โซฟี เรนเนอร์เป็หนึ่งในนักแสดงที่มู่เฉินชื่นชอบ
บทบาทที่เธอได้รับคือฟีนิกซ์ สาวน้อยที่ถูกปิดผนึกความทรงจำโดยศาสตราจารย์ โดยวันหนึ่งกรงนกที่ถูกปิดผนึกไว้ก็ถูกทำลาย และนั่นแสดงให้เห็นว่าเป็วิธีที่ผิดในการควบคุมของศาสตราจารย์
เวอร์ชั่นที่โซฟีแสดง เฟรนไชส์ Z-MEN คือปี 2016 ยังอยู่ใน่วัยละอ่อน ไม่เหมือนกับ่วัยผู้ใหญ่ของภาพยนตร์ในปี 2000 โดยใช้นักแสดงคนละคน
โซฟีปรากฎตัวในภาควันสิ้นโลก มนุษย์กลายพันธุ์คนแรกของโลก ตามคำภีร์ของศาสนาถูกระบุไว้ว่าเขาเป็เหมือนดังวันสิ้นโลก หมื่นปีก่อนเขาถูกบูชาเซ่นพระเ้า มองมนุษย์ทุกคนเป็เหมือนทาส ยกเว้นพวกเดียวกัน แต่สุดท้ายก็ถูกฟีนิกซ์คลั่งะเิพลังฆ่าตายง่ายๆ
ฉากดังกล่าวไม่น่าตื่นเต้นนักสำหรับมู่เฉิน เนื่องจากพลังของฟีนิกซ์นั้นเป็การดำรงอยู่ที่ทรงพลังสุดๆ แล้วจะมีอะไรที่เธอต้องกลัว แม้แต่มนุษย์กลายพันธุ์คนแรกของโลกก็แค่มด
รายได้ของภาพยนตร์ไม่เป็ที่น่าพอใจนัก รวมถึงภาคสุดท้ายของแฟรนไชส์ที่เธอะเิพลังนอกโลก แต่จากข้อมูลที่มู่เฉินได้รับจากสกาเล็ต คอนเนลลี่หนึ่งในนักแสดงหลัก ดูเหมือนจะกล่าวถึงโซฟีกลับมารับบทบาทฟีนิกซ์ นั่นทำให้มู่เฉินตั้งตารอชมภาพยนตร์แต่น่าเสียดายที่เขาจะไม่มีวันได้เห็นเธอในจอโรงภาพยนตร์อีก
“คุณเป็ใครเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้องจริงๆ ด้วย” โซฟี เรนเนอร์กล่าวด้วยภาษาอังกฤษ มือของเธอกำไม้แขวนเสื้อที่ดูไร้ประโยชน์แน่น
มู่เฉินขบขันในขณะเดียวกันก็ประหลาดใจ เพราะเท่าที่จำได้สกาเล็ตกล่าวว่าเธอพักอยู่ในห้องคนเดียวไม่ได้แชร์กับคนอื่น แต่แล้วทำไมถึงมีโซฟีอยู่ที่นี่
ทว่าตอนนั้นเอง เสียงจากเครื่องสื่อสารก็ดังขึ้น
“มาสเตอร์ ห้องของคุณสกาเล็ต คอนเนลลี่อยู่ถัดไปอีกสองห้องครับ ดูเหมือนว่ามาสเตอร์จะเข้าผิดห้อง”
“อย่างนั้นเหรอ” มู่เฉินพยักหน้า ดูเหมือนว่าเขาจะรีบเกินไปจึงลืมตรวจสอบให้แน่ใจ เพราะกลัวว่าจะกลับบ้านช้าแล้วทำให้ดาราสาวเป็กังวล
“คุณยังยืนอะไรอยู่อีก ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง รีบๆ ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!” โซฟี เรนเนอร์จ้องเขาเหมือนพบโจรชั่วที่เข้ามาขโมยของในห้อง
