365 วันให้รักกัน

เหลือเวลาอีก 340 วัน

ฝนยังคงตกต่อเนื่องมาตลอดทั้งคืน อากาศเย็นชื้นทำให้เช้านี้รู้สึกหนักอึ้งกว่าปกติ ผมนั่งมองสายฝนที่โปรยลงมาจากฟ้า ละอองฝนเกาะอยู่ที่กระจกหน้าต่างเป็๞หยดน้ำใสๆ ไหลลงมาเป็๞ทาง

340 วัน… เวลากำลังลดลงเรื่อยๆ แต่ผมยังไม่รู้เลยว่า ผมควรจะทำอะไรต่อจากนี้

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมหยิบมันขึ้นมาดู เป็๞ข้อความจาก อิงฟ้า

Ingfah: วันนี้นายว่างมั้ย? ฉันอยากให้นายช่วยอะไรหน่อย

ผมเลิกคิ้วก่อนจะพิมพ์ตอบ

Me: ว่างนะ มีอะไรให้ช่วยเหรอ?

Ingfah: มาด้วยกันหน่อย เดี๋ยวส่งพิกัดให้

Me: โอเค

ไม่นานเธอก็ส่งตำแหน่งมา เป็๞ห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง ผมไม่รู้ว่าเธอจะให้ผมไปช่วยอะไร แต่ในเมื่อเธอเป็๞คนเอ่ยปากเอง มันก็คงสำคัญระดับหนึ่ง

ผมลุกขึ้นจากเตียง คว้ากุญแจ กระเป๋าสตางค์ และร่มก่อนจะเดินออกไป

ตอนที่ผมมาถึง อิงฟ้ายืนรออยู่หน้าห้าง เธอแต่งตัวเรียบง่าย แต่ดูดีตามสไตล์ของเธอ กางเกงสแลคสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีกรมเข้ารูป ดูเป็๞ลุคสาวทำงานที่มั่นใจในตัวเอง

เธอเห็นผมแล้วพยักหน้าให้ ก่อนจะเดินนำเข้าไปในห้าง

“จะให้ฉันช่วยอะไรเหรอ?” ผมถาม

“เลือกของขวัญ” เธอตอบเรียบๆ

“ของขวัญ?”

“ใช่ วันเกิดเพื่อนฉันใกล้จะถึงแล้ว ฉันไม่รู้จะซื้ออะไรดี”

“อ้อ แล้วเพื่อนเธอเป็๞แบบไหน?”

“เป็๲ผู้หญิง เรียบร้อย ไม่ชอบอะไรแฟนซีมากเกินไป”

ผมพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตามเธอไปที่โซนของขวัญ

เราสองคนเดินดูของกันไปเรื่อยๆ ผมสังเกตว่าอิงฟ้าไม่ได้จริงจังกับการเลือกของมากเท่าที่เธอพูดไว้ เธอเหมือนจะตั้งใจชวนผมมาเดินเล่นมากกว่า

ผมหันไปมองเธอ ก่อนจะถามออกไปตรงๆ

“เธอแค่๻้๵๹๠า๱ให้ฉันช่วยเลือกของขวัญจริงๆ เหรอ?”

อิงฟ้าหันมามองผม ก่อนจะยกยิ้มบางๆ “ทำไมนายคิดว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น?”