏตัวตรงหน้าหลงเหยียน จ้องมาด้วยแววตาที่เดือดดาลคล้ายกำลังโมโหเป็นอย่างมาก หรืออาจเพราะเมื่อครู่หลงเหยียนชกมันไปหนึ่งหมัด

        หลงเหยียนรวบรวมพลังปราณอีกครั้งหมาป่าสมุทรรีบพุ่งเข้ามาหา เขี้ยวที่เรียงรายคมหาใดเปรียบ

        หลงเหยียนระเบิดเสียงคำรามหมัดลงทัณฑ์ หมัดที่หลอมไปด้วยพลังปราณเหวี่ยงเข้าไปที่ปากของหมาป่าสมุทรเป็นครั้งที่สอง

        “กรร!” มันคำรามเสียงดัง ร่างสั่นสะเทือนหลงเหยียนรู้ว่าเจ้านี่อาจมีพลังขั้นที่เจ็ดบางครั้งพลังจากหมัดนี้รวมกับแรงโน้มถ่วงใต้น้ำ แรงของหมัดคงลดลงไปมาก

        ทันใดนั้นหมาป่าสมุทรเริ่มเคลื่อนไหว มันเร่งความเร็วแล้วพุ่งเข้ามากัดที่แขนหลงเหยียนแน่น

        เลือดสดไหลออกมาจากแขนของหลงเหยียนปีศาจตัวนี้ว่ายน้ำเร็วอย่างที่เขาไม่คาดคิด

        หลงเหยียนคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันเมื่ออยู่ในน้ำฉุกคิดขึ้นมาได้เช่นนั้น หลงเหยียนลากร่างของมันมุ่งขึ้นไปบนบกอีกฝั่งหนึ่งคล้ายเขี้ยวแหลมๆ ของมันอยากสลัดออกจากหลงเหยียน

        เมื่อเปรียบเทียบกันด้วยพละกำลังไม่นานหลงเหยียนก็พบว่าตนคงเอามันไม่อยู่ หมาป่าสมุทรอ้าปากลิ้นสีแดงที่น่ากลัวส่งพลังที่แข็งแกร่งออกมา

        หลงเหยียนไหนเลยจะกล้าสงสัยแรงกัดของเจ้าปีศาจตัวนี้เหมือนการลงมาสู้กับมันใต้น้ำเป็นการกระทำที่ไร้สติปัญญาอย่างเห็นได้ชัด

        เพื่อลากมันขึ้นมาบนฝั่งให้ได้แขนหลงเหยียนบาดเจ็บ เขาใช้พลังปราณบีบให้เลือดไหลมากกว่าเดิม

        ทันใดนั้นก็เต็มไปด้วยกลิ่นคาวของโลหิตคล้ายหมาป่าสมุทรตื่นเต้นขึ้นมาก แหวกว่ายเข้ามาหาหลงเหยียน

        “เดรัจฉาน บิดารอเจ้านั่นละ เมื่อกี้ไม่ทันระวังถูกเจ้ากัดตอนนี้ถึงเวลาที่ข้าต้องเอาคืนแล้ว แม้ข้าจะใช้หมัดมายาแปดทิศได้เพียงสามครั้งแต่มันก็เพียงพอที่จะทิ้งบาดแผลบนตัวเจ้า”

        หลงเหยียนเตรียมพร้อมแล้วภายใต้แววตาที่เยือกเย็นนั้นแฝงความดุเดือดออกมาเป็นระลอกทันใดนั้นเขาที่ใช้กายธาตุพลังแปลงกายที่มีพละกำลังมากกว่าตอนแรกสิบเท่า

        ขณะที่หมาป่าสมุทรพุ่งขึ้นมาเหนือผิวน้ำเขี้ยวแหลมคมเรียงรายชวนน่าขนลุกยิ่งนัก

        หลงเหยียนสบถเสียง“บิดารอโอกาสนี้นั่นละ”

        “หมัดมายาแปดทิศ... หมัดที่สาม ทำลายกาย”

        เมื่อพลังสายฟ้าทั้งหมดก่อตัวกลายเป็นหมัดปรากฏตรงหน้าหมาป่าสมุทรคล้ายมันรับรู้ถึงพลังที่เป็นอันตรายแก่ชีวิตจึงคิดหนีทันที

        “พลังหลอมโลหิต” หลงเหยียนใช้จิตควบคุมร่างกายมันทันทีโลหิตปริมาณมหาศาลบนตัวหมาป่าสมุทรถูกดูดออกมาระลอกโลหิตจำนวนมากลอยเข้ามาสู่ร่างกายหลงเหยียน

        หมาป่าสมุทรมองหลงเหยียนด้วยสายตาหวาดผวาขณะที่มันกำลังไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น หมัดของหลงเหยียนก็เหวี่ยงใส่ตัวมันแล้ว

        “กรร!” เสียงกรีดร้องของหมาป่าสมุทรดังไปทั่วคล้ายเจ็บปวดเกินทน

        จะปล่อยไปแบบนี้งั้นหรือไม่มีทาง ด้วยนิสัยของหลงเหยียน วันนี้หมาป่าสมุทรต้องตายสถานเดียว

        --------------------