“ใจเย็นๆ คุณผู้หญิง” มู่เฉินกางมือ ปิดประตูที่อยู่ด้านหลังแล้วเดินเข้าไปหาเธอ โซฟีกระชับไม้แขวนเสื้อแน่น เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าว่าจะออกไปเธอก็เริ่มโจมตีทันที วิ่งเข้าไปหาชายหนุ่มแล้วฟาดด้วยไม้แขวนเสื้อ มู่เฉินที่ถูกปรับปรุงด้วยเซรั่มซูเปอร์ทหารแล้วมีปฏิกิริยาร่างกายว่องไวจึงคว้ามือของเธอเอาไว้ได้ง่ายๆ
“ปล่อยฉันนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง!” โซฟี เรนเนอร์พยายามผลักให้เขาออกไปแต่แรงของเธอไม่สามารถสู้กับสุดยอดทหารได้อยู่แล้ว
“ใจเย็นๆ คุณโวยวายเสียงดังแบบนี้ ไม่กลัวว่าซอมบี้ข้างนอกจะได้ยินเหรอ”
“อะไรนะ พวกมันอยู่ข้างนอกเหรอ!” เธอรีบหุบปากทันที หน้าตาตื่นกลัวจนเผลอให้เขาโอบเอวนุ่มๆ
ปฏิเสธไม่ได้ว่าร่างกายของผู้หญิงอเมริกันส่วนใหญ่นั้นแน่นมาก ผิวขาว ผมสีบรอนซ์ ั์ตาสีฟ้า ท่าทางตื่นกลัวของเธอค่อนข้างน่ารัก ผิดกับรูปลักษณ์ที่ปรากฏบนภาพยนตร์ลิบลับ
“มีอยู่เยอะเลยล่ะ และที่ผมเข้ามาในห้องของคุณมันเป็เื่บังเอิญผมไม่ได้ตั้งใจ และขอโทษด้วยที่ผมไม่สามารถออกไปได้ตอนนี้ นอกจากว่าคุณอยากจะให้ผมตาย” มู่เฉินไม่อยากปล่อยเธอไปเลยจริงๆ จึงแสร้งสร้างเื่ราวขึ้นมา สกาเล็ต คอนเนลลี่ก็สวยนะ แต่ถ้าหากให้เขาบอกว่าใครคือนางเอกที่ชอบในจักรวาลมาเวส ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็โซฟีคนนี้
“โอเคฉันเข้าใจแล้ว แต่คุณช่วยปล่อยฉันหน่อยได้ไหม”
“โอ้ว...ขอโทษ”
เมื่อโซฟีได้รับอิสระก็อยู่ห่างจากเขา เธอยังถือไม้แขวนเสื้อในมือแน่น มู่เฉินเดินไปที่ประตูด้านหลัง ปิดมันให้แน่นแล้วเดินกลับมาหาเธอ
“คืนนี้ผมตั้งใจจะพักที่นี่”
“อะไรนะ!”
“ไม่ต้องกังวลผมจะนอนบนโซฟา อีกอย่างหนึ่งคุณน่าจะเห็นข่าวทางทีวีแล้ว ตอนนี้ซอมบี้ระบาดทั่วโลก ไม่ว่าจะไปไหนก็ไม่ปลอดภัย ดังนั้นถือเป็เื่ดีที่คุณพบกับผม”
“ฉันรู้ว่าข้างนอกอันตราย แต่ฉันจะไว้ใจคุณได้ยังไง“
“ผมคิดว่าคุณน่าจะหิว กินนี่หน่อยไหม ผมได้มันมาจากร้านสะดวกซื้อล่ะ” มู่เฉินแสร้งหยิบของออกจากระบบผ่านกระเป๋าที่เอาไว้ใส่อุปกรณ์ต่างๆ ระหว่างทางปล้นธนาคาร มันเป็บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและน้ำดื่มหนึ่งขวด
ทันทีที่เห็นของกินอยู่ในมือเขาดาราสาวฮอลลีวูดก็กลืนน้ำลายทันที
