“พรุ่งนี้ใครบางคนแถวนี้จะได้หยุดยาวห้าวันกันน้า ใช่เลอาของฉันไหมเอ่ย” เสียงร้องแซวของเพื่อนสาวที่โผล่มาข้างๆ เบาะเก้าอี้ทำงานของฉัน พร้อมกับส่งสายตายวิบวับมามองหน้าฉัน
“จะบอกว่าหยุดยาวฉันก็ไม่ได้หยุดยาวซะหน่อยวันพรุ่งนี้กับวันศุกร์ฉันยังทำงานอยู่ย่ะ แค่ย้ายที่ไปทำงานที่ประเทศไทยก็เท่านั้น”
“ส่วนวันจันทร์ก็แค่ลาเผื่อวันอาทิตย์เมาน็อคเฉยๆ เอง”
ฉันเอากระดาษที่พึ่งจะออกมาจากเครื่องปริ้น ม้วนเป็นแท่งทรงกระบอกแล้วเคาะหัวของน้ำชา เพื่อนสาวหุ่นชับบี้ตัวนุ่มนิ่มจากต่างแผนก
วันนี้เธอเองก็มาหาฉันตอนพักเที่ยงอีกแล้ว ถึงยัยนี่จะดูยิ้มสดใสทุกครั้งที่มาชวนไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันก็เถอะ แต่ว่าฉันรู้ว่าแผนกงานของน้ำชามันเป็นอะไรที่โคตรน่าเบื่อ
ไม่สิ ต้องบอกว่ามันเป็นอะไรที่น่ารังเกียจมากกว่า เพราะว่าหัวหน้างานของเธอทั้งบูลลี่ร่างกายอวบนุ่มนิ่มของน้ำชา
ทั้งๆ ที่เขาเองนั่นแหละที่ขยันเข้าใกล้เพืี่อลวนลาม มองนมมองสะโพกนุ่มเด้งของยัยนี่อย่างหน้าไม่อาย
ไม่ได้เข้าข้างเพื่อนสาวที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มหาลัยหรอกนะ แต่เพราะว่าฉันเห็นมากับตาน่ะสิ ว่าตาลุงหัวงูหัวหน้าแผนกของน้ำชานิสัยแย่ยังไง
เคยโดนแอบแตะสะโพกมาด้วยตัวเองแล้วครั้งหนึ่งด้วย แต่ว่าตาลุงนั่นกลับบอกว่าแค่ตวัดมือผ่านมาโดนเฉยๆ
หัวกวยจริงๆ
“เลอา เลอา!!”
“ห๊ะ!!”
“เธอคิดอะไรอยู่ ทำไมทำหน้างั้นล่ะ เที่ยงแล้วนะเราลงไปกินข้าวกันเถอะเธอไม่อยู่ตั้งสองวันฉันคงได้นั่งเหงาๆ กินข้าวคนเดียวแน่ๆ เลย”
“ไม่หรอก ได้ข่าวว่าแกเองก็ลาวันศุกร์นิฉันรู้นะย่ะว่าเธอจะลาไปไหน” แน่นอนว่าฉันรู้ว่ายัยน้ำชาจะลาไปสัมภาษณ์งานใหม่
“แหม ฉันลาเพราะเธอไม่อยู่กันข้าวเป็นเพื่อนต่างหากล่ะยะ”
“ช่างเถอะ ไปกินข้าวกันฉันเลี้ยงเอง โทษฐานที่ปล่อยให้เธอต้องกินข้าวคนเดียวตั้งสองสามวันดีไหม” ฉันเซฟงานทั้งหมดก่อนจะปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ แล้วลุกขึ้นไปโอบเอวนุ่มนิ่มของเพื่อนสาว
“เยี่ยมเลยจ๊ะ”
“ว่าแต่น้ำชาอยากได้ของฝากจากไทยเป็นอะไรดีกางเกงลายช้างไทยดีไหม ช่วงนี้กำลังฮิตหรือว่าจะเอาเสื้อลายดอกดี”
“อะไรที่เธอคิดว่าสวย ว่าดีเธอก็ซื้อมาเถอะเลอาแค่มีของมาฝากฉันก็ดีใจล่ะ”
“กระเป๋าสานดีม่ะ ฉันเองก็อยากจะได้เหมือนกันไม่รู้ว่าที่กรุงเทพมีขายไหม”