มู่เฉินสังเกตเห็นได้ไม่ยาก แม้ว่าเธอจะพักในโรงแรมห้าดาวแต่ผ่านมา 4 วันรูมเซอร์วิสที่ไหนจะทำงาน ดังนั้นเธอต้องหิวมากแน่ๆ เขาจึงคิดว่าการใช้อาหารเพื่อสร้างความสัมพันธ์ถือเป็สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในสถานการณ์นี้
“บะหมี่กึ่งสำเส็จรูปแบบใส่น้ำดื่มแล้วปิดฝาก็ร้อนได้” มู่เฉินวางของไว้บนโต๊ะ กล่าวเสริมว่า “กินสิ ผมรู้ว่าคุณหิวและไม่ต้องกังวลว่าผมจะใส่ยานอนหลับหรืออะไรทำนองนั้น”
“คุณได้มันมาจากไหน”
“ร้านสะดวกซื้อ” มู่เฉินกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง “รู้ไหมว่าบะหมี่ถ้วยนี้ราคาแพงมาก ผมต้องเข้าไปเอาและฝ่าฟันชีวิตรอดจากซอมบี้มากกว่าหนึ่งโหล แต่สุดท้ายผมก็รอดชีวิตมาได้และมาพบคุณที่นี่”
“งั้นฉันก็ไม่ควรกิน”
“ผมอยากให้คุณกิน และอีกอย่างผมก็มีของผมเอง” มู่เฉินนำบะหมี่อีกถ้วยออกมาเพื่อให้เธอสบายใจขึ้น หลังจากเห็นแบบนั้นโซฟี เรนเนอร์ก็คลายความระมัดระวังลง เธอนั่งลงบนเก้าอี้แล้ววางไม้แขวนเสื้อไว้ข้างๆ เปิดฝาถ้วยบะหมี่ด้วยท่าทางเงอะงะ
“คุณไม่เคยกินเหรอ”
“เคยสิ แต่อันนี้มันเปิดยากไปหน่อย”
“เดี๋ยวผมช่วย”
“ขอบคุณ”
......
ไม่นานบะหมี่ในถ้วยก็สุกได้ที่ หลังจากเปิดฝาออกกลิ่นหอมๆ ก็อบอวลไปทั่วห้อง โซฟีไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว ั้แ่เหตุการณ์ซอมบี้ปะทุเธอเอาแต่กินน้ำดื่มที่เหลืออยู่ในห้องเพียง 1 ขวด พอได้เห็นอาหารอยู่ตรงหน้าจึงไม่สามารถสุภาพได้ แต่ชาวอเมริกันไม่ถนัดการใช้ตะเกียบนักดังนั้นเธอจึงใช้ช้อนส้อมในการตักบะหมี่เข้าปากแทน
หลังจากกินบะหมี่ไปหนึ่งถ้วยโซฟีก็เริ่มเปิดใจให้เขามากยิ่งขึ้น เธอเริ่มถามเกี่ยวกับข้างนอก เพราะถึงแม้อยู่ที่นี่จะเล่นอินเตอร์เน็ตติดตามข่าวของโลกภายนอกได้ แต่มันย่อมต่างจากที่ฟังผ่านประสบการณ์ของคนที่ประสบจริงๆ
“ข้างนอกอันตรายมาก มีซอมบี้อยู่ทุกที่ เพียงแค่คุณโดนข่วนก็อาจติดเชื้อแล้วกลายเป็พวกมัน ผมแนะนำว่าให้คุณซ่อนตัวดีกว่า” มู่เฉินไม่ได้โกหก สำหรับคนธรรมดาซอมบี้อันตรายมากแต่สำหรับเขามันไม่ถือเป็ภัยคุกคาม
“คุณเก่งมากที่เอาตัวรอดได้” โซฟี เรนเนอร์มองเขาด้วยความประทับใจ
“ขอบคุณ ว่าแต่คุณเถอะทำไมถึงอยู่ที่นี่ ถ้าจำไม่ผิดคุณน่าจะเป็ดาราฮอลลีวูดนี่นา” มู่เฉินไม่รีบเปิดเผยเื่ที่เขารู้มาจากสกาเล็ต คอนเนลลี่ ด้วยเพราะเขาไม่ได้ตั้งใจพาโซฟีกลับไปหลุมหลับภัย ที่นั่นมีขนาดเล็กเกินไป แค่นอนสองคนก็แคบมากพอแล้วแต่เขาก็ไม่สามารถปล่อยโซฟีไปได้เพราะเป็ห่วง ดังนั้นวันนี้จึงตัดสินใจนอนที่นี่