“ตามใจเธอเลย ซื้ออะไรมาฉันก็เอาหมดแหละ”
ตกเย็น
หลังจากเลิกงานมาฉันก็รีบตรงดิ่งไปที่สนามบินจีแลนด์เพื่อบินมายังกรุงเทพทันที ไหนๆ ฉันก็ได้เงินค่าเดินทางกับค่าที่พักมาจากที่บริษัทอยู่แล้ว บินก่อนแล้วค่อยหาห้องพักรายวันนอนเอาก็ได้
ฉันไม่ซีเรียสเรื่องห้องพักอยู่แล้วด้วย ห้องถูกๆ ฉันก็นอนได้ ขอแค่ดูสะอาดดูปล่อยภัยหน่อยก็พอ
ในที่สุดฉันได้ห้องพักรายวันใกล้กับสนามบินดอนเมืองเพราะมาถึงก็มืดแล้ว กินอาหารร้านสะดวกซื้อ อาบน้ำอาบท่าเสร็จเรียบร้อยเตรียมตัวที่จะนอนแล้วแหละ
แต่อยู่ๆ มันก็เกิดเหงาอยากจะหาเพื่อนคุยขึ้นมา ลองเข้าแอปหาคู่ดูหน่อยดีกว่า เพื่อเจอหนุ่มถูกใจจะได้ดีลมากินแซ่บที่โรงแรมให้หายอยากหายเหงาซะหน่อย
ห่างหายจากการมีแฟนมาหลายเดือนเริ่มที่จะเหงาช่วงล่างมากขึ้นทุกวันๆ แล้วด้วยสิ
//ตริ้ง ตริ้ง ตริ้ง// เสียงแจ้งเตือนการแมทคนคุยดังเข้ามาไม่ขาดสาย ทำให้ฉันต้องมานั่งปัดซ้ายปัดขวาเพื่อหาผู้ชายที่ถูกใจ
มีหลายต่อหลายคนเลยที่ค่อนข้างจะสะดุดตา โปรไฟล์ดีๆ หน้าตาหล่อเหลาก็หลายคน แต่ว่าคนที่ฉันรู้สึกสะดุดตาที่สุด
ก็คือฝรั่งคนหนึ่งที่ใส่เสื้อช้างที่กำลังฮิตของประเทศไทยอยู่ตอนนี้ แต่เขาไม่ได้ติดกระดุมเสื้อเดินโชว์หุ่นแซ่บๆ ถือขวดเบียร์อยู่ริมชายหาด
จากในรูปไม่ได้เห็นหน้าชัดๆ เพราะเขาไม่ได้ถ่ายหน้าตรง แต่ที่ตาตรึงใจฉันที่สุดก็คือลอนขนมปังแน่นๆ บนร่างกายของเขาต่างหาก (ถ้าเป็นรูปเขาจริงๆ ไม่ได้แอบอ้างอ่ะนะ)
โปรไฟล์คนอื่นๆ ที่แมทเอาไว้มีแต่ใส่สูทผูกไทด์ดูเป็นทางการ ดูทรงน่าเชื่อถือแต่พอมองดีๆ ก็อาจจะคล้ายมิจจี้ (มิจฉาชีพ) ด้วยน่ะสิ
ดังนั้นฉันก็เลยเลือกที่จะแมทและเริ่มต้นแชทคุยกับพ่อหนุ่มขี้เมาหุ่นแซ่บแทน ถ้าไม่ตรงปกก็แค่หนีกลับก็จบแล้ว
คุยกันเสร็จสรรพใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงได้เราก็ตกลงดีลลับกันสำเร็จ ระหว่างคุยก็รู้สึกมีอารมณ์จนเผลอแฉะบ้าง
ก็พ่อคุณเขาดันถ่ายท่อนเอ็นที่ดูว่าทั้งใหญ่ทั้งยาว (ถ้าเป็นของจริงไม่มุมกล้อง) ขนาดแบบนี้ใครเห็นมันก็ต้องชวนเสียวท้องทั้งนั้น
แล้วถ้าเกิดมันตรงปกล่ะก็บอกเลยว่าฉันคงได้มีเดินขาถ่างไปทำงานกันบ้างแหละ แต่ยังดีที่พรุ่งนี้กับวันศุกร์ทำงานไม่เต็มวัน แค่ต้องไปยืนเอกสารให้บริษัทก็เท่านั้น
การดีลลับหนุ่มใหญ่ยาวแบบนี้คงจะไม่มีผลอะไรหรอกมั้งนะ
2.40M
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