ส่วนสกาเล็ต คอนเนลลี่ไม่ต้องเป็ห่วง รายนั้นเธอพักอยู่ในหลุมหลบภัยและมีอาหารเพียงพอสำหรับสิบวัน และนอกจากนั้นระบบยังใช้การสแกนลายนิ้วมือ เป็ไปไม่ได้ที่เธอจะหนีออกมาหรือคนนอกจะเข้าไป
“ฉันมาถ่ายหนังจักรวาลมาเวส อย่างที่คุณรู้ตัวละครหลายตัวตายและฟื้นคืนชีพ นี่คือเื่ธรรมดาสำหรับจักรวาลนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้” โซฟีไม่รังเกียจที่จะเปิดเผยข้อมูลที่เป็ความลับ
“ผมชอบตัวละครของคุณ และหวังว่าจะได้เห็นฟีนิกซ์สู้กับแม่มดแดง”
“ฉันเองก็ตั้งตารอการต่อสู้ครั้งนี้เหมือนกัน แต่พอคุณพูดถึงคนที่เล่นเป็แม่มดแดงแล้วฉันก็อดไม่ได้ที่จะเป็ห่วงเธอเหมือนกัน”
“เกิดอะไรขึ้นกับอลิซาเบธ” มู่เฉินถาม หากให้เขาบอกว่าดาราคนไหนพอที่จะแบกเฟรนไชส์ต่อไปได้หลังเหตุการณ์มันเทศสีม่วง ก็คงจะเป็แม่มดแดงที่สูญเสียคนรัก ครอบครัวและน้องชายนั่นแหละ
“ฉันไม่รู้ ครั้งสุดท้ายที่เห็นคือสามวันก่อน เธอบอกว่าจะไปที่สวนสนุกชิงหลัวกับคริส จนถึงตอนนี้ก็ไม่สามารถติดต่อได้ ฉันกลัวว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอ” โซฟีไม่กล้าพูดต่อ มู่เฉินเข้าใจไปโดยปริยาย
“ไม่ต้องกังวล เธอจะต้องปลอดภัย”
“ฉันก็หวังให้มันเป็แบบนั้น”
...........
เวลาค่อยๆ ผ่านไป เมืองปิงอันตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยความมืด ถนนหลายแห่งถูกยึดครองโดยซอมบี้
สกาเล็ต คอนเนลลี่เหลือบมองไปที่นาฬิกา ั้แ่ที่มู่เฉินออกไปข้างนอกเธอไม่ค่อยกังวลนักเพราะรู้ว่าเขาแข็งแกร่งมาก แต่ผ่านมาแล้วหลายชั่วโมงเขาก็ยังไม่กลับมา จะติดต่อก็ติดต่อไม่ได้เพราะวันนี้สัญญาณโทรศัพท์ไม่สามารถใช้งานได้ ทำให้สกาเล็ตอดไม่ได้ต้องเป็ห่วง และมันก็ทำให้เธอรู้ว่าการมีเขาอยู่ข้างๆ นั้นมันเป็เื่ดีมากสำหรับเธอ
ในวันโลกาวินาศบางคนอาจ้าแสงสว่าง บางคน้าอาหาร หรือบางคนอาจ้าคนรักที่เข้าใจกัน มันไม่สำคัญหรอกว่าเวลาที่รู้จักกันจะมากหรือน้อย เพราะในสถานการณ์แบบนี้ความตายอาจเข้ามาถึงคุณได้ทุกเมื่อ
“มู่เฉิน เมื่อไหร่คุณจะกลับมา...” สกาเล็ต คอนเนลลี่นั่งกินอาหารคนเดียวในหลุมหลบภัยเศร้า